Αντίθετα προς τις επίσημες ανακρίσεις του Ακροπυργίου του Βίνγκααρντ, οι διαδικασίες στο φυλάκιο ήταν γοργές, απροκάλυπτες και εύστοχες. Ανέκριναν τον Καζ για το που βρισκόταν τον τελευταίο μισό χρόνο. Το έγκλημά του ενάντια στους προηγούμενους αφέντες του και η κατοπινή συνάντησή του με τον Χούμα εξετάστηκαν με κάθε λεπτομέρεια, καθώς ο Άρχοντας Τάγκιν αναζητούσε κάποια αντίφαση που θα έβγαζε το μινώταυρο αναξιόπιστο.
Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, βγήκαν στη φόρα πολλά γεγονότα από το παρελθόν του μινώταυρου. Ήταν κι αυτός ένας από τους μεγάλους προμάχους της φυλής του. Μάλιστα, του είχαν δώσει το όνομα ενός παλιού του προγόνου, ενός πανίσχυρου πολεμιστή που κυβερνούσε τη φυλή τους για είκοσι τρία χρόνια, πριν νικηθεί επιτέλους.
Ωστόσο, ο Καζ είχε μεγαλώσει σε μια εποχή που οι μινώταυροι δεν είχαν δικό τους άρχοντα. Όπως είχε μάθει ο Χούμα, αυτοί που έλεγχαν πια τη φυλή ήταν μαριονέτες στα χέρια των διοικητών της δρακοβασίλισσας. Κάθε μινώταυρος, αρσενικός ή θηλυκός, μόλις έφτανε σε ηλικία πολεμιστή, στρατολογούνταν στις όλο και πυκνότερες τάξεις της Σκοτεινής Βασίλισσας. Ποτέ δεν υπήρχαν σε μια μονάδα αρκετοί μινώταυροι ώστε να προκαλέσουν αναταραχή. Ο λαός του Καζ τιμωρούνταν σκληρά ακόμα και για τη μικρότερη παράβαση.
Ο ψηλός πολεμιστής παραδέχτηκε ότι είχε πολεμήσει κι ο ίδιος. Ήταν μέρος της φύσης του. Αλλά σιγά-σιγά η παράλογη σφαγή που έβλεπε γύρω του τον είχε αηδιάσει. Σε πολλά από αυτά που τον υποχρέωναν να κάνει δεν υπήρχε ίχνος τιμής. Τα ογκρ δε νοιάζονταν αν είχαν απέναντι τους ένα στρατό ή ένα χωριό. Όποιος στεκόταν στο δρόμο τους πέθαινε.
Τότε ο Καζ άρχισε να τους διηγείται με κάθε λεπτομέρεια το τελευταίο περιστατικό, τότε που είχε πέσει πάνω στον αιμοσταγή λοχαγό των ογκρ. Για λίγο όλοι οι ιππότες που τον άκουγαν τάχθηκαν με το μέρος του.
Οι ειδήσεις για την κατάρρευση των γραμμών της Σολάμνια και το χάος που ακολούθησε ανανέωσαν την οργή των ιπποτών. Ύστερα ο Καζ τους περιέγραψε την επίθεση στο κάστρο του Μάτζιους και τη φυγή που ακολούθησε το χωρισμό του από τον Χούμα.
Η ανάκριση έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν ο Καζ περιέγραψε τη σύντομη αλλά αιματηρή συνάντηση του Χούμα με τον πολέμαρχο. Τα συναισθήματα πλημμύρισαν ξανά προς το μέρος του Χούμα. Εκείνοι που τους είχε κακοφανεί η παράξενη φιλία του με το μινώταυρο τον έβλεπαν ξανά με καινούριο σεβασμό.
Μετά τον Καζ, μίλησε ο Χούμα. Δεν παρακάλεσε τους ιππότες, τους μίλησε μονάχα για τις γενναίες και δίκαιες πράξεις του μινώταυρου. Επίσης τους τόνισε ότι η τιμή ήταν το ίδιο σημαντική για τον Καζ όσο και για την Ιπποσύνη.
Όταν ειπώθηκαν πια όλα, ο Άρχοντας Τάγκιν φάνηκε τρομερά κουρασμένος. Όρθιος μπροστά στο μινώταυρο, που τον φρουρούσαν δεμένο, ο Άρχοντας Τάγκιν πήρε βαθιά ανάσα και είπε «Ο μινώταυρος Καζ υπήρξε απολύτως συνεργάσιμος. Μας περιέγραψε αληθώς τα έργα των δυνάμεων της δρακοβασίλισσας και τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν από τον Χούμα, Ιππότη του Στέμματος. Κέρδισε δικαιωματικά έναν τιμημένο θάνατο.»
Ο Καζ ρουθούνισε θυμωμένα και άρχισε να παλεύει με τα δεσμά του. Ο Χούμα πήγε να σηκωθεί όρθιος, αλλά ο Μπουόρον τον κάθισε κάτω με το ζόρι. Ο Τάγκιν συνέχισε.
«Υπάρχει όμως και μια άλλη δυνατότητα. Ο Πάλανταϊν είναι ο θεός του Δικαίου και της Σοφίας. Η εκτέλεση του μινώταυρου θα μπορούσε να είναι μια τρομερή παρωδία δικαιοσύνης. Για αυτό, τον θέτω υπό την επίβλεψη του Ιππότη Χούμα, ο οποίος πιστεύω ότι θα μπορέσει να τον κρατήσει υπό έλεγχο.»
Ακούστηκαν ζητωκραυγές. Οι γνώμες σχετικά με τον Χούμα είχαν αλλάξει τόσο πολύ που πλέον οι δικοί του τον θεωρούσαν μεγάλο ήρωα, όπως και οι κάτοικοι του Έργκοθ.
«Λύστε το μινώταυρο.»
Ο Ιππότης Κέιλεμπ υπάκουσε διστακτικά. Την ώρα που αφαιρούσε κα τα τελευταία του δεσμά, ο Καζ τού χαμογέλασε με κακία. Την επόμενη στιγμή ο μινώταυρος ορμούσε στο πλήθος. Ο Καζ άρπαξε τον παλιό του σύντροφο και τον σήκωσε ψηλά κραυγάζοντας όλο χαρά.
«Πίστευα πως δε θα σε ξανάβλεπα, φίλε Χούμα! Πρέπει να σου πω ότι από σεβασμό για σένα συγκρατούσα το θυμό μου όσο έψαχνα! Χαίρομαι που γύρισα αμέσως νότια. Μου πέρασε, βλέπεις, από το μυαλό ότι μπορεί να πήγαινες βόρεια για να με βρεις.»
Ο Χούμα κοκκίνισε. «Έλπιζα να είσαι καλά. Ο δρόμος μου με έφερε νότια – κι ας μην το είχα σκοπό. Ο Μάτζιους…»
Ο Καζ παρανόησε. «Ναι, τον είδα εκείνο το δρακόσπορο, το μάγο φίλο σου, να με κοιτάζει. Φαινόταν πρόθυμος να με θυσιάσει για το συμφέρον του. Η ικανοποιημένη του έκφραση με ερέθισε τόσο που άρχισα να σκέφτομαι την απόδραση με κάθε κόστος.» Ο μινώταυρος γέλασε δυνατά, αν και ο Χούμα δεν καταλάβαινε το λόγο.
Ο Τάγκιν ξερόβηξε. Ο Χούμα έστρεψε βιαστικά το μινώταυρο προς το μέρος του. «Άρχοντα Τάγκιν, Ιππότη του Ρόδου. Σου παρουσιάζω το μινώταυρο Καζ.»