“Permesu al mi helpi al tiu tendenco de senebriiĝo: ni devas scii diferenci inter pasinteco kaj aktualeco.”
La pasinteco, tio estis mi. La aktualeco, tio estas aliaj. Por li tre gravas la komuna vivo kiun li havas. Kaj li ne plu volas suferigi sian edzinon.
Kompreneble. Ĉu mi pensis alie? Mi ne pensis. Mi pensis nenion.
Mi ne scias kio min pli trafis. Honto aŭ tristo. Mi hontis ĉar li devis skribi tian leteron kaj ĉar mi devis ricevi ĝin. Kulpas mi. Post tiom da jaroj mi ne scias flirti. Eĉ la plej efemera okazintaĵo skuas min kiel la ĉefa vivamo.
Tristo estas manko de espero. Li ne plu skribos. Tristo estas manko de adresato.
– Ĉu mi rajtas al ankoraŭ unu letero? – almozpetis mi de mi.
– Vi rajtas ĝin skribi, sed ne ekspedu ĝin. Ĝi nur maltrankvilon enportus.
Leteroj neekspedeblaj tristigas same kiel nericeveblaj.
Mi decidis elloĝigi lin.
Jam la dua elloĝiĝo ĉi jara.
Kolekti liajn leterojn tra la ĉambro. Ĉu vere estis nur tri? Unu kuŝis faldita apudlite. La dua estis ĉe kuseno. Ŝajne mi legis ĝin ĉe endormiĝo.
De la tajpilo mi elŝiris jam finskribitan leteron por li. Ĝia enhavo hororigis min.
Ĉu tioma la amo? -Ĉion mi ŝovis al iu dosiero.
La domo estis aĉe plena de li. Ĉe telefono amaso da sensignifaj notoj kiujn mi devis traserĉi, por ne elĵeti ion reuzeblan. Reuzebla?
Sur unu papereto estis per ruĝa krajono listigitaj aŭtobusoj per kiuj eblus forvojaĝi kun li. Matene je la sesa. Tro frue.
Posttagmeze je la dek-kvara. Ne estis klare kiu kien kondukas. Mi disŝiris ilin en pecetojn. Ili kondukiĝis al paperkorbo.
La eltiritan enciklopedion kun la teksto pri lia lando mi ŝovis inter aliajn. Se iu nun envenus ŝajnas ke neniuj videblaj spuroj plu pri li. Kaj kion nun?
La voĉo fajfis iun melodion, kiu ŝajnis gaja.
Antaŭ kelkaj tagoj mi ricevis donace iun magiiston-pupon. Estas ĝi malbela foirpupo kun pinta ĉapo kaj longa blua robo. Mi ne ŝatis la donacon, mi ŝatis la ideon de la donacinto ... doni al mi la magiiston.
Kiam mi enŝaltis lampon la steletoj sur lia ĉapo kvazaŭ eklumis pro ia rebrilo.
Mi iris al la magiisto kaj volis ion deziri.
– Magiisto, magiisto! – komencis mi.
La magiisto staris sur sia botelo de minerala akvo, kun etenditaj brakoj kaj rigardis min kun stulta rideto en okuloj. La okuloj ne moviĝis. Mi rezignis.
Dum feriado surinsula geamikoj gapis al futbala matĉo surekrana. Min oni sendis al aŭtobuso por akcepti novan gastinon. Pri ŝi mi nenion sciis, nur la nomon: Alico. Sed mi ne estis en Mirlando. Aŭ ĉu tamen?
Krepuskiĝis.
Stratetoj vespere aspektis eĉ pli malgrandaj. Oleandraj branĉoj elrigardis el kortoj al stratoj, malgrandigante ilin.
Mi marŝis en blanka robo tra mallarĝa ŝtuparo. La robon vento agrable movis ĉirkaŭ miaj ardantaj genuoj, kiuj ricevis tiutage tro da suno.
La ŝtuparo estis longa, oleandraj floroj remburis ĝin. Sube vidiĝis la urbeto. La vidaĵo estis tiom bela, ke mi volis dividi ĝin.
Mi turnis min malantaŭe por diri:
– Vidu, kiel bele!
Post mi estis neniu.
La ŝtuparo tute malplena kiel striita tapiŝo kondukis malantaŭen. Mi trasomeris.
Ĉe la kongresa renkontiĝo nenia kraketado, eĉ se lia pruntedonita libro transirus al miaj fingroj.
Al sia edzino li ne emis prezenti min. Tempon li tamen trovis por eta rendevuo. Inter du kongreseroj, dudek minutojn en bestĝardeno de la kongresa urbo.
Mi alvenis la unua kun dosiero enmane.
– Ĉu mi povus helpi? – li aliris dum mi foliumis ene.
Mi dubis.
Dum unuaj dek du minutoj ni parolis pri gramatiko. Tiam li ĉesis kaj por kelkaj sekundoj promenigis sian montrofingron sur la haŭto de mia mano. Mi sentis ĝin. Kiam mi deturnis mian rigardon de elefantoj, miaj okuloj lace konstatis, ke lia barbo ekkreskis.
Li parolis pri io, kio sonis kiel riproĉo.
La horloĝeto sur lia brako montris, ke la tempo elfluis. Li ekstaris. Mi havis ankoraŭ iun frazon enbuŝe, kiu komenciĝis per “Ĉu”.
Kiam lia dorso perdiĝis inter infanoj, mi restis ankoraŭ antaŭ elegantaj movoj de ĝirafoj. Vento levis puntan kolumon de mia bluzo kaj mi ne povis tuj ekstari por foriri.
Laboro enaŭtunigis min.
Kun budeko de ĝardenaj floroj mi vojaĝas hejmen. Trajno malrapide glitas apud la pejzaĝo plena de vitejoj. Preĝeja turo ennebula.
La somera suno konserviĝis en oranĝa ŝelo de kukurboj, dissemitaj trakampe. Tago elsuĉis kolorojn el sunfloroj kaj ili rigardas al siaj piedoj. Neĝo dormas ankoraŭ super la Polusa Cirklo. Neniu pensas nun, ke ilia ĉefgeneralo baldaŭ donos signon por la konkero de la sudo. Ne vidiĝas blanka sabro de frosto enaera. Nur ne pensi, ke la vintro havos en si pasion de ritbataloj.
Mi trankvile spiras septembron. La trajno super
ponteto ekbruas. Mildigita per kotona nebulo, tio sonas kiel tondrado en infana teatro.
Mia vintra mantelo estas premita ankoraŭ en ŝranka mallumo. Ĝi tutan someron enviis molajn fadenojn de mia naĝkostumo. Al ĝi, al la vintra mantelo, mi promesis foje viziti maron. Sed, ve, ĝi neniam naĝos. La envio de la mantelo ne venas pro rozkoloro de la naĝkostumo. Sed pro mamtuŝo. Inter la mantela deziro al la sudo ĉiam staras io obstakla. Inter ĝi kaj mia haŭto ĉiam staras pulovero.
Lumo de la lokomotivo reflektiĝas preterpase en fenestro kaj ĝi ekflamas timige. Kiam la trajno preterpasas, en la vitron tuj nigro de nokto enloĝiĝas.
En mi krepusko ekmovas sopiron. Kie ĝi kaŭris dum taglumo? Mi sentas ĝin ungopinte dum tiu vojaĝo helnokta apud puntoj el maizsiluetoj ĉefenestraj.
Unua septembra nebulo konsole repacigas aŭguston kun septembro. Malhelo densiĝas kiel trankvilo. Ni nur divene scias, ke folioj apudrelaj perdis la verdon de desegnitaj steloj.
La sopiro lanbuliĝas kaj mi ne plu sentas kiel ĝiaj fadenoj mole envolvas min.
Antaŭ relvoja barilo aŭtoj haltigitaj: vico de ruĝaj lumoj kiel koliero etendita en skatolo el nokto. En vilaĝo mallumo grimpas sciurrapide al pinopintoj. Ruĝaj lumoj post ili oftiĝas, detruante silenton per rebrilo. La trajna sireno laŭtiĝas: akra radio de ĝeno entranĉas la nokton. Urbiĝas. Mi venas hejmen.
En fetora aŭtobuso mi fermas okulojn por porti ĝis la domo puntajn maizsiluetojn ĉefenestrajn. Tie
mi sidiĝas en mallumo. Floroj jam delikate estis metitaj envazen. Ĉu akvo alportos al ili la perditan freŝon de mateno?
Kio povus esti la plej milda okupo por plenigo de la vespero? Nur malbelaj taskoj plenumendas. Mi prokrastas ilin. Malbelon oni ja devus definitive prokrasti.
En taso teo. Ĝza odoro ektiklas. Prefere pensi pri la “Libro de teo”, ol pri la emo dividi ĝin. Laŭ la libro la akvo devas boli tri fojojn. Ĉe la unua ekbolo sur la akvo eknaĝas vezikoj kiel fiŝokuloj. Ĉe la dua bolo ...
Telefono.
Ĝia sono elverŝiĝas tra mi per tremantaj ondoj el la tria bolo: ondoj ekkirliĝas en kaldrono sovaĝe. Pantoflo timigita falis de mia piedpinto. Mi ekstaras.
Planka korko varme tuŝas mian haŭton. Mi rapidas al la telefono, subite ektimante, ke ĝi povos ĉesi voki min. Tamen, mi volas esti certa, ke tiu kiu vokas vere volas paroli.
Ankoraŭ unu sonon mi finatendis kaj tiam mia mano, jam iom humida pro espero, etendiĝis al la aŭskultilo.
Aŭtuno malfermis pluvombrelon super mia hararo. Ŝuoj estis malsekaj. Oktobro okazigas adiaŭan
vesperon. Mi ne ŝatas ĝin ĉeesti. Nek private nek ofice. Prefere turni la dorson kaj ŝajnigi morgaŭan revidon.
Ĉe la oficejaj adiaŭaj vesperoj necesas traduki. Mi devas ĉeesti. Mi estas deĵoranta tradukantino de bondeziroj.