Silas konsilis al ŝi reveni hejmen kiel ŝi povos, kaj, doninte al ni siajn manojn, invitis nin rapide flugi al la celo, pri kiu ni devis zorgi.
Dumvoje li informis:
Tio estas protektatino de la Domo, antaŭ pres- kaŭ tridek jaroj reenkarniĝinta sub la aŭspicio de nia institucio. Ni donos al ŝi la necesan helpon, kaj sam- tempe vi studos demandon pri plipezigita ŝuldo.
Rimarkinte, ke nia amiko eksilentis, mia kolego diris:
Estas ja io impresa, kiel granda estas la nombro da virinoj preĝantaj kaj helpantaj en ĉi tiu regiono...
Premata de zorgoj, kiel li ja estis, nia nobla amiko ekprovis aperigi rideton, kiu tamen ne streĉis liajn lip- ojn, kaj rediris:
Jen granda veraĵo... Maloftaj edzinoj kaj mal- oftaj patrinoj sin direktas al la feliĉaj regionoj sen la dolĉaj korligiĝoj, kiujn ili nutras en la sino. La grand- ega virina amo estas unu el la plej respektindaj fortoj en la Dia Kreitaĵaro.
Ni tamen havis jam neniom da tempo por pluaj kon- sideradoj.
Ni tiam atingis, sur la Tero, dometon kun tri sen- ornamaj malvastaj ĉambroj. La horloĝo montris kelke da minutoj post noktomezo.
Akompanante Silason, kies ĉeesto forpelis plurajn estulojn, venintajn el la ombro kaj tie kolektiĝintajn en la senduba intenco maltrankviligi tiun atmosferon, ni en- iris en humilan ĉambron.
Sen neceso de vortoj ni ekrimarkis, ke tiu demando estas ja konsternanta.
Apud afliktegita kaj senfortiĝinta juna sinjorino plo- retadis maltrankvila knabino, aĝanta du-tri jarojn... En la halucinovualitaj, senkonsciaj okuloj de la infano oni vidis la signon de homoj, stampitaj per neforigebla su- ferado jam de sia naskiĝo.
Laŭ la nekaŝebla absorba zorgo de Silas estis tamen facile konstateble, ke la kompatinda sinjorino la plej urĝe bezonis nian helpon.
La malfeliĉa, genue, varme kisadis la etulinon, el- montrante la ekstreman angoron de la homoj, por ĉiam adiaŭantaj la mondon.
Tuj poste, per rapida gesto, ŝi ekprenis glason, kie troviĝis miksturo kun ia venenaĵo, pri kiu ni ne povis dubi. Sed, antaŭ ol ŝi ĝin almetis al la ardanta buŝo, jen la Asistanto per firma tono diris al ŝi:
- Kiel vi povas pensi pri la ombro de morto sen la lumo de preĝo?
La malfeliĉa virino aŭdis lian demandon ne per la karnaj timpanoj, sed la frazo de Silas invadis al ŝi la kapon kvazaŭ fortega enblovo.
Ŝiaj okuloj ekfajreris per nova brilo kaj la glaso ektremis en ŝiaj nun ŝanceliĝantaj manoj.
Nia gvidanto etendis super ŝin siajn brakojn, envolv- ante ŝin en anestezajn emanaĵojn de kareso kaj boneco.
Nun posedata de novaj pensoj, Marina - ĉar ŝi ja estis tiu fratino, por kiu afliktita patrina koro petis pri helpo - remetis la danĝera glason sur ĝian antaŭan lokon kaj, sub la potenca influo de la direktanto de nia esplorado, subite ekstaris kaj falis sur la liton, preĝante...
"- Dio mia, Patro senlime bona - ŝi laŭte ekdiris -, kompatu min kaj pardonu mian malbravecon! Mi ne eltenas plu... Sen mia persono mem mia edzo vivos pli trankvile en la leprulejo kaj mia malfeliĉa filineto trovos karitemajn korojn, kiuj dediĉos al ŝi amon... Mi jam havas neniom da rimedoj... Mi estas malsana... Niaj kontoj min frakasas... Kiel mi venkos ĉi tiun mian for- konsumantan malsanecon, nun, kiam mi ja devas senri- poze kudradi, ĉe la edzo kaj la idineto, postulantaj de mi vartadon kaj kareson?!"
Silas ĉiam plu fluigadis sur ŝin malvigligajn eman- aĵojn kaj, instigante ŝin iomete movi la brakon, faris, ke ŝi mem per senkonscia impulso forte ekbatis la fa- talan glason, kiu, ruliĝinte sur la plankon de la ĉambro, disverŝis la mortigan fluidaĵon.
Kun abundaj larmoj la senkonsila malfeliĉulino in-
sistis:
Ho Sinjoro, kompatu min!
Rekonante en sia senkonscia gesto mem la manifest- iĝon de ia fremda forto, kiu malhelpis al ŝi la memvolan morton en tiu momento, ŝi silente ekpreĝis, montrante evidentajn timon kaj riproĉojn de konscienco; tia mensa teniĝo pli klare signis ŝian pasivecon kaj el ĝi la Asist- anto faris uzon, por ŝin arte dormigi.
Silas eligis el si fortan ŝprucon da fluideca energio sur ŝian encefalan envolvaĵon, kaj la junulino, ne pov- ante klarigi al si, kiel ia malvigleco ekinvadas ŝian nerv- aron, lasis sin peze endormiĝi, kvazaŭ trinkinte fulm- rapidan narkotikon.
La Asistanto interrompis la magnetizan procedon kaj amike diris al ni:
Ni ĉi tie staras antaŭ premanta demando pri plipezigita ŝuldo.
Kaj montrante en direkto al la juna patrino, nun absolute senfortiĝinta, li daŭrigis:
Marina venis al nia Domo, por helpi Georgon kaj Zildan, kontraŭ kiuj ŝi antaŭe faris al si ŝuldojn. En la pasinta jarcento ŝi sin metis inter ambaŭ, ĵus geedz- iĝintajn, kaj instigis ilin al bedaŭrindaj frivolaĵoj, kiuj rezultigis al ili teruran frenezecon en la Spirita Sfero. Post longaj suferoj kaj reciprokaj malakordoj, la Sinjoro permesis, ke multaj amikoj propetu ĉe la Superaj Povoj, ke estu rearanĝita la destino de tiuj tri personoj, kaj efektive ĉiuj tri renaskiĝis en sama socia rondo, por la korektiga laboro.
"Marina, la unuenaskitino en la hejmo de nia fratino Ludovikino, ricevis la taskon prizorgi sian malpli aĝan fratineton, kiu do kreskis ĉe la varmo de ŝiaj karesoj; sed, antaŭ kelke da jaroj, kiam jam plenaĝaj, jen, laŭ la servoprogramo, difinita antaŭ ilia reenkarniĝo, la juna Zilda renkontas Georgon kaj ambaŭ instinkte refaras la antaŭajn amligilojn. Arde ili sin reciproke amas kaj gefianĉiĝas. Sed Marina, anstataŭ plenumi la promesojn, per kiuj ŝi sin ŝarĝis en la Spirita Mondo, nome ami tiun saman viron en la silento de la konstrua rezignado, sub- tenante sian fratinon, iam forlasitan edzinon, en la pur- igaj luktoj, kiujn la nuneco prezentis al ŝi, ekforĝis malhonestajn planojn, posedita de fajra pasio.
"Tute blinda kaj surda por la admonoj de sia konscienco, ŝi komencis envolvadi la fianĉon de sia fratino en implikan reton da delogoj, kaj, per senprudentaj de- ziroj vokinte al sia malluma celo la apogon de kapricaj kaj mensmalsanaj Spiritoj, ŝi sekve ekmagnetizis la jun- ulon kun la helpo de tiuj elkarniĝintaj vampiroj, kies societon ŝi pretervole altiris al si... Georgo, senkonscie superregata, transiĝis de la amo al Zilda en la simpation por Marina, kaj ekrimarkis, ke la nova korligiĝo terure kreskadis en lia brusto, al kio li mem ne povis kon- traŭstari...
"Post nemultaj monatoj la geamantoj komencis kaŝ- itajn renkontiĝojn, en kiuj ili sin kompromitis unu kon- traŭ la dua per plej granda intimeco... Zilda ekrimarkis la aliiĝon de la junulo, sed penis pravigi lian indiferentecon, atribuante ĝin al laceco en la laboroj kaj malfa- cilaĵoj en la familia vivo. Tamen, kiam restis nur du semajnoj ĝis la geedziĝo, la kompatindan junulinon sur- prizas neatendita kaj konsternanta konfeso... Georgo malkovras antaŭ ŝi la vundon, kiu dismordas lian intern- on... Li ne neas, ke li portas por ŝi admiron kaj kor- inklinon, sed de longe li ja sentas, ke nur Marina devos esti lia hejma kunulino. La tiel forigita fianĉino retenas la teruran disreviĝon, kiu ŝin ekposedas, kaj ŝajne ne ekribelas, sed, introvertita kaj en malespero, en tiu sama vespero ŝi havigas al si iom da veneno, per kiu ŝi for- finas al si la enkarnan ekzistadon.
"Konsternita de doloro, Zilda, nun elkarniĝinta, ri- cevis rifuĝon ĉe nia fratino Ludovikino, kiu pli frue ol ŝi venis en nian mondon, akceptita en la Domo pro siaj patrinaj meritoj. La malfeliĉa patrino petis la protekton de niaj Mentoroj. Kiel patrino ŝi kompatis ambaŭ ju- nulinojn, ĉar, en ŝiaj okuloj, la perfidinta filino estas pli malfeliĉa ol la filino primokita, kvankam ĉi tiu lasta pren- is sur sin la pezan ŝuldon de la memmortigintoj; en ŝia okazo, tian ŝuldon ja malpligravigis la mensa konfuzo, kun tiam travivis la junulino, senkaŭze kondamnita al indigniga forlaso...
"Zorge ekzameninte la aferon, la ministro Sanzio, kiun ni persone konas, decidis, ke Marina estu rigardata kiel respondanta por ŝuldo plipezigita de ŝi mem. Kaj tuj post tiu sia decido ili faris disponojn, ke Zilda estu revenigita en sian hejmon, por tie ricevi la merititan zorgadon. Marina fiaskis ĉe la abnegacia elprovo favore al sia fratino, kiu estis ŝia bonkora kreditoro, sed kon- damnis sin mem al sinoferado por tiu sama fratino, kiun nun la Leĝo trudis al ŝia kunvivado kiel terure sufer- antan kaj treege amatan filineton. Tiamaniere Georgo kaj Marina, liberigitaj de Zilda, geedziĝis kaj rikoltis el la Tero la aman kunestadon, al kiu ili tiel varme sopiris; du jarojn post la geedziĝo ili ricevis Zildan en puntgar- nitan lulilon, kiel tre anatan infaneton. Sed... jam de la unuaj monatoj de la adorata idino ili rimarkis ŝian doloran elprovadon. Zilda, nun nomata Nilda, naskiĝis surdamuta kaj mense kaduka dank'al la perispirita traŭ- mo, kaŭzita de ŝia morto per memvola veneniĝo. Sen- konscia kaj turmentata, en la profundo de sia "mem", de la sufokantaj rememoroj el la antaŭnelonga pasint- eco, ŝi preskaŭ tage kaj nokte ploradas... Sed, ju pli ŝi suferas, des pli da karesoj ŝi ricevas de siaj gepatroj, kiuj ŝin amas kun plej grandaj elmontroj de kompato kaj koreco...