“Ne. Ili ne estis kune, kiam li ŝin vidis. Cetere, estas ŝia malamiko ĉu ne?”
“Ĉu ili vidis Joĉjon?”
“Li estas certa, ke ne. Li zorgis, ke ili ne konsciu pri lia ĉeesto, kaj Joĉjo tiom legis da spionromanoj, tiom ludis indianojn, ke li kapablas sekvi iun laŭspure kaj tute ne perfidi sin. Eble pro troa singardo li ne sukcesis sekvi Sulavi n. Domaĝe, ke li devis forveturi, ĉu ne?”
“Kaj kion Joĉjo opinias pri la morto de la pentristo kaj de ties edzino?” la onklino demandis streĉe.
“Joĉjo? Nenion. Li ne scias, ke ili mortis.”
“Kiel...?” ŝi komencis demandi, sed ŝi tuj komprenis.
“Efektive,” ŝi plu diris, “ se li foriris la morgaŭon, li ne povus scii. La karibaj gazetoj certe ne raportis tiun afereton. Aŭ ĉu Verstrata estis tiel universale konata?”
“Mi ne scias, sed mi konas Joĉjon sufiĉe por diri al vi, ke li verŝajne tute ne legas gazetojn tie. Krome, mi ne skribis al li, ankaŭ ne liaj gepatroj, ĉar ni ne scias lian adreson. Li ŝanĝas la lokon ĉiutage, kaj li forveturis tiel kurege, ke li forgesis lasi al ili eĉ sian vojaĝplanon.”
“Feliĉe, ke li jam rakontis al vi ĉion letere.”
“Jes, li opiniis la aferon grava, ĉar Rik falis de la Rafunja -teraso, kaj estis ia rilato inter li, Sulavi kaj Veronika Munzo. Tial li nepre volis enmeti en la leteron kiel eble plej multe da akurataj detaloj.”
“Interesege, interesege!” Jano varmvoĉis. “Ni do nun scias, ke proksimume je la tempo, kiam Gido Verstrata kaj Laŭra Pergame mortis en Rafunja , surloke troviĝis niaj du spionoj! Tiu informo estas ekstreme valora, sed bedaŭrinde ne helpas! Al kiu nova vojo ĝi kondukos nin?”
“Al la solvo, eble,” optimismis Stefano.
“Eble jes,” Karal diris penseme
*
Bob Sulavi gratis al si la nazon, gratis al si la harojn ĉe la nuko, rigardis siajn ungojn kun dubema esprimo, kaj fine levis la okulojn al Karal .
“Mi sekvis iun,” li simple diris.
“Kiun?” la detektivo demandis, kun tiu sia amik-ama tono, kiu stimulas konfidencojn.
“Eksterordinaran virinon.”
“...kies nomo estas...”
Li regratis sin ĉe-nuke.
“ Veronika Munzo,” li fine diris levante la ŝultrojn.
“Kial vi ŝin sekvis?”
“Ĉar mi amas ŝin. Mi pasis tra Malpaz kaj vidis ŝian aŭton restigitan ĉe Platanplaco. Feliĉe troviĝis libera loko, kie mi povis meti mian, kaj observi. Mi hezitis, ĉu mi alparolos ŝin, kiam ŝi revenos al ĝi, aŭ simple ŝin sekvos... Mi decidis sekvi ŝin, ĉar... tio... Kiel bela ŝi estas!” li abrupte diris anstataŭ daŭrigi la frazon, kaj li profunde ĝemspiris.
“Ĉu longe vi atendis?”
“Mi ne scias. Ĉu jarcentojn? Ĉu sekundojn? Mi revis pri ŝi. Mi estis senpacienca, kaj mi estis ege pacienca. Mi farus ion ajn... Nu, jen ŝi elvenis el flanka strato kaj eniĝis en la aŭton. Mi veturis post ŝi.”
“Kaj kien vi iris?”
“Al Rafunja .”
“Kion vi faris tie?’
“Mi provis sekvi ŝin, sed ŝi elektis vojeton ne tre videblan... Estis hela nokto kun bela luno, sed ankaŭ multaj nuboj. Kiam nubeto pasis antaŭ la luno, subite fariĝis mallume. Tio okazis ĝuste, kiam ŝi ekiris la vojeton kaj mi ŝin perdis.”
“Kaj kio poste?”
“Poste mi vagadis serĉe al ŝi, sed ŝin ne trovis. Mi do revenis hejmen.”
“Post kiom da tempo?”
“Mi ne scias. Mi ne rigardis mian horloĝon. Mi travivis tion kvazaŭ sonĝe. Mi enlitiĝis kvazaŭ sonĝe. Kelkfoje mi preskaŭ min demandas, ĉu ne estis entute sonĝo. Ĉio estis tiel nereala! Mi estis en stranga stato, revema, kvazaŭ hipnota...”
“Kial vi ne informis nin, kiam vi eksciis, ke du personoj mortis teruran morton tie je proksimume la sama tempo?”.
“Mi ne scias. Mi ne rigardis mian horloĝon. Mi travivis tion kvazaŭ sonĝe. Mi enlitiĝis kvazaŭ sonĝe. Kelkfoje mi preskaŭ min demandas, ĉu ne estis entute sonĝo. Ĉio estis tiel nereala! Mi estis en stranga stato, revema, kvazaŭ hipnota...”
“Kial vi ne informis nin, kiam vi eksciis, ke du personoj mortis teruran morton tie je proksimume la sama tempo?”
“Kiel mi povus scii pri la tempo? La gazetoj neniam diris, je kiu horo nek je kiu tago ili mortis: tio estas polica sekreto, aŭ polica nescio. Ĉu vere ili mortis tiunokte? Brrr... tio igas min frosttremi!”
“Kaj vi ne volus suspekti vian Veronika n, ĉu?”
“Prave, prave, sinjoro. Mi havis pri ŝia ĉeesto tie plej terurajn ideojn...”
“Kion vi suspektis?”
“Jes,” la alia respondis penseme kaj sensence, dum Karal miris pri la stranga lumo, kiu tiumomente briligis al li la okulojn. Kaj pli mallaŭte, kvazaŭ timante aŭdi la propran frazon, Bob aldonis:
“Rendevuon kun kosmoŝipanoj”.
*
Veronika Munzo montriĝis singarda.
“Verŝajne policanoj estas t.n. realismuloj. Vi do ne komprenos min,” ŝi diris.
“Ni havas menson eble pli malfermitan ol vi imagas,” rebatis Jano. “Klarigu do.”
“Fakte, estas simple,” ŝi ridetis. “Anino el la NIFO-Klubo anoncis, ke elkosma veturilo alteriĝos en Rafunja , mi volis iri kaj vidi mem.”
“Kiel ŝi sciis?”
“Ŝi ricevas mesaĝojn el la kosmo. Ŝi estis bona amikino de Rik .”
“Kiamaniere ŝi ricevas la mesaĝojn?”
“Telepatie.”
“Kiel ŝi nomiĝas?”
“La familian nomon mi ne konas. Ni nomas ŝin Lizabeta .”
“Ĉu vi vidis ion en Rafunja tiunokte, la 6-an de majo?”
“Ne. Mi vidis strangan lumon, sed kosmoŝipon ne vidis.”
“Kian lumon?”
“Mi estis en la pinarbaro, ŝajnis, ke ie tre proksime estas nekutima lumo, sed eble mi misperceptis.”
“Je kioma horo vi estis tie?”
“Mi alvenis inter la oka kaj duono kaj la naŭa.”
“Kaj kiom longe vi restis?”
“Tri kvaronhorojn. Mi intencis resti pli longe, sed mi stulte ne antaŭvidis, kiom malvarmos tie supre. Mi frostis kaj revenis hejmen. Eble la kosmoŝipo tamen venis pli poste. Mi ne scias.”
“Kie precize vi estis?”
“Mi momente perdiĝis inter la pinarboj, kaj tiam mi vere timis, ĉar misorientiĝi nokte en arbaro estas sperto tre angora. Sed bonŝance mi retrovis la vojon. Mi ĉefe estis sur la vojo de la t.n. teraso. Mi konsideris la ideon desupri al la ebenaĵo, kie laŭdire la kosmoŝipoj alteriĝas, sed mi ne kuraĝis iri tiun vojon dumnokte, ĉar estis al mi tre malvarme, mi do reveturis hejmen.”
“Ĉu vi vidis aŭ aŭdis ion, kio povus helpi al nia enketo pri la duobla morto?”
“Ne. Se jes, mi estus informinta vin. Okazis nenio speciala, dum mi estis tie supre.”
“Kial vi ne opiniis saĝa tamen sciigi al la polico, ke vi esti tie proksimume kiam tiuj du mortoj okazis?”
“Mi ne scias, kiam la mortoj okazis. Ĉu vi konas la ĝustan tempon?”
Karal ne respondis.
“Mi vidis nenion, aŭdis nenion, mi ne povus kontribui ion ajn al via esploro. Mi bedaŭras...”
Li forlasis ŝin.
“Eksterordinare”, li pensis survoje al la centra policejo, fermitaj kiel ostroj ili estas. Eble ili diris la veron. Sed ankaŭ eblas ke...”
26
Eĉ kun la montoŝuoj ŝi sukcesas beli, Bob pensis, dum li paŝis malantaŭ Veronika laŭ kruta arbara vojeto. Alia persono, rigardanta de malantaŭe la junan virinon kun ŝiaj dorsosako, kruda pantalono kaj dikaj ŝuoj iom altakolaj, preskaŭ certe ne konsentus, kaj vidus en tia opinio plian pruvon, ke pasio blindigas. Sed amo estas amo, kaj ĝi ofte vidigas realan belon, kiu al neamantoj restas plene kaŝita.