–Ալլո՞£
Մարինե® Մարինե® Այս ինչո՞ւ եմ հուզվում, ինչո՞ւ այսպես կապվել է լեզուս® Մի՞թե առաջվա պես դեռ սիրում եմ նրան®
–Մարինե, ես եմ® Ալլո® Մարինե,– հուզախռով ու որոշ չափով այլայլված ասացի ես£– Դու լսո՞ւմ ես ինձ£ Ալլո®
–Այո, լսում եմ,– հանգիստ ասաց Մարինեն, մի փոքր լռեց, ավելացրեց նույն հանգիստ տոնով.– Այս գիշեր երազում տեսել էի քեզ® Այսքան տարիների ընթացքում՝ առաջին անգամ£ Զարմանալի է£ Հետո արթնացա, դու չկայիր, և ես այնպես էի ուզում տեսնել քեզ®
–Դու հիմա կարո՞ղ ես դուրս գալ,– ասացի ես Մարինեին£– Ես կսպասեմ£
–Իհարկե® Ժամը քանի՞սն է£
– Յոթ անց քսան£
–Մի տաս-տասնհինգ րոպեից քեզ մոտ կլինեմ£ Ալլո,– ծիծաղեց Մարինեն,– քիչ մնաց ցած դնեի հեռախոսափողը£ Դու ինձ որտե՞ղ ես սպասում£
–Ձեր տան մոտ£ Մսի խանութի առջև£ Նոր ավտոկայանից եմ զանգում£ Հիմա կգամ£
–Այնտեղ մսի խանութ չկա արդեն£ Միլիցիայի բաժանմունք է£
–Չէ, չէ, ուրեմն ուրիշ տեղ,– ծիծաղեցի ես (հեռախոսագծի մյուս ծայրում Մարինեն ևս ծիծաղեց)£– Դպրոցական շենքի անկյունում, հույս ունենա՞նք որ դպրոցը մնում է£
–Դպրոցը մնում է£
–Ես քեզ այնտեղ էի միշտ սպասում£ Հիշու՞մ ես®
–Հիշում եմ,– թախիծով ասաց Մարինեն£– Արի£ Միայն շուտ£ Իսկ եթե հանկարծ չճանաչե՞նք իրար®
–Ես քեզ չեմ մոռացել,– ասացի ես£
«Արի£ Միայն շուտ»£ Շուտ® Ձայնը£ Ծիծաղը£ Ձայնի մեջ թախիծը£ «Հիշո՞ւմ ես»£ Չէի քայլում, համարյա վազում էի£ «Միայն շուտ®»£ «Երազում տեսել էի քեզ»£ Այստեղով ճանապարհը կարճ է, բակերով® «Եվ ես այնպես էի ուզում տեսնել քեզ®»£ Անցա տրամվայի գծով, իմ կողքով մարդիկ էին անցնում, ես ուշադրություն չէի դարձնում նրանց® Անցա կենտրոնական փոստը.. նվերների խանութը® վարսավիրանոցը® Մի՞թե սիրում եմ դեռ® Ձայնը® ծիծաղը® Սերը, ինչպես կրակը՝ մոխրի մեջ, մնում է® Ահա Մարինենց շենքը.. Մարինե® Փոխվե՞լ է տեսնես® «Իսկ եթե հանկարծ չճանաչենք իրար®»£
Մարինեն չկար դեռ£ Հավանորեն ես շուտ էի եկել, մի քանի րոպեում£ Հիմա դուրս կգա® Կանգնեցի դպրոցի պատի տակ, այնտեղ, ուր տարիներ առաջ միշտ կանգնում էի£ Ոչինչ չէր եղել ասես, ասես տարիներ չէին անցել, պարզապես, ինչպես այն ժամանակ, երկրորդ հերթափոխությունից եկել եմ, որպեսզի մի անգամ էլ նայեմ Մարինեի լուսամուտին ու նոր գնամ հանրակացարան£ Գիշերվա ժամը մեկին, աշխատանքից հետո հանրակացարան գնալիս, ավտոբուսից իջնում, գալիս կանգնում էի այս անկյունում, երկար նայում էի Մարինեի լուսամուտին՝ գոնե հեռվից մի անգամ ևս նրան տեսնելու, ու նոր ոտքով գնում էի հանրակացարան£
Մարինեն կարմիր շորով էր, բարձրակրունկ կոշիկներով, ես իսկույն նկատեցի նրան շքամուտքի կիսամթան մեջ£ Մարինեն թեթևաքայլ գալիս էր. ես ընդառաջ գնացի, չգիտեի, թե որտեղ թաքցնեի ձեռքերս, հուզվում էի, իսկ Մարինեն թեթևաքայլ մոտենում էր, ես իմ ծնկներում թուլություն զգացի, սիրտս կարծես նվաղում էր, և ինչպես այն ժամանակ, տարիներ առաջ, մի պահ ցանկացա պարզել ձեռքերս, իմ գիրկն առնել Մարինեին, բայց ահա Մարինեն հասնում է, ժպտում է, և ես մնացել եմ կանգնած, չգիտեմ, թե որտեղ թաքցնեմ ձեռքերս, ասես իմ ձեռքերն են մեղավոր, որ ես այդպես հուզվում եմ® Մարինեն չէր փոխվել ամենևին£ Աչքերը մշուշոտ, տխուր ժպտում էին£
–Բարի երեկո£
Մարինեի ձեռքը՝ սառը և փոքր, կորել էր իմ ափի մեջ£
–Բարի երեկո£– Ես իմ ափի մեջ պահում էի Մարինեի ձեռքը£– Բոլորովին չես փոխվել,– ցածր ասացի ես£
–Դու էլ£– Մարինեն նայում էր իմ աչքերի մեջ, շարունակում էր տխուր ժպտալ£– Դու էլ բոլորովին չես փոխվել£ Իսկ գիտե՞ս քանի տարի է անցել£
Ես կարոտով նայում էի Մարինեին£
–Տասնհինգ տարի,– քիչ անց ասաց Մարինեն£– Գուցեև ավել® Տասնհինգ տարի,– կրկնեց նա հուսակտուր վհատությամբ£– Մարդուն ծերացնում են ոչ թե տարիները, այլ հույսի ու երազանքի բացակայությունը£ Հիմա քանի՞ տարեկան ես,– առանց ձեռքը հանելու իմ ափից, հարցրեց նա թախծաժպիտ աչքերով նայելով ինձ£
– Մեծ եմ արդեն£ Հինգ տարով Քրիստոսից մեծ£
–Երեսունո՞ւթ£
–Թվաբանությունից ահագին ուժեղ ես£ Չգիտեի£ Իսկ դո՞ւ£
–Մի՞թե չես հիշում£
–Հիշում եմ£ Դու դեռ երեխա ես£– ժպտացի ես£
–Իհարկե,– հառաչեց Մարինեն£– Տարիները ետ են մնում, իսկ մենք քայլ առ քայլ հեռանում ենք մեր կյանքի ամենահրաշալի օրերից® Եվ ինչո՞ւ է այդպես, Վահրամ£ Երջանկության մասին չես մտածում, երբ այն կա£ Սկսում ես մտածել, երբ այն արդեն ետ է մնացել, և դու այնքա¯ն ես հեռու նրանից,£ Ինձ թվում է երջանկությունը նման է հորիզոնի, ինչքան մոտենում՝ այնքան հեռանում է քեզանից®– Մարինեն նորից հառաչեց£– Ե՞րբ ես եկել£
–Այսօր£ Ասա, ո՞ւր գնանք£
–Ուզո՞ւմ ես ծովափ£
–Ուզում եմ,– ասացի ես£
Հեռու չէր ծովը. մի թաղամաս այն կողմ էր£ Դանդաղ քայլեցինք դեպի ծով£