Σκόρπια αντικείμενα άρχισαν να παρασέρνονται. Τα άλογα χλιμίντρισαν άγρια καθώς μια σκηνή ξεκόλλησε από τους πασσάλους της κι έπεσε ανάμεσά τους. Ο Χούμα έτρεξε και την πέταξε μακριά από τα ζώα. Αδυνατώντας να την κρατήσει, την είδε να πετάει στριφογυρίζοντας ίσια στο δάσος.
Ολόκληρη η περιοχή γινόταν μια παγίδα θανάτου με εκατό όμοιες μορφές. Οι φωτιές του καταυλισμού έκαιγαν άγριες και πανύψηλες εξαιτίας του ανέμου και μερικές σκηνές άρπαξαν φωτιά.
Ο Καζ αναγκάστηκε να κλείσει τα μάτια του για μην τυφλωθεί από την άμμο που σηκωνόταν. «Σάργκας, συχώρα με! Είναι ο βασιλιάς των τυφώνων, αλλά γίνεται στη στεριά!»
Πραγματικά, ο μινώταυρος φαινόταν να έχει δίκιο. Ο Χούμα δεν είχε ξαναδεί κυκλώνα ή καταιγίδα ικανή να προκαλέσει τέτοια καταστροφή. Τα δέντρα έγερναν επικίνδυνα κοντά στο έδαφος. Λίγο ακόμα και θα ξεριζώνονταν από τη γη, για να πετάξουν στον ουρανό – και το μανιασμένο σκοτάδι δεν έλεγε να κοπάσει. Ήταν απλώς θέμα χρόνου.
Ο Χούμα πάλευε να κρατήσει κάποια ισορροπία. Πόσο πιο τρομερά ήταν τα πράγματα εκεί μπροστά; Μόνο το μοναδικό εκείνο σάλπισμα τούς είχε δώσει κάποια προειδοποίηση. Ο Κράινους τα είχε σχεδιάσει καλά. Ο Γκάλαν Ντράκος τα είχε σχεδιάσει επίσης καλά.
Ξαφνικά όλα ησύχασαν. Ο άνεμος κόπασε σχεδόν ολότελα και στη γη επικράτησε ηρεμία. Ο Καζ σηκώθηκε όρθιος και ο Χούμα σήκωσε την προσωπίδα του για να βλέπει καλύτερα.
«Οι μάγοι! Αυτοί το έκαναν.» Ήταν εκεί, στ’ αριστερά του.
Ήταν δώδεκα συνολικά, έξι Μάγοι του Ερυθρού Χιτώνα και έξι του Λευκού. Ακόμα και από το σημείο που βρισκόταν, ο Χούμα διέκρινε την ένταση τους. Αυτή η καταιγίδα δεν ήταν σαν την προηγούμενη. Εκείνη δεν ήταν μια θολή ψευδαίσθηση – ένα κόλπο έστω. Όπως κι αν είχαν τα πράγματα, οι μάγοι αντιμετώπιζαν πλέον μια δύναμη πολύ-πολύ πιο δυνατή από αυτήν που περίμεναν.
Ένας από τους Μάγους του Ερυθρού Χιτώνα έπεσε εξαντλημένος.
Σηκώθηκε αεράκι.
Ένας ιππέας έκοψε τη θέα του Χούμα. Σήκωσε το βλέμμα και είδε τον Μπένετ, απόλυτο κύριο του εαυτού του και της κατάστασης, παρά τη γενική σύγχυση. Εκείνη τη στιγμή, με το γερακίσιο, μεγαλόπρεπο πρόσωπό του και την πλουμιστή πανοπλία του με τα περίπλοκα σχέδια, θα μπορούσε να είναι ένας από τους ιππότες του Βίνους Σολάμνους.
Ο Μπένετ σάρωσε με το βλέμμα του την περιοχή κι έπειτα έριξε τη ματιά του στο νεότερο ιππότη. «Φέρε τ’ άλογα. Αν δεν τα λευτερώσουμε, θα σκοτωθούν όταν πέσουν οι μάγοι.»
Καθώς μιλούσε, ένας Μάγος του Ερυθρού Χιτώνα ταλαντεύτηκε και έπεσε. Το αεράκι έγινε λαίλαπα.
«Υποχώρηση!» Ο άνεμος υποχρέωνε τον Μπένετ να φωνάζει. «Χωρίς πανικό όμως! Αν πανικοβληθούμε, δε θα μείνει τίποτα ανάμεσα στα τσακάλια της βασίλισσας και στο Ακροπύργιο του Βίνγκααρντ! Τίποτα!»
Οι δέκα μάγοι που απόμεναν δεν μπορούσαν πια να συντονίσουν τις προσπάθειές τους. Κάμποσοι κατέρρευσαν και οι λιγοστοί που απόμειναν όρθιοι δεν ήταν αρκετοί για να τα βγάλουν πέρα. Με τι λογής δύναμη τα είχαν βάλει;
Η ξαφνική θύελλα τράνταξε τον τόπο και κόντεψε να σωριάσει καταγής τον Χούμα και τον Καζ. Ο Μπένετ μόλις που κατάφερε να διατηρήσει τον έλεγχο του αλόγου του. Το πολεμικό άλογο ήταν συνηθισμένο στο αίμα και το ατσάλι, αλλά όχι σε άνεμο τόσο δυνατό που να σαρώνει τον ιππέα από τη σέλα. Το ένστικτό του έλεγε να τρέξει να κρυφτεί.
Ο Μπένετ φώναξε κάτι ακατάληπτο κι έφυγε καλπάζοντας. Ο Χούμα θυμήθηκε τις προηγούμενες οδηγίες του και προχώρησε έρποντας σχεδόν κοντά στα άλογα που διαμαρτύρονταν έντονα. Ο Καζ τον ακολούθησε. Έχοντας ξαναβρεί την ισορροπία του, προχωρούσε ευκολότερα από τον ιππότη, χάρη στον όγκο του.
Η απελευθέρωση των πολεμικών αλόγων αποδείχτηκε δύσκολο εγχείρημα. Είχαν φρενιάσει και καθετί που κινούνταν τους φαινόταν απειλή. Το πιο κοντινό κλότσησε τον Χούμα και κάποια άλλα του δάγκωσαν το μπράτσο. Παρά τον κίνδυνο, ο Χούμα έπρεπε να πλησιάσει κι άλλο για να μπορέσει να τα λευτερώσει.
Καθώς πλησίαζε, πεταλωμένες οπλές έπεσαν πάνω του και χάρη μονάχα στην τεράστια μορφή που τον κάλυψε με τον όγκο της γλίτωσε το σακάτεμα. Μια οπλή του χτύπησε το δεξί μπράτσο. Η κλοτσιά ήταν γρήγορη, αλλά του μούδιασε το χέρι.
Ο Χούμα με κόπο στάθηκε όρθιος κι άρχισε να λύνει τα χαλινάρια. Είχε ελπίσει να ηρεμήσει μερικά ζώα και ίσως και να καβαλήσει κάποιο για να γλιτώσει, αλλά είχαν κιόλας φύγει. Παρασύρθηκε λίγα μέτρα, αλλά η λογική του πρόλαβε και του υπαγόρευσε να παρατήσει τα γκέμια.
«Καζ!» Ο Χούμα δεν έβλεπε πουθενά το μινώταυρο και ξαφνικά θυμήθηκε πώς εκείνος είχε αποκρούσει την επίθεση του αφηνιασμένου πολεμικού αλόγου. Ο Χούμα γύρισε και είδε την ακίνητη μορφή. Ο Καζ είχε αποκρούσει τα χτυπήματα με το ίδιο του το κορμί. Ο ιππότης θυμήθηκε τον όρκο του μινώταυρου και –πράγμα ασυνήθιστο γι’ αυτόν– πρόφερε μια βλαστήμια. Δεν ήθελε να έχει το κρίμα στο λαιμό του.