La senkonsidera patro jam ekpensis direkti sin al la ĉambro de la infanoj, por ilin enŝlosi kaj tiel eviti ili- an ateston, kiam jen Silas subite rapidis al la lito de la knabinoj kaj, farante uzon el siaj magnetaj rimedoj vokis la malgrandan Marcian, en spirita korpo, por ek- rigardo al la pensoj de la patro. La infano, bone kom- preninte tiun teruran bildon, ricevis fortegan baton kaj tuj revenis al la materia animportilon, kriante kiel fre- neza, kvazaŭ iu, kiu liberiĝus el la potenco de sufoka inkubo:
Paĉjo!... Patreto! Ne mortigu! Ne mortigu!
Ildeo tiam staris jam ĉe la pordo, tenante la armilon per la dekstra mano kaj penante funkciigi la seruron per la mano libera.
La krioj de la knabino resonis en la tuta domo, le- vante bruegon.
Marcela fulmorapide ekstaris kaj ekvidis la edzon ĉe la filino; apude la revolvero, kiu antaŭsentigis ion nebonan.
Lia edzino, bonkora kaj tute ne suspektante liajn intencojn, antaŭzorgeme ekprenis kaj kaŝis la armilon, kaj supozante, ke ŝia edzo intencis sin mortigi, plorante petegis:
Ho Ildeo, ne mortigu vin! Jesuo estas atestanto, ke mi ĉiam honeste plenumadas ĉiujn miajn devojn... Mi ne volas la riproĉon de konscienco, ke mi estus ku- naginta por tia frenezaĵo, kiu vin alkalkuligus al la kon- damnitoj de la leĝoj de Dio! Kondutu tiel, kiel vi volos, sed ne ĵetu vin en la abismon de memmortigo. Se ĝi estas laŭ via volo, preparu novan domon, kie vi vivus kun tia virino, kiu farus vin feliĉa... Mi oferos mian ekzistadon por niaj infanoj. Mi perlaboros la panon de nia hejmo per la ŝvito de mia vizaĝo, sed... mi petegas, ne mort- igu vin!
La nobla teniĝo de tiu virino nin ĝis larmoj emociis.
Ildeo mem, malgraŭ sia ŝtoniĝinta koro, sentis sin tuŝita de kompato, interne de sia animo ĝojante pro la maniero, kiel lia edzino, digna kaj sindonema, rigardis la okazaĵojn, kies direkton li ne povis antaŭvidi. Kaj ektrovinte la elturniĝon, kiun li de longe serĉadis, ans- tataŭ aŭdi la voĉon de la konscienco, admonanta lin al vigleco, li ekkriis kvazaŭ viktimo:
Jes, efektive, mi ja ne povas elteni plu... Nun por mi restas nur du vojoj: memmortigo aŭ separo...
Helpata de la Asistanto, Marcela malŝargis la revol- veron, reendormigis la infanojn kaj enlitiĝis afliktegita. El ŝiaj malgajaj okuloj elŝprucis larmoj en la ombro, dum ŝi per peteganta voĉo preĝis en la torturata kviet- eco de sia silenta doloro: - "Ho mia Dio, kompatu min, malfeliĉan virinon! Kion mi faru, tute sola en la bata- lado, havante tri infanojn, kiuj ĉion bezonas?!"
Sed, antaŭ ol ŝia ŝiranta doloro aliiĝus en ruinigan senkuraĝecon, Silas sur ŝin fluigis kvietigajn emanaĵojn, ŝin hipnotigante, per kio la turmentata sinjorino, kiel elkorpiĝinta Spirito, ekaperis maltrankvila antaŭ ni.
Prenante nin kiel senditojn el la Ĉielo, laŭ la ĝene- rala kutimo de la enkarnuloj, ŝi genuiĝis kaj petis protekton. Sed Silas bonkore starigis ŝin kaj klarigis:
Marcela, ni estas nur viaj fratoj... Rekuraĝiĝu! Vi ne troviĝas tute sola. Dio, Nia Patro, nin neniam forlasas... Konsentu, ja konsentu liberecon al via edzo, kvankam ni scias, ke devo estas dia beno, for de kiu la deflankiĝon ni kare pagas... Ildeo rompu la respekt- indajn ligilojn de siaj devoj, se li ja kredas, ke tio estas la sola maniero akiri la sperton, kiun li devas ekhavi... Tamen, kio ajn okazos, helpu lin indulge kaj kompren- eme. Tute ne deziru al li malbonon; prefere petu Jesuon lin beni kaj protekti, kie ajn li troviĝas, ĉar riproĉo de konscienco kaj pento, resopiro kaj doloro por tiuj homoj, dekliniĝintaj de la devoj, kiujn la Sinjoro al ili konfidas, sin turnas en malfacile porteblajn ŝarĝojn.
"Ni scias, ke vi al li sankte alligiĝis por entrepreno, kiu elaĉetus la antaŭnelongan pasintecon... Eĉ tiel, se li senkuraĝiĝas en la batalo, plene uzante la kapablon elekti, ne estos juste, se vi perfortos lian liberan volon, altrudante al li konduton, kies tenado nur lin koncernas. Ildeo nun defalas de la kontraktoj, per kiuj por sia pro- pra bono li sin ŝarĝis, kaj interrompas la pagadon de siaj propraj ŝuldoj... Sed eble pli ŝarĝita antaŭ la Leĝo, li iam reprenos tiujn ŝuldojn, kiujn li nun forgesas. Vi tamen ne lamentu kaj iradu ĉiam antaŭen. Kiaj ajn la luktoj, kiuj atakos vian koron, rezignaciu kaj ne timu. Faru el viaj infanetoj la firman apogiĝilon sur la vojir- ado. Ĉia edifa ofero en la mondo signas riĉiĝon de niaj animoj en la Vivo Eterna... Rezignu do pri la kara viro, respektante la kapricojn de lia koro, kaj esperplena atendu la estontecon."
Kaj ĉar Marcela ploradis, timante la venontan tem- pon, dank'al la materialaj necertaĵoj, Silas ekkaresis ŝian kapon kaj komplezeme asertis:
Al dignaj manoj neniam mankas digna laboro. Ni kalkuliĝu kun la protekto de la Sinjoro kaj ni brave marŝu. Forviŝu la larmojn kaj spirite altiĝu al la Fonto de la Superega Bono!
Intertempe elkarniĝintaj parencoj de la juna sinjor- ino amike aperis en la ĉambro, etendante al ŝi la man- ojn... Nia direktanto konfidis al ili Marcelan, plorantan, petante ilin helpi al ŝi, por ke ni ŝin vidu revigliĝinta.
Ni tuj foriris.
Tiam jen niaj demandoj nereteneble eksplodis:
Kial Marcela, mildkora kaj honesta, estas tiel forte malamata de sia edzo? Kial la prefero de Ildeo por la filinetoj ĉe tiom da malestimo kontraŭ la unuenaskito? Kaj la atendebla disiĝo de la geedzoj? Ĉu ĝi estas justa, ke nia mentoro vigligas tiun malfeliĉan patrinon al se- parado, anstataŭ instigi ŝin reakiri la amon kaj sindon- econ de sia kunulo?
La Asistanto ridetis kun videbla elreviĝo kaj saĝe respondis:
En la notoj de la Apostolo Mateo estas unu
(>) Laŭ Mateo, 19:7-8. - Noto de la Aŭtoro.
loko, laŭ kiu Jesuo asertis, ke la eksedziĝo sur la Tero estas permesita al la homoj pro la malmoleco de ilia koro. Ci tie oni devas tion ebligi tiel same, kiel oni uzas plej forte efikan medikamenton ĉe senesperigaj okazoj de organa malordo. Ce alta febro aŭ ĉe kancero, ekzem- ple, la kuracado postulas drastajn procedojn, por ke la suferkrizo ne finiĝu per frenezo aŭ tro frua morto.
"Ce la geedzaj demandoj, kiujn pligravigas la disiĝo de unu el la geedzoj aŭ eĉ la deflankiĝo de ili ambaŭ for de la plenumenda devo, eksedziĝo estas komprenebla kiel rimedo kontraŭ krimo, ĉu murdo, ĉu sinmortigo... Sed, kiel operacio rilate tumoron kaj kinino kontraŭ fe- broj estas krizokazaj rimedoj, nekapablantaj tamen el- sarki la profundajn kaŭzojn de la malsano, kiuj ĉiam ankoraŭ postulas longan, penigan kuracadon, tiel same eksedziĝo ne solvas la demandon de la elaĉeto, ĉar neniu kuniĝas kun alia per la homa geedziĝo aŭ en entreprenoj por spirita altiĝo sen ia ligilo de la pasinteco, kaj tia ligilo preskaŭ ĉiam signifas ŝuldon ĉe la Spirito aŭ vi- vantan kaj prokrastitan interkonsenton en la tempo. Cu edzo, ĉu edzino povas do peti kaj ricevi eksedziĝon kiel la plej malgrandan el la plej ruinigaj malutiloj, kiuj pov- os al ili okazi... Eĉ tiel, ili ne liberiĝas de sia ŝarĝo, ĉar ili devas, tiel baldaŭ kiel oportune, reveni por la pa- gado de siaj respektivaj ŝuldoj."
Kaj ĉar niaj multaj demandoj ŝvebis en la aero, nia nobla direktanto daŭrigis:
- En la afero de Ildeo kaj Marcela, jam detale studita en nia Domo, ekzistas du animoj, kiuj de pluraj jarcentoj penas sin reciproke alĝustigi. Por ke ni ne perdu tempon ĉe longaj esploroj, mi citu nur kelkaj n okazaĵojn el ilia lasta ekzistado, dum kiu ili ambaŭ kiel edzo kaj edzino, ankaŭ ĉi tie en Brazilo, sin submetis al malfacilaj elprovoj.
"Edziĝinte, li daŭrigis sian malkvietan vivadon, sen ia sento de prirespondeco kaj aventurema, pro kio li de- logis du junulinojn, filinojn de sama domo. Unue, for- lasinte la edzinon, kiun la Leĝo estis al li konfidinta, li delogis unu el ili. Sed de la tempo, kiam li komencis vivadi kun sia dua kunulino, kiu prizorgadis sian malpli aĝan fratineton, konfiditan al ŝi de la baldaŭ mortontaj gepatroj, Ildeo ne hezitis atendi ties floradon, por ankaŭ tiun submeti al siaj fiaj kapricoj. Tiam en absoluta mo- rala putriĝo, li ĵetis ilin en prostitucion, en kies mallum- aj katenoj la malfeliĉaj virinoj baraktadis kvazaŭ hirund- oj, algluiĝintaj al ŝlimo... La forlasita edzino, kiu tiam estis tiu sama lia nuna edzino, suferante, ne kapabla elteni en sia izoleco, post kvin jaroj da atendado kaj so- luleco akcpetis la kompanion de honesta kaj laborema sinjoro, kun kiu ŝi kvazaŭedze ekvivis...