Ĉi tiu konfeso de la Asistanto valoris tiel same, kiel plena vivanta traktato pri altkvalitaj spertoj, kaj eble ĝuste tial ni ĉiuj ekfalis en profundan mediton. Sed Hi- lario, kvazaŭ ne dezirante perdi la fadenon de la instruo, turnis sin al nia amiko, dirante:
Mia kara, vi diris, ke vi kune kun via patro atend- as la ĝojon denove renkontiĝi kun via vicpatrino... Kiel kompreni vian parolon? ĉu en via grado da konado de la vivo vi trafas ian malfacilaĵon, por ekscii ŝian loĝejon?
Jes, jes... - malgaje respondis la Asistanto.
Sed la Spiritoj-bonfarantoj, kiuj nun gvidas vin kaj vian patron, ĉu ili ne scias, kie ŝi troviĝas, ke ili di- rektus viajn paŝojn, por ŝin atingi?
Sendube - bonkore respondis Silas - niaj ins- truantoj estas liberaj de la nesciado, kiu min karakt- erizas pri ĉi tiu afero... Tamen, kiel okazas ĉe la homoj, ankaŭ ĉi tie iu instruisto ne povas preni sur sin la task- ojn de sia lernanto, ĉar tiam li fortenus sian disĉiplon de la merito el la leciono. Sur la Tero, kiel ajn kore ili nin amas, niaj patrinoj ne anstataŭas nin en la karcero, kiam ni devas pagi por iu krimo, kaj eĉ niaj plej bonaj amikoj ne povas arogi al si, en la nomo de la amikeco, la rajton ricevi la kripligon, per kiu nia nesingardemo punis nian propran korpon. La benoj de amo de niaj direktantoj sendube havigis al mia animo netakseblajn rimedojn... Ili naskas en mi internan lumon, por ke mi sentu kaj konfesu al mi mem miajn mizeraĵojn, kaj kunhelpas por mia rekonstruiĝo, por ke mi povu pli de- cideme kaj facile paŝi al tiu celo, kiun mi intencas trafi;
tamen, vere, mia elaĉeto estas ja tute persona kaj ne- transdonebla tasko...
Leonel kaj Klarindo lin gape aŭskultadis.
Parolante pri si mem, la Asistanto, ne vundante ilian sinamon, nerekte klopodis, por ke ili revirtiĝu; kaj efek- tive, laŭ la esprimo de iliaj okuloj, oni ja vidis, ke la du turmentantoj nun elmontras mirindan internan aliiĝon.
Hilario meditis kelke da sekundoj kaj denove inter-
metis:
Sed tiu dramo certe havas ian rilaton al pasinta- tempaj kaŭzoj...
Jes, certe - diris la Asistanto -, sed en nia turmentata regiono ekzistas nenia mensa tempo por ia miregindaĵo de la memoro. Ni estas katenitaj al la me- morado pri la proksimaj kaŭzoj de niaj afliktoj, kio mal- faciligas al ni penetri en la sferon de la kaŭzoj malprok- simaj, ĉar la situacio de nia spirito estas tia stato de homo danĝere malsana, bezonanta urĝan kuracadon por la reordigo de la organismo. La infero, kuŝanta en la malsuperaj regionoj de la Tero, estas plena de animoj, kiuj, taŭzataj kaj suferantaj, leviĝas, kriante pri helpo de la Dia Providenco kontraŭ la suferoj, kiujn ili mem kreis al si, kaj la Dia Providenco konsentas al ili la feliĉ- on labori, dum la pikiloj de kulpo kaj konsciencoriproĉo sangigas al ili la koron, por la bono de tiuj siaj viktimoj kaj fratoj, kies eraroj estas samspecaj kiel iliaj krimoj, por ke ili kiel eble plej baldaŭ reharmoniu kun la Sen- lima Amo kaj kun la Perfekta Justeco de la Leĝo... Ni estingu niajn ŝuldojn, kiuj prezentas densan ombron en niaj animoj, kaj la spegulo de nia menso, kie ajn ni troviĝas, rebrilos la lumon de la Ĉielo, la patrujo de la Dia Memoro!
Ni komprenis, ke Silas helpas al Klarindo kaj Leonel, rigardante ilin kiel kamaradojn de batalado kaj lernado, per kio li ja plivalorigis siajn proprajn meritojn.
Multego da demandoj silente elŝprucis en mia mal- vasta interna mondo... Kiu estas lia amika patro? Kie vivas lia sindonema patrino? Ĉu li pensas, ke li devas ankoraŭ longe serĉadi sian malfeliĉan vicpatrinon?
Sed la spirita grandeco de la Asistanto ebligis al ni nenian maldiskretan demandon. Mi nur kuraĝis respekte ekkrii:
Ho mia Dio, kiom da tempo ni iafoje uzas, por korekti nur unuminutan malsaĝaĵon!
Vi estas prava, Andreo - bonkore rediris Silas-, la Leĝo estas leĝo pri ago kaj reago... La agado de malbono povas esti rapida, sed neniu scias, kiom da tempo postulos la reagado nepre necesa por la restarigo de la supera harmonio de la vivo, rompita de niaj faroj kontraŭaj al bono...
Kaj ridetante:
Ĝuste tial Jesuo rekomendis al la enkarniĝintaj estuloj: "Konsentu rapide kun via kontraŭulo, dum vi estas kun li sur la vojo" ( ). Tiel estas, ĉar neniu Spi- rito eniras en la Ĉielon sen la paco de konscienco, kaj, se estas pli facile forfini kverelojn kaj reĝustigi malkon- sentojn, dum ni iras tiun saman vojon, kiel niaj viktimoj sur la Tero, estas tamen tre malfacile klopodi por solvi niajn krimajn enigmojn, kiam jam nin envolvas la infera nebulego.
Ĉi tiu rimarko estis taŭga kaj ĝusta.
Sed ni ne povis plue interparoli.
Al Leonel, kies aplombon ni konis, ĉe nia mirego estis la okuloj malsekaj... Silas levis siajn okulojn al la Ĉielo, dankante por la beno de tiu komenciĝanta aliiĝo, kaj prenis lin en siajn brakojn.
La malfeliĉa frato de Klarindo volis paroli... Ni ri- markis, ke li intencas trakti pri la morto de Alzira sur la lago, sed la Asistanto promesis al li, ke ni revenos en la morgaŭa vespero.
Tuj poste ni revenis al la Domo, sed nek Hilario nek mi kuraĝis konversacii kun tiu brava kamarado, kiu, kun malgaja animo, enprofundiĝis en multesignifan silenton
(*-1 Laŭ Mateo, 5:25. - La Trad.
Interkompreno
En la morgaŭa vespero, post rutinaj laboroj, Silas venis al ni, por daŭrigi la komencitan taskon.
Reirante al la hejmo de Ludoviko, ni konversaciadis pri ordinaraj aferoj ekster la hieraŭaj temoj. Laŭŝajne konformiĝinte al nia mensa ondo pri reciproka respekto, Klarindo kaj Leonel akceptis nin sobre kaj afable.
Ambaŭ ŝajnis al ni rimarkinde preparitaj de la ideoj, kiujn la Asistanto sufloris en iliajn spiritojn.
Ce la bienulo la atmosfero estis ricevinta nenian
ŝanĝon.
Ludoviko kaj liaj amikoj kore babiladis, teksante konsiderojn pri la plagoj en la kamparo kaj la malsanoj de la brutoj, la multekosteco de la vivo kaj la fiaskintaj negocoj... La du fratoj tamen nun montriĝis videble fremdaj al tia ombra bildo.
Ili salutis nin kun la disradianta ĝentileco de homoj, kiuj volonte pretiĝas por nin akcepti, kaj fikse ekrigardis Silason kun neordinara interesiĝo. Oni sentis, ke ili bone notis al si la konfeson de la Asistanto por profitaj pri- konsideroj.
Videble ĝoja rimarkinte ilian aliiĝon, la estro de nia karavano eĉ ne per vorteto parolis pri la afero de Ludoviko kaj senafekte ilin invitis akompani nin.
Elmontrante sian revirtiĝon, ili tuj alkolektiĝis al nia karavaneto, kaj, obeante la rekomendon de Silas, ili ambaŭ, kun la manoj interplektitaj kun la niaj, sukcesis facile kaj firme flugi.
Post kelke da minutoj ni venis al granda hospitalo de svarmanta surtera urbo.
En la pordistejo unu el la Spiritoj-gvidistoj afable sin turnis al Silas, farante fratan saluton, kaj nia estro lin respekte prezentis al ni:
Ĉi tio estas nia kamarado Ludoveno, kiun kon- cernas la necesa gardado de ĉi tiu hospitalo, por la bono de kelkaj malsanuloj, kies reenkarniĝo estas prizorgata de nia Domo.
Ni ĉiuj nin frate ĉirkaŭbrakis reciproke.
Tuj poste la estro de nia labortaĉmento prenis la pa- rolon, demandante:
Kio estas kun nia fratino Laŭdemira? Ni hodiaŭ ricevis pri ŝi seriozajn sciigojn...