ԱՅՆ ՀԵՌԱՎՈՐ ԱՄՌԱՆԸ (Վիպակներ, պատմվածքներ)

–Դու որտե՞ղ էիր այսօր,– հարցրի ես, նայելով շուրջս£

–Տանն էի,– պատասխանեց Մարինեն անփույթ£

–Իսկ ինչո՞ւ տեխնիկում չես գնացել£

–Չգիտեմ,– պատասխանեց Մարինեն ուշացումով£– Չեմ ուզում սովորել£

–Ինչո՞ւ£

–Առևտրի տեխնիկում չեմ ուզում£ Կընդունվեմ բժշկական£

–Ախր, ինչո՞ւ,– անհամբեր հարցրի ես£

–Այդպես ավելի հարմար է,– հանգիստ տոնով ասաց Մարինեն£

«Նա նույնիսկ ինձ չի հրավիրում նստելու»,– տագնապով մտածեցի ես£

–Դու գժվե՞լ ես, Մարինե,– ասացի£– Դու այդ ինչե՞ր ես ասում£

–Մայրիկին ասել եմ, նա համաձայն է£ Առայժմ աշխատանքի կընդունվեմ սուպերֆոսֆատի գործարանում®

–Որպես ի՞նչ£

–Որպես հեռախոսավարուհի£ Այնտեղ ազատ ժամանակ շատ կունենամ՝ պարապելու համար£ Գուցեև հենց կադրերի բաժնում աշխատեմ®

«Ստեփանի մոտ է գնում,– նվաղուն սրտով մտածեցի ես£– Ուրեմն չեմ սխալվել, այդ նա էր մեքենայում£ Նա այլևս չի սիրում ինձ»£

–Դու գնում ես Ստեփանի մոտ£– Սիրտս ճաքճքում, պայթում էր խանդից ու անզորությունից£– Այդ նա է քեզ հրավիրել®

–Ինչո՞ւ հատկապես Ստեփանի£– Նա շփոթված թոթվեց ուսերը£– Սուպերֆոսֆատի գործարանում չորս հազար մարդ է աշխատում®

–Դու այսօր էլ նրա հետ էիր£ Ես տեսա՝ նրա հետ էիր£ Դու նրա մոտ ես գնում£

–Վահրամ,– նա թեթևակի բռնեց արմունկս£ Սակայն չառարկեց£ Նա լուռ էր£

–Ե՞րբ ես գնում,– արտաքուստ արդեն խաղաղված ասացի ես£

–Վաղը,– կամացուկ ասաց Մարինեն£– Առավոտյան իննին£

–Ես էլ կգամ քեզ հետ,– ասացի ես£– Այնպես որ, միասին կաշխատենք այնտեղ£ Աշխատավարձն այնտեղ բարձր է` ասում են£ Ես էլ եմ ուզում այնտեղ աշխատել£

–Ճի՞շտ,– հարցրեց Մարինեն, կրկին ուշադիր նայելով ինձ£

–Այո, վաղն առավոտյան, հերթափոխությունից հետո, կսպասեմ քեզ մեր գործարանի մոտ, տրոլեյբուսի կանգառում£– Ես դուրս եկա Մարինեի մոտից, առանց նրան հրաժեշտ տալու£

Մյուս օրվա առավոտյան ես նրան սպասում էի տրոլեյբուսի կանգառում£ Նա եկավ ուշացումով£ Համարյա ժամը տասնմեկի մոտերքը£ Տրոլեյբուսից իջավ, և, տեսնելով ինձ, մի տեսակ կորցրեց իրեն£ Ամենայն հավանականությամբ, նա մտածել էր, որ ես, գիշերային հերթափոխությունից հետո, հազիվ թե սպասեմ այդքան£ Նա մենակ չէր. ինչ-որ աղջկա հետ էր նա£

–Ես էլ եմ քեզ հետ գալիս,– բարևելով Մարինեին, կամացուկ ասացի ես£

–Ինչո՞ւ,– իբր առաջին անգամ էր լսում, զարմացած ասաց Մարինեն£

–Չէ՞ որ երեկ ասացի£ Ուզում եմ սուպերֆոսֆատի գործարանում աշխատել,– ասացի ես£

Մարինեն կանգ առավ£

–Երեխայություն ես անում, Վահրամ,– ասաց նա, նայելով գործարանի կողմը£– ի՞նչ է պատահել քեզ£

–Ոչինչ չի պատահել,– ասացի ես անվրդով,– պարզապես ուզում եմ աշխատանքի ընդունվել սուպերֆոսֆատի գործարանում£

–Գնա ընդունվիր, քեզ ո՞վ է խանգարում£

–Ես քեզ հետ եմ ուզում գնալ£

–Իսկ ես չեմ ուզում,– սառն ու կտրուկ ասաց Մարինեն, կրկին անգամ նայելով գործարանի կողմը£ Երևի պայմանավորվել էին, որ Ստեփանը դիմավորեր նրան, դրա համար էր շարունակ նայում գործարանի կողմը£

–Գնա, ես քեզ չեմ խանգարի,– նետեցի ես£

Մարինեն ընկերուհու հետ քայլեցին դեպի գործարան£ Նա նույնիսկ մի անգամ չշրջվեց իմ կողմը£ «Ահա և քո սերը, Վահրամ,– հուսաբեկ ասացի ինքս ինձ£– Վերջ քո սիրուն® Մոռացիր նրան®»£ Ի¯նչ հեշտ է ասել՝ մոռացիր£

®Երկու օր էր անցել այդ հանդիպումից£ Գիշերային հերթափոխությունից էի դուրս եկել, առավոտ էր, գործարանի մուտքի մոտ, հրապարակում, սպասում էի տրոլեյբուսի£ Տխուր օր էր ինձ համար, որովհետև երեկոյան, աշխատանքի գալուց առաջ, գնացել էի Մարինեի մոտ, տանը չէր եղել£ «Իսկ որտե՞ղ էր, տեսնես»,– տրոլեյբուսի կանգառում կանգնած ինքս ինձ շարունակ հարցնում էի ես և հանկարծ տեսա Մարինեին® Նա նստած էր Ստեփանի «Վոլգայում», Ստեփանի կողքին£ Ստեփանը ինչ-որ բան էր պատմում նրան, և նա, գլուխը ետ, ծիծաղում էր® Նա նույնիսկ չնայեց տրոլեյբուսի կանգառում հավաքված մարդկանց կողմը, նա, հավանաբար, գիտեր, որ այս գիշեր ես աշխատում էի, գիտեր նաև, որ կարող է այստեղ եմ, տրոլեյբուսի կանգառում®

Ես չսպասեցի տրոլեյբուսի£ Մեր գործարաններն իրարից այնքան էլ հեռու չէին, ոտքով գնացի սուպերֆոսֆատի գործարան® Իմ աչքին ոչինչ չէր երևում, երկինքը սևացած էր իմ աչքին և ապրելն էլ անիմաստ էր թվում արդեն® Ստեփանի կանաչավուն «Վոլգան» կանգնած էր գործարանի վարչության շենքի առջև՝ «56-36»£ Նրանն էր£ Կադրերի բաժինը երկրորդ հարկում էր, արագ բարձրացա երկրորդ հարկ, հրեցի բաժնի պետի առանձնասենյակի դուռը, փակ էր£ Շրջվեցի, որ իջնեմ, կաշեպատ դուռն անսպասելի բացվեց, այնտեղից դուրս եկավ Մարինեն, և նրա դեմքը շառագունած էր® Եվ շուրթերն էլ փքուն£ Երևի համբուրվելուց®