–Ախր, ընդամենը մի օր մնացիր ճամբարում,-հառաչեց Շառլը:
Ես թեթև գրկեցի նրան, իսկ Նատալիին համբուրեցի:
–Գրքիս շնորհանդեսին կտեսնվենք, երեխեք:
2016 թվական, հունիսի 12
Խոնավ է օդանավակայանում: Ասես գնացողների տխրությունն է օդում քարացել: Ես, սպասասրահում մենակ նստած, սառը սուրճ եմ խմում: Խնդրեցի, որ ոչ ոք չգա ինձ հրաժեշտ տալու: Իհարկե, ընկերներս ու ծնողներս դժվարությամբ համակերպվեցին դրա հետ, բայց չմերժեցին: Ամառային զգեստս նրբորեն ծածանվում է մեղմ քամուց, ծնկներս ու ուսերս բաց են, իսկ ոտքերս բարձրակրունկների մեջ էլեգանտ տեսք են ստացել: Ես արտակարգ գեղեցիկ եմ, հմայիչ ու նրբագեղ:
Հանկարծ մեկի մատները գրկեցին աչքերս, ու վզիս ծանոթ շուրթերի տաքությունը զգացի:
–Ով է?-հարցրի ես`պատասխանն իմանալով, ու ափերս հպեցի նրա նուրբ ձեռքերին:
–Լացկան,-ծիծաղեց նա,-մատներս արցունքոտեցիր էլի:
Նա բացեց աչքերս, ու մենք գրկախառնվեցինք: Փարվեցի կրծքին ու նուրբ շոյեցի մեջքը.
–Շատ էի կարոտել Ձեզ:
Կարմիր վերնաշապիկ է հագել, ջինսից տաբատով է, կոշիկները մուգ դարչնագույն են, մազերը` առաջվա պես խնամքով հարդարած, աչքերը`ներքև խոնարհած, դեմքը` մտածկոտ, իսկ երկարավուն թարթիչները ոլորվելով իջնում են կրակոտ աչքերին`ասես փորձելով հանգցնել այնտեղ կուտակված հուրը: Երևի ավելի լավ կլիներ`չգար: Հիմա ոնց մեջս ուժ գտնեմ նրանից բաժանվելու?
Նստեցինք իրար շատ մոտ, ու ես նրա թևը մտա`քիթս մաշկին հպելով: Ինչքան անուշ է սիրած մարդու մարմնի հոտը:
–Լիլի…երկար ժամանակ է`մի բան եմ ուզում քեզ ասել, ուղղակի չգիտեմ, թե ինչպես կարձագանքես:
Մի քանի րոպե լռություն տիրեց:
–Ես քեզ սիրահարվել եմ…կներես…
Սիրտս արագ է բաբախում, որովհետև ներսում հաճույքն ու ցավը կռվում են իրար հետ:
–Ես էլ Ձեզ եմ սիրում…բայց դա շատ քիչ է` միասին լինելու համար: Մարդկանց կապում են նույն նպատակները, արժեքներն ու ձգտումները, իսկ մեր ճանապարհներն իրար հետ չեն հատվում: Ժամանակին ես շատ եսասիրաբար վարվեցի: Ինձ պետք չէր ընտանիք, հարաբերություններ, բայց ամեն գնով ուզում էի սիրվել Ձեզնից: Դուք շատ նման էիք հորս…փոքր ժամանակ երազում էի նրա համար յուրահատուկ լինել, ամբողջ օրը պտտվում էի շուրջը, մի րոպե հանգիստ չէի տալիս, անընդհատ փորձում էի ուշադրությունը գրավել: Քանի դեռ երեխա էի, գիտակցաբար էի նվաճում նրա սերը`երգում էի, բանաստեղծություններ գրում, որ գովի, գրկի, համբուրի ինձ, տեսնի, թե ինչքան եմ տարբերվում մյուսներից ու ինչքան առանձնահատուկ եմ: Երբ մի քիչ մեծացա, դպրոցում ձգտում էի բոլորից լավ սովորել, ամենաբարձր գնահատականները ստանալ, անտանելի ցավ էի զգում, երբ ինձանից բացի որևէ մեկն աչքի էր ընկնում, ուսուցչի գովասանքին արժանանում: Ես էլի պայքարում էի, բայց արդեն ենթագիտակցորեն` առանց հասկանալու, որ ինձ շրջապատող մարդիկ ընդամենը փոխարինում են հորս`արթնացնելով իմ մեջ նույն զգացմունքները, ինչ նա` ժամանակին:
Պարոնը լուռ է, իսկ իմ ձայնը դողում է ցավից: Հազիվ եմ զսպում արցունքներս:
–Երբ է թռիչքդ?
–Մեկ ժամից:
Նա վերցրեց ճամպրուկս ու ոտքի կանգնեց:
–Արի իմ ետևից:
*
Մենք մեծ ինքնաթիռի մեջ ենք, որը գտնվում է օդանավակայանից մի քիչ հեռու ու նախատեսված չէ թռիչքների համար: Ներսում, բնականաբար, ոչ ոք չկա: Ես նստել եմ Պարոնի ծնկներին`պատուհանի մոտ, իսկ աստղերի լույսն ընկնում է մեզ վրա: Խոնարհվեցի ու դողացող շուրթերս հպեցի այտին, հետո` անուշահոտ վերնաշապիկին: Ես հալվում եմ նրա կարմիր գրկում, ինչպես ցողը կհալվեր կարմիր վարդի վրա: Հարբած նրա բույրից` սկսեցի արձակել վերնաշապիկի կոճակներն ու շոյել կրծքավանդակը, հետո, շուրթերիս վրա դնելով ամբողջ կիրքն ու սերը, որ զգում եմ նրա հանդեպ,սկսեցի ինքնամոռաց համբուրել շուրթերն ու միաժամանակ հանվել: Նա բռնեց ձեռքս.
–Ես կօգնեմ քեզ,– նրա նուրբ մատները սահեցին զգեստիս վրայով ու արձակեցին մազերս:
Սերը նա է. նրա մատներն են, ամուր ձեռքերը, շնչառության տաքությունը, կրակոտ աչքերն ու շուրթերի քաղցրությունը: Սերը նա է…այդ հասարակ ու միևնույն ժամանակ արտառոց տղամարդը:
–Վերադարձել ես հին ոճիդ?
–Ինչ նկատի ունեք?-ժպտացի ես`չհասկանալով:
–Մազերդ էլի մուգ են: Քեզ սազում է…
–Երանի ընդհանրապես ներկած չլինեի, կուզեիք, չէ, բնականի բույրը զգալ?
Նա հավաքեց մազերս աչքերիս վրայից ու դրեց ականջիս ետևում, իսկ ես օդում բռնեցի նրա մատներն ու հպեցի քթիս:
–Ձեզանից հետո էլ երբեք չեմ սիրի ոչ մեկի:
–Մարդիկ ամեն սիրելուց այդպես են ասում:
–Վախենում եմ ցավից:
–Բա ինչու ինձ սիրահարվեցիր?
Ես սեղմեցի այտս նրա վզին ու ազատություն տվեցի արցունքներիս:
–Որովհետև հավատում էի, որ յուրահատուկ եք, բայց Դուք էլ բոլորի պես սիրտս կոտրեցիք:
–Զղջում ես?
–Չէ…Դուք փշրեցիք սիրտս ու միջից դուրս ելավ այն երեխան, ում մերժել էին փոքր ժամանակ: Ես սիրեցի նրան, ու հիմա նա էլ ոչ մեկի կարիքը չունի:
Պարոնն արձակեց զգեստիս վերջին կոճակն ու կտորի ծայրերից բռնելով`հանեց: Հետո ուղղեց ալիքաձև երկար մազերս ու իր վերնաշապիկն ուսերիս գցեց: