–Ոչ£ Այստեղ մի ընկեր ուներ, անունը Սեյրան£ Ավտոբուսի վրա էր աշխատում£ Գնացի նրա մոտ, վերցրի հասցեն՝ քաղաք Վոլժսկ£ Իսկ որտեղ էր այդ Վոլժսկը՝ պատկերացում անգամ չունեի£
–Լցնե՞մ բաժակները,– վերցնելով շիշը, ասացի ես£
–Հերիք է£ Դու խմիր, եթե ուզում ես£ Ես չեմ ուզում£ Ասա, թող սուրճ բերեն£
Ես մոտ կանչեցի մատուցողուհուն, խնդրեցի, որ սուրճ բերի£
–Սուրճը կոնյակով շատ հաճելի է,– ասացի ես£– Մի գավաթ սուրճին ՝մի քանի գրամ կոնյակ£– Ես կոնյակ լցրի սուրճի մեջ£
Սուրճն իրոք լավ էր կոնյակով£ Մարինեին նույնպես դուր եկավ£ Լուռ երաժշտություն էինք լսում£
–Գնացիր այնտե՞ղ, Վոլժսկ,– երկար լռությունից հետո հարցրի ես£
–Այո,– ասաց Մարինեն, ցածր հառաչեց£-Գնացի£
–Դու, ինչ է, սիրո՞ւմ էիր նրան£
–Չգիտեմ£ Երբեք չեմ մտածել այդ մասին£
Մարինեն երբեք չէր մտածել այդ մասին՝ սիրո՞ւմ է Արմենին, թե ոչ£ Պարզապես ընտելացել էր նրան£ Բացի այդ, նա իրեն մեղավոր էր զգում£ «Պետք է սկզբից ասեի ճշմարտությունը»,– մտածում էր Մարինեն£ Նրան թվաց, թե Արմենի համար հեշտ կլիներ, եթե ինքն ասեր, որ Ստեփանը չկա£ «Հարսանիքի, վթարվելու մասին զուր հնարեցի,– մտածում էր Մարինեն ու ինքն իրեն հուսադրում,– ոչինչ, կգնամ, կբացատրեմ, կհասկանա»£ Արդյունաբերական փոքրիկ քաղաք էր Վոլժսկը, Կազանից մի հարյուր կիլոմետր այն կողմ£ Ձյունը մինչև գոտկատեղ էր հասնում£ Մարինեն գտավ տունը£ Երկհարկանի փայտե շենք էր, շենքի բակում մեկին հարցրեց, ասաց, որ, այո, այստեղ է ապրում, ցույց տվեց լուսամուտը, ասաց, որ երկրորդ հարկի ձախ դուռն է £ Լույսը վառվում էր£ Մարինեի սիրտը անհանգիստ խփում էր£ Հուզվում էր£ Բարձրացավ, սեղմեց դռան զանգը£
–Ո՞վ է,– հարցրին դռան ետևից£
Սիրտը դարձյալ անհանգիստ խփում էր, թվում էր հիմա կընկնի£
Դուռը կիսաբացվեց, և ռուս մի կին՝ մոտ 30-35 տարեկան, Մարինեին ոտից գլուխ չափելով ասաց.
–Ո՞ւմ եք ուզում£
–Արմենը տա՞նն է,– հարցրեց Մարինեն£
–Արմե՞նը®– կնոջ աչքերը մանրացան, նա քիչ լռեց, հետո ասաց.– Իսկ դուք ո՞վ եք£
–Բարեկամուհին,– ասաց Մարինեն£
–Տանը չէ,– զննելով Մարինեին, ասաց նա£– Երկրորդ հերթի է աշխատում£
Եվ հասկացավ Մարինեն, որ ամուսնացել է Արմենը, և ուժով պահեց իրեն, որ չփղձկա, աստիճանների բազրիքից բռնելով, դանդաղ իջավ, բոլորը ինձնից փախչում են, մտածում էր, և նրա սիրտը լաց էր լինում£ Աստիճաններով իջնելիս մի անգամ էլ ետ նայեց. անծանոթ կինը դեռ կանգնած էր դռների արանքում£ Մարինեն նայեց նրան, այդ կինը, իհարկե, ամեն ինչ հասկացել էր, կարող է նույնիսկ գիտեր Մարինեի մասին£ Արցունքներն անդադար հոսում էին Մարինեի այտերն ի վար£
–Եվ այդպես էլ չտեսա՞ր նրան,– հարցրի ես երկար լռությունից հետո£
–Ոչ,– արձագանքեց Մարինեն£– Այլևս չտեսա£ Ես նրան երբեք չեմ մեղադրում£ Նա մեղավոր չէր, ես խաբեցի նրան£
–Իսկ Ստեփա՞նը®– նորից հարցրի ես՝ ծխախոտ վառելով£– Նրան նույնպե՞ս այլևս չտեսար£
–Տեսա,– դառը ժպտաց Մարինեն£– Հենց կայարանում£
Մարինեն Ստեփանին տեսավ դեռևս վագոնի բաց հարթակից£ Ասես հեռագրել էր, որ դիմավորեր£
–Ստեփան,– կանչեց Մարինեն£
Ստեփանը տեսավ նրան, ձեռքով ողջունեց£
–Դու այս որտեղի՞ց ես գալիս,– հապշտապ մոտենալով հարցրեց Ստեփանը£
Մարինեն չպատասխանեց նրա հարցին£
–Իսկ դու ի ՞նչ ես անում այնտեղ£
–Մի ծանոթ տղա կա, Մոսկվա ճանապարհեցի£
–Ինձ կտանե՞ս տուն,– հարցրեց Մարինեն£
–Մեծ հաճույքով,– ձեռքերը տարածեց Ստեփանը£ Մարինեի մասին Ստեփանն ամեն ինչ գիտեր, հետաքրքրվել էր£
–Գնանք ինձ մոտ,– ասաց Ստեփանը£– Սուրճ կխմենք, երաժշտություն կլսենք® Նոր ձայնապնակներ ունեմ£
Տանը չգիտեին, որ Մարինեն եկել է, իսկ իր համար արդեն միևնույն էր£
–Գնանք,– ասաց Մարինեն£
Սկսեցին կրկին հանդիպել£ Լավ էր վարվում Մարինեի հետ£ Աշխարհն առանց բարի հոգիների չէ, մտածում էր Մարինեն, իսկ Ստեփանի մասին լսածներին այլևս չէր հավատում£ Նույնիսկ չնախատեց, թե ինչո՞ւ իրենց հարաբերությունների մասին պատմել էր Արմենին£ «Սիրում է ինձ,– մտածում էր նա,– դրա համար է երևի պատմել»£ Ասում էր, որ միշտ սիրել է Մարինեին, սիրում է ու կսիրի ընդմիշտ£ Սակայն ինչ-որ բանից վախենում էր նա, չէր ուզում զագս գնալ Մարինեի հետ£ Ինչի՞ց էր վախենում՝ Մարինեն չէր հասկանում£ Բայց շուտով ամեն ինչ պարզվեց® Երեխով էր Մարինեն£ Ստեփանը չկար, նա մի քանի օրով գործուղման էր մեկնել Մոսկվա£ Մի շաբաթ հետո եկավ£ Իսկույն զանգեց Մարինեին£ Ասաց, որ շատ է կարոտել£ Հրավիրեց իր մոտ՝ տուն£ Մարինեն համոզված էր, որ նա ուրախությունից պիտի խենթանա՝ լսելով երեխայի մասին£ Սակայն այդպես չեղավ, նա Մարինեի հրճվագին նորությունն ընդունեց սառնորեն, ավելին՝ գույնը գցեց£ «Բաքվում ընտանիք ունեմ, ասաց, խնդրում եմ ինձ չխայտառակես, Մարինե®»£
Մարինեի ոտքերն ընկավ, անկապ-անկապ խոսում էր, աղաչում® Ծանոթ գինեկոլոգ ուներ, Մարնեին տարավ նրա մոտ£ Բժիշկը համառում էր£ «Ռիսկի դիմել չեմ կարող,– ասում է,– նա այլևս երեխա ունենալ չի կարող, դուք հասկանու՞մ եք դա»£ Հետո նրանք երկար ինչ-որ խոսում էին£ Բժիշկը համաձայնեց£ Լաց եղավ Մարինեն£ Երանելի անուրջներով տարված՝ ինչքան էր երազել երեխայի մասին£ Նրան միշտ թվում էր, թե երբ ամուսնանա՝ անպայման տղա է ունենալու, շեկ մազերով, գեղեցիկ£ Պատկերացնում էր, թե ինչպես պետք է հագցնի, ինչ ձևի պիտի սանրի մազերը£ Նույնիսկ անուն էր դրել՝ Ալեն£ Մի ակնթարթում հիշեց այդ բոլորը Մարինեն ու լաց եղավ£ Բժիշկն ուզում էր հանգստացնել նրան, ինչ-որ բաներ էր ասում, իսկ Մարինեն ոչինչ չէր լսում, չէր կարողանում ըմբռնել, թե ինչ էր ասում բժիշկը£ Մտքում հայհոյում էր բոլորին՝ և° ծնողներին, որ իրեն աշխարհ են բերել, հատկապես հորը, որ իբր խանդում էր, բաժանվեց մորից՝ իրեն և փոքր եղբորը թողնելով նրա մոտ, գնաց ամուսնացավ ուրիշի հետ և ապրում էր Միջին Ասիայում՝ Սամարղանդում£ Գուցե ամեն ինչ այդպես չստացվեր, մտածում էր Մարինեն, եթե նրանք չբաժանվեին, Ստեփանին հայհոյեց և Արմենին, որ թողեց իրեն ու գնաց Վոլժսկ. «Որ ինձ չէիր առնելու, չէիր ամուսնանալու ինձ հետ,– մտովի ասում էր նա Ստեփանին,– ինչո՞ւ այն գիշեր այնպես վարվեցիր ինձ հետ®»£ Եվ կատաղությունից ու ինքն իրեն խղճալուց լաց էր լինում Մարինեն®Նույնիսկ ցանկանում էր վերջ տալ կյանքին® Եվ ոչ ոքի չէր ուզում հանդիպել, ոչ ոքի հետ չէր ուզում խոսել®