пачуўшы пра пэдагагічную практыку
я адразу ж забіў на яе болт
бо заўсёды шчыра пагараджаў пэдагогікай
лічачы яе кшталтам сэксуальнага вычварэньня
тады як у псыхалёгіі разьбіраўся з маленства
ува ўсякіх фройдах гештальтах тэорыях адлюстраваньня
анальных і аральных стадыях
ува ўсім гэтым прынамсі не было ніякага вычварэньня
а калі й было, то ня больш чым у творах Дэ Сада
карацей, замест практыкі я паўгода бухаў і чытаў Пруста
і толькі перад самым іспытам спахапіўся
што ня маю для ледзь не навуковай працы матэрыялу
распытаўшы сваіх аднагрупнікаў
пра тое дзе яны праходзяць пэдагагічную практыку
я спыніў свой выбар калі не памыляюся
на адной школе на Сьлясарнай
бо туды з унівэру можна было дайсьці пешкі
а па дарозе была танная рабочая сталоўка
дзе гатавалі надзвычай смачна
у якасьці паддосьледных трусікаў
для сваёй ледзь не навуковай працы
я абраў двух сарамлівых хлопчыкаў
бо ўсе дзяўчаты ўжо былі разабраныя
і пачаў задаваць ім прадугледжаныя пытаньні
якіх мы з хлопчыкамі аднолькава не разумелі
то бок толку з гэтай пэдагагічнай практыкі не было ніякага
адзіна што мне спадабалася настаўніца
і з запыленай кніжнай шафы ў кабінэце
я сьпізьдзіў беларускі пераклад «Чужаніцы» Камю
восемдзесят чацьвёртага году выданьня
такім чынам сваю ледзь не навуковую працу
я пісаў у асноўным на матэрыяле ўласнай фантазіі
і вось настаў заключны іспыт па псыхалёгіі
наш інтэлігентны выкладчык спадар Чэхаўскіх
насуперак нашай наіўнасьці
натуральна і ня думаў гад чытаць нашыя ледзь не навуковыя працы
проста пераконваўся ў іхнай наяўнасьці
і тут жа пераходзіў да інтэлектуальнага катаваньня
калі чарга дайшла да мяне
я палез у заплечнік па сваю ледзь не навуковую працу
і з жахам усьвядоміў, што пакінуў яе ў інтэрнаце
і ўсе мае клятвы што я бля буду праходзіў пэдагагічную практыку
на спадара Чэхаўскіх не падзейнічалі
ён адправіў мяне з іспыту ў інтэрнат па мой сшытак
маўляў сьпярша ледзь не навуковая праца, а там пагаворым
калі я вярнуўся то іспыт ужо амаль скончыўся
спадар Чэхаўскіх чакаў мяне асабіста
а раз ужо гэтак па маёй віне засядзеўся
то каб адпомсьціць пастанавіў у якасьці выключэньня
пачытаць маю ледзь не навуковую працу
ў маёй прысутнасьці
трэба сказаць што ў сваёй ледзь не навуковай працы
я пісаў у асноўным пра прыгожую настаўніцу
для азначэньня бедных хлопчыкаў ужываў усякія мэдычныя
тэрміны кшталту «маленькія дэбілы» й «алігафрэны»
а разьдзел з назвай «Дасьледаваньне кароткатэрміновай памяці
складаўся з адзінай фразы:
«Памяць хлопчыкаў сапраўды была кароткатэрміновай»
калі спадар Чэхаўскіх дайшоў да гэтага месца
то ў яго на высокі лоб тут жа вылезьлі бровы
ён увесь пачырванеў і злосна вырачыў на мяне маленькія вочы
я стаў штосьці мармытаць пра неабходнасьць субвэрсіі
але раптам спадар Чэхаўскіх засьмяяўся й сказаў «Цягніце білет»
жартаваць умелі ня толькі мы але й некаторыя нашыя выкладчыкі
у білеце стаяла пытаньне «Сінэстэзія»
я пачаў вярзьці спадару Чэхаўскіх пра Пруста
пра пячэньне «Мадлен» і цені кітайскіх
лямпаў спадар Чэхаўскіх махнуў рукой узяў маю
залікоўку паставіў мне пяцёрку і параіў на разьвітаньне:
«Больш такіх субвэрсіўных працаў не пішыце»
З таго часу я нічым іншым у жыцьці не займаўся
12. In My Defence
Найважнейшым адрозьненьнем Менску ад Берасьця
ёсьць вядома мэтро
і зьвязаныя зь ім падземныя пераходы
дзякуючы якім мы і адчувалі сябе часткаю андэграўнду
гэтак у падземным пераходзе ля Камароўкі
жабравалі адкіды грамадзтва мабыць былыя хіпі
прадавалася хатняе сала й апазыцыйная прэса
каб было ў што адразу загортваць набытае сала
пры перадачах сядзельцам на Акрэсьціна
(цяпер згадваю, што і я гандляваў аднойчы на
Камароўцы цягам летніх вакацый –
ня тым, што вы падумалі, а ягадамі
якія мы зь цёткай прыпёрлі ў Менск з-пад самых Баранавічаў –
я сядзеў гандляваў і баяўся, што мяне ўбачыць
хтосьці зь менскіх знаёмых)
але ўсё-ткі галоўнай жыхаркай падземных пераходаў
была музыка
на Якуба Коласа гралі жыўцом
лацінаамэрыканскія музыкі-індэйцы
зь якімі мы пасьля бліжэй пазнаёміліся
асабліва дзяўчаты й Тлусты
(ня буду ўдавацца ў дэталі
скажу толькі