"Ilia vivo normale fluadis, kvankam turmentata de la naturaj provoj de la difinita vojo, kiam Georgo antaŭ kelkaj monatoj estis apartigita en la leprulejon, kie li estas ankoraŭ kuracata. De tiam, inter la edzo malsana kaj la filineto malfeliĉa, Marina, portante sian plipezig- itan ŝuldon kaj, ankoraŭ plie, senĉese premata de la tento de memmortigo, spertas la marasmon, en iu ni ŝin vidas."
La Asistanto eksilentis. Min kaj Hilarion plenigis teruro kaj kortuŝiteco. Ci tiu demando estis ja dolora el la homa vidpunkto, tamen ĝi enhavis altvaloran ins- truon pri la Dia Justeco.
Silas ekkaresis la senfortan junulinon kaj per kon- vinka tono diris:
La Sinjoro helpos nin, ke vi retrovu fortojn kaj
kuraĝon.
En ĉi tiu momento la fratino Ludovikino envenis, duone deprimita kaj duone sopiranta sciigojn. Ŝi ja sci- iĝis pri ĉiuj okazaĵoj kaj dankis, viŝante la larmojn.
Sed Silas, plej deziranta doni sian helpon ĝis plen- eco, ankoraŭ aplikis al tiu malfortiĝinta patrino magn- etajn rimedojn, kaj tiam ni ĉeestis neforgeseblan scenon. Marina spirite leviĝis super la materian korpon kaj fiksis sur ni nebulan, senespriman rigardon... Sed nia direkt- anto, kvazaŭ vekante la sentojn de la Spirito, per la manoj disradiantaj lumantajn fluojn ekkaresis ŝiajn pu- pilojn, kaj subite, simile al blindulo, kiu rericevas la vi- dadon, la kompatinda virino ekvidis sian patrinon, etend- antan al ŝi siajn amikajn brakojn. Kun larmoj ŝi alpremis sin al ŝia brusto, kriante de ĝojo:
Patrino! Mia patrino! Cu do vi?!
Ludovikino ŝin dolĉe akceptis ĉe sia ama brusto, kvazaŭ malsanan infanon, kaj, malfacile retenante sian emocion, malgaje rediris:
Jes, kara filino, estas mi, via patrino! Ni danku Dion pro ĉi tiu minuto de interparolo.
Kaj kisante ŝin karese, tamen afliktita, ŝi daŭrigis:
Kial senkuraĝeco nun, kiam la lukto apenaŭ ko- menciĝas? Ĉu vi ne scias, ke doloro estas nia ĉiela gard- anto? kio estus kun ni, Marina, se la sufero ne helpus nin senti kaj rezoni por la bono? Ĝoju en la batalado, kiu nin rafinas kaj savas por la verko de Dio... Ne turnu amon en inferon por vi mem kaj ne pensu, ke vi sukcesos malplisuferigi vian edzon kaj vian filineton per la iluzio de malsaĝa forkuro. Memoru, ke la Sinjoro transformas la venenon de niaj eraroj en sanigilon efikan por la pagado de niaj kulpoj... La malsaneco de nia Georgo kaj la elprovado de nia Nilda prezentas ne sole la benitan vojon de altiĝo de ili mem, sed ankaŭ de via spirito, kiu kuniĝas kun ilia provado en la kadro de elaĉeto! Lernu suferi humile, por ke via doloro ne estu nur malhumileco vundita...
"Kion vi faris el la digno de virino kaj el la abne- gacio de patrino? Ĉu vi forgesis la praktikadon de la preĝo, kiun la hejmo instruis al vi? Ĉu vi faris al vi tian eraran opinion, ke vi akceptis malkuraĝon kiel moralan gloron? Estas tempo ankoraŭ! Leviĝu, vekiĝu, luktu kaj vivu! Vivu, por reakiri la virinan dignon, kiun vi nigrig- is per la makulo de perfido... Rememoru vian fratin- eton, foririntan sub la afliktoŝarĝo, kiun vi devigis ŝin porti, kaj pagu per amo kaj sinofero, apud via malsana infano, vian ŝuldon antaŭ la Eterna Juĝisto! Humiliĝu kaj elaĉetu vian propran konsciencon per la kosto de do- lora sed justa kulpelpago... Laboradu kaj servadu, es- perante al Jesuo, ĉar la Dia Kuracisto resanigos al vi la edzon, por ke ni kune povu konduki la velkantan etulinon en la ĝardenon de la necesa reflorado.
"Ne pensu, ke vi troviĝas tute sola dum la longaj senkunulaj noktoj, kiam vi jen maldormas, jen males- peras! Ni portas samajn revojn, ni partoprenas en samaj luktoj! Kia alia paradizo ekzistus por la patrinaj koroj, plorantaj trans la tombo, ol la ĉeesto de la karegaj in- fanoj, kvankam ĉi tiuj ofte kaŭzas al ili afliktoplenajn tagojn? Kompatu min, vian patrinon, ankoraŭ hodiaŭ kondamnitan al suferado per verdikto de la amo, kun kiu ŝi vin amas!"
Ludovikino eksilentis, ĉar senĉesaj singultoj sufokis ŝian voĉon.
Marina, nun sur la genuoj kaj ploranta, kisadis ŝiajn manojn, krie petante:
Kara patrino, pardonu min, pardonu min!
Ludovikino ŝin pene starigis kaj, iel bildigante antaŭ ni la patrinan kalvariojn, kiuj post la morto ordinare alkroĉas plu la noblajn virinojn al iliaj karuloj, kondukis ŝin, malfirme pasantan, ĝis la malsana infano. Kares- ante la frunton de la etulino, tute kovritan de ŝvito, ŝi humile petegis:
Filino kara, ne serĉu la trompan pordon de for- kuro... Vivu por via filineto tiel same, kiel mi, laŭ la permeso de la Sinjoro, ĉiam ankoraŭ vivas por vi!
La junulino, revigligita, sin ĵetis sur la malgajan knabinon, sed, kvazaŭ la emocio de tiu momento sufokus ŝian vekiĝintan menson, ŝi estis subite altirita de la kar- nokorpo, simile kiel grajneto de fero estas altirata de magneto, kaj ni vidis ŝin vekiĝi ploregante kaj senkons- cie ekkriante:
Mia filino! mia filino!
La Asistanto respekte adiaŭis Ludovikinon kaj firme
diris:
Dio estu glorata! Nia Marina releviĝas tute alia.
Ni senvorte foriris.
Ekstere, sur la ĉielo foraj nuboj kroniĝis per lumo ĉe la purpuraj ekbriloj de la aŭroro, kaj kun la animo plena de danko kaj espero mi ekmeditis pri la Senlima Boneco de Dio, kiu post ĉiu nokto elkrepuskigas la benon de nova tago.
Nepagata ŝuldo
Ni ĉiam plu donadis fratan helpon al la hejmo de Marina, inkluzive de la flegado al ŝia edzo ankoraŭ en la hospitalo, kaj tiel ni renkontis bonegajn okazojn por studado kaj observado.
Konkludoj kaj notoj sur ĉiu paŝo nin ĝojigis.
Taskoj kaj ekskursoj kiel dezirinde sukcesis, kiam, unu vesperon, venis al Silas en la parolejon afliktita ka- marado, kiu respektoplene sciigis:
Asistanto, nia fratino Poliana ŝajnas definitive fleksiĝi sub la pezo de sia grandega elprovo.
Cu ŝi ribelas? - demandis nia amiko per tono de pacienco kaj bonkoreco.
Ne - respondis la alparolito. - Nia fratino estas malsana kaj la organa ekvilibro horo post horo de- kadencas... Malgraŭ tio ŝi tamen klopodas, por daŭre restadi apud sia mafeliĉa filo...
Silas nelonge konsideris kaj decideme diris:
Estas nepre necese ekagi senprokraste.
Kaj, kiel en antaŭaj okazoj, ni uzis la flugadon, por ŝpari tempon.
Post nemultaj minutoj ni ektroviĝis en malriĉa kaj malgaja kampara loko. En domaĉo, tute elmetita al la nokta ventego, mafeliĉa virino kuŝis envolvita en ĉifon- aĵoj sur pajla mato sternita rekte sur la tero, kaj, en la distanco de nemultaj metroj, mizera paralizita nano stulte mienis. Estis tuj konstatebla lia absoluta idiot- eco sub la vigla zorgado de la malfeliĉa malsanulino, kiu
lin fikse rigardadis samtempe afliktita kaj disreviĝinta.
Ĉirkaŭprenante ilin ambaŭ per la rigardo, nia gvid- anto komplezeme informis:
Jen ĉi tie nia fratino Poliana kaj Sabeno, la kompatinda filo, kiun la Ĉiela Povo al ŝi konfidis. Spi- rite ili ambaŭ troviĝas sub la ŝildo de la Domo, sur ŝton- plena vojo de rehonoriĝo.