Druso nun eksilentis, iris al larĝa fenestro turnita al la ekstera nebulo, kompateme ekrigardis la malgajan pejzaĝon, kiun niaj okuloj sukcesis vidi, kaj tuj poste reveninte apud nin, diris:
- Malgraŭ ĉio estas konsilinde, ke vi ambaŭ daŭrigu plu la laboron, pri kiu vi klopodas, notante al vi la prin- cipojn pri kompenso sur pli vastaj kampoj. En ĉi tiu rilato ni rigardas kiel plej gravajn la laborojn nun farat- ajn en la karnosfero, ĉar ili estas faktoroj, naskantaj ĉielon aŭ inferon ĉe la homoj, kiuj tiujn serĉas; ni tial deziras al vi ambaŭ la plej grandan profiton el la klo- podoj, kiujn vi entreprenos sur la kampo de rilatoj inter nia domo kaj la ne malproksimaj ordinaraj homoj.
"Ni devas konfesi al ni, ke ni ĉiuj kreas nian pro- pran destinon aŭ ĝin ĉiutage reformas, sed ĉi tie la es- ploro de tia leciono estas malpli rapida, ĉar nia institucio ŝajnas pli ĝuste ia alvenostacio, kie la kulpo malrapide moviĝas. Inter la enkarniĝintaj Spiritoj montriĝas al ni pli facila la meĥanismo de la Leĝo, laŭ kiu la animo vivas en sia propra konstruaĵo. En la karnovazo la plan- to de la ekzistado elvolviĝas, floras kaj fruktas. La fi- ziologia morto plenumas la grandan falĉadon. En nia mondo fariĝas en tia maniero la natura selekto de la fruktoj. Tiuj malofttaj, kiuj montriĝas plej rafinitaj, estas kondukataj al la kultivado de la Dia Lumo, sur la ĉielaj kampoj, por pli granda altiĝo al la granda estont- eco; sed la frakasanta plimulto el tiuj, venintaj difekt- itaj aŭ neperfektaj, longe restadas en la ombrotenejoj de la malsuperaj regionoj, kie ni troviĝas, atendante novan plantadon en la bedojn de la mondo. Tiel okazas ĉar ja ĉiu homo transiras la sojlon de tombo kune kun tiuj figuroj, kiujn li skulptis al si mem, uzante la rimed- ojn de sento, ideo kaj agado, per kiuj la vivo lin pro- vizas, disradiante la fortojn, kiujn li por si kolektis en la surteraj spaco kaj tempo. Ni do pensas, ke la studado de ĉi tiu demando estas utila al la enkarniĝintaj animoj, por ke ilia sperto pliriĉiĝu."
Ĉi tiuj paroloj, diritaj per patreca tono, min profun- de tuŝis. Druso ilin diris afable kaj malgaje, kvankam ridetante.
Kiel ĉiam ravite de lia personeco, malfacile kompren- ebla en sia tuteco, mi rediris nenion, sed Hilario, uzante la fariĝintan halton, vivece demandis:
Kion do vi proponas al ni, por ke ni efektivigu la esplorojn, pri kiuj vi parolas?
La Instruanto respondis senhezite:
Ni posedas ĉiam novan materialon por konsulto en la templo kaj en la parolejo ekstere de nia domo, kiujn kutime vizitas fratoj el la Tero, provizore for de la korpa loĝejo dank'al dormado, kaj ankaŭ elkarniĝintaj kama- radoj, vagangaj ĉirkaŭ la Domo, por trovi al si ian re- fortiĝon. Multaj el ili estas ligitaj al nia sanktejo per la fadenoj de reenkarniĝo, dum multaj aliaj venas al ni kun peto pri helpo. Ni tie havas multenombrajn ofi- cistojn, kiuj kolektas iliajn plendojn kaj registras iliajn problemojn, por ke ni kun certeco direktu nian pensadon por paco kaj kunlaboro. Estas do por vi interese dum kelkaj tagoj aliĝi al niaj servantaj taĉmentoj, laborante kun ni kaj farante diversajn notojn.
Cu ni ne povus ekhavi la helpon de Silas? - demandis mia kolego, parolante pri tiu kamarado, kies apudesto prezentis por ni ĝojon kaj kuraĝon.
La Instruanto nin esprimoplene ekrigardis kaj ĉe nia miro respondis:
Se alia estus la celo de la informoj, kiujn vi ĉerpas, ni ne povus permesi, ke tiu Asistanto helpu al vi ĉe via rikolto de scioj. Ni tamen scias, ke ĉi tiu labo- ro estas destinita al instruado en la regiono de niaj re- nkarniĝintaj amikoj, kaj tia tasko devigas nin prikon- sideri vian peton. Efektive, ne estas bone, ke vi perdu ian oportunan okazon aŭ tempon. Kvankam la devoj de Silas en nia domo estas nun grandegaj, mi tamen ne vid- as, kial mi de vi forprenus vian kunulon, kiu, ĉi tie, sen- dube ĝuas sur la unua loko nian plej grandan konfidon.
Tuj poste, dum ni nin donis al silenta meditado pri la trafa esplorservado, per kiu la granda bonfaranto sekvadis niajn paŝojn, Silas estis vokita al ni kaj tiam ricevis rekomendojn, por helpi al ni kiel necese.
La Instruanto kaj la Asistanto, en rapida intima konversacio, interŝanĝis impresojn, kies plenan signifon ni ne povis kapti.
Post tiu interparolo Silas difinis la ĝustan horon, kiam ni devos ree kolektiĝi, kaj ĉe tio nia intervidiĝo kun la direktanto de la Domo estis ja finita.
En la antaŭdifinita momento la Asistanto komple- zeme venis al ni. Ni estis vizitontaj la Templon de la Domo.
Ni trairis longajn vicojn da koridoroj kaj fine, tra pordeto, ni eniris en vastan prilumitan salonon. Tiu sa- lono similis grandan sanktejon, kiaj tiu konataj en la mondo. Kun la vizaĝo turnita eksteren, kruco el arĝen- ta brilanta materialo sur blanka, senornama tablo, apo- gita al la centro de la fundo, estis tie la sola religia figuro. Sed en ĉiuj flankaj muroj, rimarkinde neĝblank- aj, distingiĝis malgrandaj kavoj ĉizitaj en formo de niĉoj.
La tie reganta lumo mirinde harmoniis kun la ka- resanta melodio, kiu dolĉe resonis de la vasta navo... Kiaj nevideblaj manoj estigis tiun velurecan, mildan mu- zikon, kiu inklinigis nin al respekto kaj meditado?
Pli ol du centoj da diversaj estuloj, kiel pia tutaĵo, en preskaŭ samnombraj vicoj, preĝis antaŭ la malplen- aj niĉoj.
Mi ne scias diri, kia stranga emocio ekposedis mian tutan animon. La senartifika kredo de mia infaneco de- nove ekregis mian internaĵon. Mi rememoris pri mia patrino, metanta la unuan preĝon sur miajn lipojn, kaj, kvazaŭ la vibroj en tiu horo estus benata pluvo, lavanta ĉiujn angulojn de mia spirito, mi dum kelkaj momentoj forgesis la iamajn spertojn de mia vivo kaj ekpensis nur pri la Superega Sinjoro, nia Dio kaj nia Patro...
Varmaj larmoj perlis sur mia vizaĝo.
Mi ekdeziris pri io demandi la bonkoran Asistanton, tamen, ĉe tiu unua kontakto kun la ekstera sanktejo de la Domo, mi nenion sukcesis fari krom preĝi kaj ploregi. Kaj ĝuste tial, kvankam mi povis mastri la parolon, por ke ĝi ne elglitu senbride el mia buŝo, mi tamen rigar- dadis la lumantan krucon iom respekte, iom kortuŝite. Mi rememoris la Dian Senditon, kiu ĝin memofere uzis, por montri al ni la vojon de la venka reviviĝo, kaj en la plejprofundo de la animo mi ripetis:
"Patro nia, kiu estas en la ĉielo, Via nomo estu sanktigita. Venu Via regno, plenumiĝu Via volo, kiel en la ĉielo, tiel ankaŭ sur la tero. Nian panon ĉiutagan donu al ni hodiaŭ. Kaj pardonu al ni niajn ŝuldojn, kiel ankaŭ ni pardonas al niaj ŝuldantoj. Kaj ne konduku nin en tenton, sed liberigu nin de la malbono ( ), ĉar al Vi apartenas la reĝado, potenco kaj gloro por ĉiam. Tiel estu
Mi rimarkis, ke Silas sekvas la movojn de mia animo, eĉ la plej etajn, ĉar, kiam mi finis tiun preĝon de la Sinjoro, li amike diris al mi:
Vere, Andreo, malmultaj eniras ĉi tien ne help- ante al si per la ŝildo de la preĝo.
Kaj ekrigardinte Hilarion, kiu ankaŭ forviŝis nereten- blajn larmojn, kvazaŭ same lin envolvante en la dolĉ- econ de sia parolo, li daŭrigis:
Ĉi tiun malgrandan kampon de la pensado plej alte rafinis la pento kaj la doloro de miloj da estuloj... Nenombreblaj multegoj da animoj, harditaj en suferado kaj en la fido, ĝin vizitis, plorante de pento aŭ de espero, de danko aŭ de angoro... Nia templo interna, en kies laboroj vi ambaŭ jam paratoprenis, funkcias kvazaŭ la viv- anta koro de nia domo, dum ĉi tiu ekstera sanktejo estas la simbolo de niaj manoj en preĝado.
Montrante al la estuloj, silente preĝantaj antaŭ la senfiguraj altaroj, mi kuraĝis demandi tiun komplezeman fraton:
Kion signifas ĉe tie la figuro de la kruco kaj ĉi tiuj malplenaj niĉoj?
La Asistanto tuj klarigis:
La kruco rememorigas ĉiujn vizitantojn, ke la Spi- ito de Nia Sinjoro Jesuo Kristo estas ja ĉi tie, kvankam ni troviĝas en la inferaj abismoj; kaj la malplenaj niĉoj