Sed la nobla amiko ŝajnis pli interesita pri la pra- ktika flegado, ol pri informado.
Atente kliniĝinte super la malfeliĉan virinon, li aŭs- kultis ŝian torakon kaj iom maltrankvila klarigis:
Urĝa afero.
Invititaj al tuja kunhelpo, ni ekpartoprenis en la de- tala esplorado, kaj tiam ni rimarkis, ke la koro de la malsanulino suferas alarman perturbon de la pulso, ŝajn- ante al ni malkvieta enkarcerigito, baraktanta en la ar- terioj obstrukcitaj de strangaj surkalkaĵoj.
Ekzamenante tiun agitatan bildon de sangocirkulado, la Asistanto informis:
La kadukiĝintaj angioj de la miokardo minacas baldaŭan rompiĝon, ĉar ekstrema angoro forte ekscitas la nervojn de la malsanulino. Subita halto de la centra organo povas okazi en ĉiu momento.
Tiel parolante, li ekrigardis sur la viron-infanon, laŭ- longe kuŝantan en la distanco de du paŝoj, kaj aldonis:
Poliana tamen devas pli longe restadi en la korpo, ĉar ŝia filo ja bezonas ĉian zorgadon. Ili estas ne nur kunjungitaj al sama elprovo, sed ankaŭ ligitaj al sama fluideca atmosfero, reciproke nutrataj de la fortoj, kiujn ili elĵetas el si sur la kampo de la pura agordiĝ- emo. Tial la elkarniĝo de la patrino morte reefikus sur la filon, kies ekzistado, en lia nuna izoleco, ĉiam ankoraŭ dependas de la patrinaj karesoj.
Korprema atendo ekfalis sur nin.
Silas kvazaŭ serĉadis en tiu domaĉo, kie ĉio mankis, ion, kio servus kiel ia helpilo, sed tie nur malnova kruĉo enhavis iometon da akvo.
La Asistanto sciigis nin, ke la malsanulino bezonas tujan kuracadon, sed konsideris, ke en tiu nokta horo ne estus facile venigi iun enkarniĝintan kamaradon en tiun izolan lokon kaj ni tie disponas je neniom da ri- medoj. Malgraŭ tio, ni vidis lin plej atente fluigi mag- netajn emanaĵojn sur ŝian gloton. Tuj poste li magnet- izis la puran akvon. Ni komprenis, ke Silas ekscitis la soifon ĉe la malsanulino, instigante ŝin trinki la simplan akvon, nun aliiĝintan en medicinaĵon.
Per granda peno Poliana forlasis la liton kaj iris al la humila kruĉo. Preninte kelke da glutoj, ŝi sereniĝis, kvazaŭ ŝi estus trinkinta forte efikan nervokvietigan medikamenton. La tiamaj obsedaj zorgoj cedis lokon al spirita trankvileco.
Jen do la direktanto de nia esplorado, karesante al ŝi la frunton, klinitan sur la ĉifonaĵojn, kiujn ŝi kunbul- igis kvazaŭ kapkusenon, enverŝis en ŝin revigligan ener- gion.
Post kelkaj minutoj Poliana montriĝis tute ekster la materia korpo, sed ne sufiĉe klarmensa por rimarki nian ĉeeston. Tamen, sub la magneta komando de Silas, ŝi aŭtomate stariĝis. Li ŝin prenis ĉirkaŭ la talion, kaj ni ilin sekvis direkte al proksima arbaro.
Tute ne konsciante la aman flegadon, kies objekto ŝi estis, la malsanulino, nun ekster la karno, kvazaŭ en revigliga sonĝo estis oportune kuŝigita de Silas sur la tapiŝon de mola herbejo kaj tiam eksentis sin trankvila kaj malpeza...
Post tio, la Asistanto kunvokis nin por preĝado kaj, turninte la okulojn al la firmamento, fajreranta per stel- oj, emocie petegis:
"- Patro Senlime Bona, Vi, kiu provizas per ĉio necesa la vermon, laŭŝajne forgesitan en la sino de la tero; Vi, kiu vestas la humilan floron, parfumante ĝian strukturon ofte sur ŝlimejo, direktu kompatan rigardon malsupren al ni, kiuj erarvagas malproksime de Via Amo!
"Speciale, Justa Patro, kompatu nian ja frakasitan Polianan! Ŝi jam ne estas, Sinjoro, tiu virino, soifanta aventuron kaj oron, preta ĵeti koton kaj mallumon sur la vojon de siaj similuloj, sed ja kompatinda laca patr- ino, bezonanta novajn fortojn por la abnegacio! Jam ne tiu vantama junulino, mokĝojanta pri la afliktoj de sia proksimulo, sed mizera almozulino, nekapabliĝinta por laborado, ploranta de domo al domo por pano, per kiu ŝi devas nutri la turmentatan idon de sia doloro kaj teni sian propran vivon.
"Ho Patro, ne lasu ŝin nun perdi tiun benon, la korpon, sur la elaĉeta vojo, sur kiu ŝi treniĝas!
"Plimultigu ŝiajn rimedojn, por ke ŝi ne interrompu la noblegan provon, en kiu ŝi troviĝas...
"Vi, kiu per la Kristo donis al ni la dian revelacion de suferado kiel gvidilon de nia rekonduko en Viajn brak- ojn, helpu ŝin reakiri la disbatitajn fortojn, por ke ŝi ne pereu, antaŭ ol trovi la novan lumon, kiu atendas ŝian koron por la supreniro al la Eterna Gloro!"
La voĉo de Silas, tuŝita de profunda fido, pelis nin al neretenebla ploro.
Indigobluaj disradiaĵoj aŭreolis lian kapon, kaj, kva- zaŭ ia respondo de la Altaj Regionoj tie, meze en la sovaĝa florado de la dezerta arbaro, ni vidis, en la mal- proksimo, kvin flamojn en diversaj lokoj de la Spaco, rapide venantajn al ni... Atinginte nin, ili sin turnis en kamaradojn, kiuj nin ĝoje salutis.
En nemultaj minutoj subtilaj fortoj de la Naturo, kunigitaj kun la vaporaĵoj el kuracaj plantoj, estis al- portitaj al nia malsanulino, kaj ŝi per plenaj pulmoj ilin ekenspiradis; ni baldaŭ vidis Polianan surprize revigliĝ- inta, preta repreni sian materian envolvaĵon por la ne- cesa resanigo.
- Surteraj riĉuloj - mi ekpensis kun larmoj -, kie la potenco de viaj ŝrankoj, plene ŝtopitaj per oro, kompare kun la simpla brilo de preĝo? Kie la grandeco de viaj palacoj, radiantaj per pompo kaj gemoj, kontraŭ nura minuto da respekta kliniĝo de animo, en harmonio kun la Patreco de Dio en la majesto de la Ĉielo?
Nekapabla por mem rezoni pri sia aliiĝo pro la inhi- bicioj, kiujn ŝi spertis en tiu kelkatempa elprovo, la mal- sanulino ne sukcesis vidi nin, tamen ridetis feliĉa, sent- ante sin pli fortika kaj facilmova.
Ree subtenata, ŝi revenis en la naŭzan domaĉon kaj ni helpis ŝin repreni sian materian ŝelon.
Dum ŝi, revigliĝinta, malfermis la okulojn, Silas
klarigis:
La pli bona stato, kiun ricevis ŝia perispirita strukturo, rapide transiĝos en la ĉelojn de la fiziologia aparato.
Kaj li emfaze rimarkis:
La surteraj kuracistoj ja scias, ke la dormo estas unu el la plej efikaj iloj de resaniĝo. Tiel estas, ĉar, for de la korpo, la animo ofte sukcesas havigi al si ekster- ordinarajn rimedojn por la refortikiĝo de la karna port- ilo, en kiu ĝi migradas en la mondo.
Post ĉi tiu klarigo li ekkaresis la grizajn harojn de la kompatinda malsanulino kaj voĉe promesis al ŝi:
Ripozu. Kiam la tago releviĝos, niaj kamaradoj alportos ĉi tien la helpon de la frata karito per iu sa- mariano el la najbaraĵo... La Sinjoro permesos, ke vi plue vivu...
Tuj poste li petis nin observi la organan kampon de
Sabeno.
Aspekte li estis ja dolora figuro de anormaleco kaj misformeco. Malgrasega, kun ne pli ol naŭdek centri- metroj da longo kaj granda kapo, tiu monstra, fiodor- anta korpo elvokis kompaton kaj naŭzon. Lia mieno estis simieca, sed, per la senkonscia rideto kaj la duonbrilaj okuloj, li prezentis la aspekton de malgaja pajaco.
La Asistanto petis nin esplori la internan kampon de tiu mizerulo, kaj tial, post kelke da minutoj da kon- centriĝo, mi enkaptis lian menson, rimarkante en li ku- riozajn rememorojn...
Elmontrante, ke li vivas absolute for de la realo, la memoro de Sabeno dronis tuta en strangaj bildoj.
Korpiĝinte antaŭ niaj spiritaj okuloj, liaj pensoj ek- ricevis formon, por kio ni vidis lin tia, kia li reale sin sentis. Ni lin vidis en vestoj de altranga kortegano, sugestanta influhavajn homojn plenumi kaŝitajn krimojn, kiuj ĉiam kulminadas per turmentado de la popolo. Vid- vinoj kaj orfoj, humilaj laboristoj kaj mizeregaj sklavoj sinsekve preterpasadis antaŭ ni sur la ekrano de liaj komplikitaj rememoroj. Aristokrataj palacetoj kaj tabl- oj luksege kovritaj aperis kiel pompaj detaloj de la re- memoroj, kiuj svarmis en lia spirito. Kaj apud li ĉiam la sama virino, kies fierega figuro prezentis Polianan, tiun saman Polianan mem, nun senforte kuŝantan sur pajla mato. Kun sento de teruro ni rekonis ilin ambaŭ, ĉirkaŭitajn de lukso kaj oro, sed makulitajn de sango, por kiu ili tamen estis absolute nesentemaj...
Ni ne malfacile rimarkis, ke ili konservas en sia koro mallumajn interkonsentojn, per kiuj ili estas kompromite katenitaj unu al la alia per kruelaj faroj.