Jes - konsentis la alparolito -, ĉio supozigas, ke tiu kompatinda virino estas submetota al danĝera ope- racio. Envolvas ŝin anestezaj emanaĵoj, kiujn kontraŭ ŝin ĵetas ŝiaj persekutantoj, dum la dormo, kaj sekve de tio ekstrema apatio forte malutilas ŝian uteran vivon. La kirurgo revenos plej malfrue post unu horo, kaj en la okazo, se la uzitaj rimedoj ne efikos, tiam li faros la necesajn aranĝojn por cezara operacio, kiu estus la kon- silinda solvo.
Nia amiko vidigis profundan zorgon, kiu sulkis lian ordinare trankvilan vizaĝon, kaj diris:
Simila operacio kaŭzus al ŝia estonteco gravan malutilon. Laŭ la programo, aranĝita por ŝia propra bono, ŝi devas akcepti ankoraŭ tri infanojn en la templon de la hejmo, por plej efike profiti de la nuna homa stadio...
La gardisto nun faris respektan mienon kaj rediris:
Mi do pensas, ke neniom da tempo ni povas perdi.
Silas tiam ekpaŝis antaŭ ni kaj kondukis nin al mal- granda malsanulejo, kie juna sinjorino ĝemadis afliktita. Simpatia blankhara matrono, kies dolĉeco travidigis pa- trinan koron, ŝin atente gardadis, karesante ŝiajn malkvietajn manojn.
Rimarkinte la esprimon de teruro, kiun montris ŝiaj larmantaj okuloj, mi turnis min al Silas, demandante lin pri la kaŭzo de tia ŝiranta suferado.
Nia fratino - li komplezeme klarigis - post ne- multaj minutoj estos refoje patrino, sed ŝi estas katenita al malfacilaj provoj. Antaŭ ol reveni en la densan karn- an korpon, ŝi longe restis en nia Domo, sed ĉiam vigle sieĝata de malamikoj, kiujn ŝi mem iam al si kreis, kiam ŝi faris uzon el sia korpa beleco por krimado. Bela virino, ŝi influadis por politikaj decidoj, kiuj disruinigis la vojon de multe da homoj. Multe da jaroj ŝi suferis en la infera mallumo, inter karno kaj ombro, sed nun ŝi meritis la feliĉon renaskiĝi kun la tasko revirtiĝi, revirt- igante kelkajn el siaj kunkrimintoj, kiuj, en karaktero de ŝiaj infanoj, kun ŝi leviĝos por pli ampleksaj rege- neraj laboroj.
Silas direktis al mi esprimoplenan rigardon kaj al-
donis:
La historion pri ĉi tiu afero mi rakontos ian alian fojon. Nun estas nepre necese agi...
Ĉe la atento de Klarindo kaj Leonel, kiuj, plenaj de mirego, nin akompanis, li vokis nin ambaŭ, Hilarion kaj min, por la tuja helpo.
Ordoninte, ke ni du nin tenu en konstanta preĝado, kun la dekstra mano alpremita al la kapo de la malsan- ulimo, li komencis ekscitan magnetan procedon super la utera cerviko. Ia lakteca substanco, simila al maldensa nebulo, disradiadis el liaj manoj kaj disfluadis en ĉiujn angulojn de ŝia naskaparato. Post kelke da minutoj da peza atendo ekmontriĝis spasmoj, kiuj iom post iom far- iĝis ĉiam pli intensaj.
Silas atente kontrolis la proceson de la akuŝo tiel longe, ĝis la kuracisto envenis. Tute ignorante nian ĉe- eston, la kuracisto kontente ridetis kaj petis pri la kun- helpo de ia kompetenta flegistino. La operacio estis flank- en metita.
La Asistanto invitis nin reveni en la Domon kaj pli trankvila nin informis:
La organismo de Laŭdemira bonege reagis. Ni esperas, ke ŝi povos kun la necesa sukceso plenumadi plue la taskon, kiu ŝin koncernas.
Ni jam denove ekvojiris.
Leonel, kies akra inteligenteco pretervidis neniun el niaj movoj, respekte demandis Silason, ĉu tiuj laboroj, al kiuj ĉi tiu lasta sin donas, entenas ian preparadon por la estonteco; al tio la Asistanto senhezite respondis:
Jes, sendube. Mi ankoraŭ hieraŭ parolis al vi, amikoj, pri miaj pekoj de kuracisto, kiu praktike neniam tio estis, kaj pri mia plano estonte praktikadi medicinon ĉe la enkarniĝintoj, niaj fratoj. Sed, por meriti la feliĉ- on de tia reakiro, mi dediĉas min, en la malsuperaj re- gionoj, servantaj al mi kiel loĝejo, al la faciligo de su- feroj, kreante al mi fontojn, kiuj bone faros al miaj venontaj laboroj...
Fontojn? fontojn?! - iom mire ekkriis Klarindo.
Jes, penante propravole helpi ekster la al mi tru- ditaj devoj, en la batalado por la morala releviĝo de mi mem, mi per la Dia Beno plivastigos la kulturejon de simpatio por mi.
Kaj signife ekrigardinte nin, li emfaze daŭrigis post minuto da meditado:
Konforme al tiuj ŝuldoj, postulantaj de mi pagon, mi iam denove troviĝos inter la enkarniĝintoj kaj, por forestingi miajn kulpojn, mi ankaŭ spertos baron kaj dubon, malsanon kaj aflikton... Karitemaj kaj amikaj manoj en la nomo de Dio subtenu min de ĉi tie, ĉar neniu ajn sola sukcesas... Kaj por ke amaj brakoj al mi estonte etendiĝu, mi ja devas nun movi la miajn en la vo- lonta praktikado de solidareco.
Ĉi tiu instruo estis altvalora ne nur por la du per- sekutantoj, kiuj ĝin miregante prenis al si, sed ankaŭ por ni, kiuj ankoraŭ unu fojon konstatis la Senliman Bon- econ de la Superega Sinjoro, kiu, eĉ en la plej senlumaj anguloj de la ombro, permesas al ni klopodi por la sen- ĉesa pligrandiĝo de bono, kiu estas la benita prezo de nia feliĉo.
Dum ni returne flugadis, Hilario, antaŭveninta al mi pri scivolemo, deklinis la konversacion al la afero de Laŭdemira. Ĉu ŝi estas malnova konatino de Silas? Ĉu ŝi do prenis sur sin tiel gravan ŝarĝon antaŭ patrineco? Kian rolon ludas ŝiaj infanoj apud ŝi? Ĉu kreditoroj aŭ ŝuldantoj?
Silas indulgeme ridetis al ĉi tiu bombardado kaj
klarigis:
Mi ne dubas, ke la elaĉeta proceso de nia amik- ino servas kiel temo, plej profunde interesanta la esplor- adon pri kaŭzo kaj efiko, pri kio vi kun ĉiu tago kolektas al vi notojn.
Li nun faris longan paŭzon, turnante sin al sia memoro, kaj dauriĝis:
- Ni ne povas per unu ekrigardo atingi ĝis la pro- fundo de ŝia pasinteco, kaj miaflanke mi neniel povas esti maldiskreta, misuzante la konfidon, kiun la Domo havas por mi, en la plenumado de miaj devoj. Mi tamen, por nia spirita edifo, povas diri al vi, kiel unuan sciigon, ke la nunaj suferoj de Laŭdemira devenis de gravaj eraroj, kiujn ŝi faris antaŭ ne multe pli ol kvin jarcentoj.
"Alte hierarkia sinjorino en la kortego de Johana II, reĝino de Napolo, de 1414 ĝis 1435, ŝi havis du samsang- ajn fratojn, kiuj konsentis ĉiujn ŝiajn frenezajn planojn de vantamo kaj potencado. Ŝi edziniĝis, sed, sentante ĉe la edzo baron al la efektivigo de la frivolaĵoj, kiuj stampis ŝian karakteron, ŝi fine devigis lin renkonti la ponardon de ŝiaj favoratoj, pelante lin al morto. Vidvino kaj posedante grandegan havaĵon, ŝi kreskis laŭ pres- tiĝo, ĉar ŝi faciligis la edziniĝon de la reĝino, tiam vidvino de Vilhelmo, Duko de Aŭstrujo, kun Jakob de Burbono, Grafo de la Marche. De tiam, pli intime ligita al la aven- turoj de la monarkino, ŝi sin tutan fordonis al plezuroj kaj diboĉoj, en kiuj ŝi multajn honestajn virojn deklinis de la bona konduto kaj disruinigis noblajn kaj dignajn hejmojn de pluraj tiamaj sinjorinoj. Ŝi malatentis sankt- ajn oportunajn okazojn por sia propra edukado kaj pro- fito, al ŝi donitajn de la Ciela Boneco, kaj uzis la ne- firman nobelecon, por ekstravaganci en senpripensemo kaj krimado.
"Elkarniĝinte ĉe la zenito de la materia abundeco, ĉirkaŭ la mezo de la 15-a jarcento, ŝi malsupreniris en teruregajn inferajn abismojn, kie ŝi spertis la sieĝadon de brutecaj malamikoj, kiuj ne pardonis ŝiajn krimojn kaj defalojn. Pli ol cent seninterrompajn jarojn ŝi su- feradis en la densa mallumo, kun la menso alkroĉita al la iluzioj propraj al ĝi; per la interhelpo de amikoj el la Supera Tavolo ŝi reenkarniĝis kvar fojojn, baraktante en torturantaj kulpopagaj problemoj, dum kiuj, estante virino, kvankam preninte sur sin novajn devojn, ŝi terur- ajn malreespektojn kaj humiligojn ricevis de senskru- pulaj viroj, kiuj sufokadis ĉiujn ŝiajn revojn..."
Sed - demandis Hilario -, ĉiun fojon, kiam ŝi liberiĝis el la karno, en tiuj kvar ekzistadoj, pri kiuj vi parolas, ĉu ŝi estis ĉiam ankoraŭ katenita al la ombro?
Kiel do ne? - respondis la Asistanto - Kiam la kadukeco en la abismo longe daŭras, neniu el tie eliĝas per unu salto. Ŝi kompreneble eniradis tra tombo kaj eliradis tra lulilo, kunportante internajn malharmoniojn, kiujn ŝi ne povus tuj reĝustigi.
Se ŝia situacio estis tia, neŝanĝebla - rimarkis mia kolego -, por kio do ŝi reprenus la materian kor- pon? Ĉu ne sufiĉus al ŝi suferi tra la dolora ĉi tiea el- puriĝo, sen renaskiĝo en la karnosfero?