Vere - diris Silas emociita -, via parolo atestas grandan aliiĝon...
La Asistanto ne povis paroli plu, ĉar Leonel kaŝis la kapon inter la manoj kaj ekkriis en larmoj:
Sed, ho Dio, kial ni ekkonis la virton de pardono nur tiam, kiam nin jam makulas krimo? kial tiel mal- fruis la deziro rebonigi la kampon de niaj aspiroj, kiam la venĝo jam cindrigis nian vivon en la brulego de malbono?
Dum Klarindo sekvis lian eksplodon de doloro kaj ri- proĉo de konscienco, montrante konsenton, kaj Silas lin grandanime alpremis al sia brusto, ni komprenis, ke Leo- nel, sub la obsedo, kiun li kaj lia frato certe iam direktis, parolas pri la morto de Alzira.
Sed la estro de nia anaro rapidis lin konsoli, bon- kore admonante:
Ploru, mia amiko! Ploru, ĉar larmoj purigas la koron! Ne permesu tamen, ke la ploro dronigu vian sem- ejon de espero... Kiu el ni ĉi tieaj estas senkulpa? Ni ĉiuj havas pagendajn ŝuldatestojn, kaj la Fisko de la Sinjoro neniam malriĉiĝas el kompato. La tempo estas nia beno... Iam ni kolektis la mallumon ĉirkaŭ nin, kaj iam ni turnos ĝin en majestan lumon... Por tio ni tamen devas persisti en braveco kaj humileco, en amo kaj sin- oferemo. Ni ekpaŝu en la direkto al la estonteco, kun la firma decido rekonstrui niajn destinojn.
Ni rimarkis, ke Leonel tiam estis preta elverŝi an- taŭ ni sian koron. Li volis faciligi sian animon, konfesi siajn erarojn... Sed Silas, tenante lin plu en medit- ado, invitis nin foriri, promesante reveni en la morgaŭa vespero.
Tiuj du amikoj, kun tute aliaj sentoj, denove ekloĝis en la hejmo de Ludoviko, kaj ni plue iradis returne al la Domo.
Survoje la Asistanto elmontradis sian kontentecon. La afero de Antono Olimpo, al ni komisiita, feliĉe solv- iĝas. La regeneriĝo de la obsedantoj kroniĝis per sukceso.
La estro de nia grupo diris, ke li atendas por la sekv- anta vespero la intervidiĝon de Alzira kun tiuj ŝiaj est- ontaj infanoj; post tiu tempo, tiuj ambaŭ, kun sia propra konsento, estos loĝigitaj en la Domo, por prepari sian estontecon... En la domo, direktata de Druso, ili la- boros kaj reedukiĝos, trovante novajn mensajn interes- ojn kaj novajn stimulojn por la necesa rehonoriĝo...
Tuj kiam nia amiko eksilentis, Hilario interesite demandis:
Kiel longe Klarindo kaj Leonel ebenigos la voj- ojn por sia reveno en la materian korpon?
Probable kvaronon de jarcento...
Kial tiel longe?
Ili devas rekonstrui la ideojn en la sfero de bono kaj ilin neforviŝeble fiksi en la menso, por sin tute okupi pri la efektivigon de la novaj planoj. Ili sin fordonos al aktiva servado, helpante la ceterajn homojn, per kio ili plantos riĉajn semejojn de simpatio, kiuj morgaŭ facil- igos iliajn luktojn sur la Tero... Ĉu en laborado kaj studado, ĉu en entreprenoj de pura frateco, ili kolektos al si nepereemajn moralajn valoraĵojn; tia reedukiĝado plibonigos iliajn inklinojn, havigante al ili kapablojn por la venko, kiun ili bezonas dum la elaĉetantaj proviĝoj.
Kaj Antono Olimpo? - insiste demandis Hilario. - Kiel mi povas konkludi, li restados en la Domo multe malpli longe...
Jes - respondis la Asistanto -, post baldaŭa repaciĝo kun siaj fratoj Antono Olimpo sendube renask- iĝos post du-tri jaroj de hodiaŭ.
Kial tia granda diferenco?
Ni ne forgesu - klarigis Silas trankvila -, ke tio estis li, kiu ekteksis la kriman reton, kiun ni pridis- kutas. Tial el la grupo da reenkarniĝontoj li estos tiu malplej favorita de la Leĝo, ĉe la antaŭdifinita irado en la homan medio, pro la pligravigaj cirkonstancoj, kiuj signas lian individuan aferon. Kun sia spirito ankoraŭ ombrita de angoro kaj pento, li reaperos en tiu sama fa- milio, kiun li malutilis kiel uzuristo, sed vivos en tre mal- vastaj mensaj limoj, ĉar instinkte lia plej pikanta zorgo estos redoni al siaj fratoj, al kiuj li elŝiris la materian vivon, la monon kaj la terojn, kiujn li al ili rabis... Tial estos por li facile kleriĝi kaj perfektiĝi nur en matureco, kiam li estos kondukinta siajn filojn sur la vojon al la venko, kiun ili devas konkeri.
Tamen - konsideris mia kolego - ankaŭ Kla- rindo kaj Leonel estas murdintoj...
Kaj ili certe pagos por tio; ni tamen ne povas malkonfesi malpligravigajn cirkonstancojn ĉe ilia bedaŭ- rinda krimo... Antono Olimpo planis la krimon malvar- me, por vivi glate ĉe la materiaj profitoj, kiujn li kred- eble ĉerpus el krueleco kaj perforto; kaj liaj malfeliĉaj fratoj agis sub la jugo de malamo, frakasitaj de terura doloro... Sendube Klarindo kaj Leonel elportas korprem- atecon kaj riproĉon de konscienco, kaj en taŭga tempo ili ricevos doloran repagon, sed ili tamen estas kreditor- oj de sia frato, kiu iom bridis ilian evoluadon...
Kaj Alzira, kio estas kun ŝi en ĉi tiu afero?
Alzira jam sukcesis kolekti al si sufiĉe da amo por kompreni, pardoni kaj helpi... Ŝi tial, antaŭ la Leĝo, ĝuas la kapablon helpi same sian edzon, kiel siajn bo- fratojn, ĝis nun malfeliĉajn, ne nur al sia filo Ludoviko, ankoraŭ en la karno, sed ankaŭ al ĉiuj idoj de sia fami- lia organizo, ĉar ju pli da pura amo ĉe la Spirito, des pli grandaj la rimedoj de la animo antaŭ Dio...
Kaj turnante al ni esprimoplenan rigardon, li emfaze
aldonis:
Tiuj, kiuj efektive amas, estras la vivon.
Mi sentis min kontenta. Ĉi tiuj sciigoj ne povus esti pli klaraj. Sed Hilario, petante pardonon pro la insisto, levis alian demandon: kial Alzira spertis afliktan elkarn- iĝon en la lago?
Silas saĝe respondis:
Komprenante, ke nia amikino jam konkeris la feliĉon de la senkondiĉa pardonemeco, ido de tiu amo, kiu ne zorgas pri reciprokeco, ni agus nekonvene pli pro- funde sondante ŝian pasintaĵon, kio cetere farus nian esploron pli teda.
Kaj kun rideto:
Alzira, kompare kun ni, estas iu, jam posedanta grandan porcion da ĉielo en sia koro... La ŝin koncern- antaj aferoj devas esti ekzamenataj en la Cielo...
Ni dume venis al la Domo, kaj enfermiĝinte en nin mem, ni komencis digesti en niaj spiritoj ĉi tiujn lecion- ojn... La scenoj de amo kaj malamo, sufero kaj venĝo de la afero de Antono Olimpo estis tiaj samaj kiel en niaj personaj dramoj, reliefigante la neceson de amo kaj par- dono en niaj vivoj, por ke per pura sento ni povu eliri el la ombro en la lumon...
En ĉi tiuj profundaj konsideroj ni plej sopire atendis la morgaŭan vesperon.
Kiam venis la beninda tempo de nia studado, la Asistanto, en longa konversacio duope kun la fratino Alzira, petis ŝin denove renkontiĝi kun ni, en difinita horo, ĉe tiu lago, kie ŝi elkarniĝis. Post tio li petis du el la serv- antinoj en la domo akompani ŝin dum ŝia irado, instrukci- ante ilin, ke tiu nia amikino venu al ni nur vokita de nia deĵoranta grupo.
Post la kutima ekskurso ni venis en la hejmon de Ludoviko, kie Klarindo kaj Leonel kun kora intereso nin atendis.
Silas ree kondukis nin en la hospitalon, kiun en la hieraŭa tago ni estis vizitintaj, kaj fluigis magnetajn emanaĵojn sur Laŭdemiran kaj ŝian ĵus naskitan infa- neton. Post ĉi tiu nelonga helpservo li kondukis nin en grandan loĝejon, ĉe kies sojlo nin afable akceptis sim- patia elkarniĝinta maljunulo.
Jen nia frato Paŭleno, kiu jam longe subtenas la laborojn de sia filo, inĝeniero sur la Tero - informis la direktanto de niaj taskoj.
Paŭleno enlasis nin en la internon de sia hejmo, kaj tie, en granda kabineto, ni ekvidis maturan sinjoron, kli- nitan super libro.
La ĝentila gastiganto prezentis lin al ni kiel sian enkarniĝintan filon, kies teknikan laboradon li sekvadis kun konstanta sindonemo. Li demandis nian estron, per kio li povos esti al ni utila, kaj Silas petis lian inter- helpon ĉe la filo, por ke ni tie ĝuu kelke da momentoj de muziko, se eble, prefere, ian komponaĵon de Beethoven.
Ni tiam mire ekvidis nian amikon alproksimiĝi al la inĝeniero kaj ion flustri en lian orelon. Tute ne rimark- inte nian ĉeeston, kvazaŭ instigita mem aŭdi muzikon, la sinjoro interrompis la legadon, direktis sin al elektra gramofono kaj el negranda diskoteko elektis la Pasto- ralon de tiu eminenta komponisto.