Dezirante studi ĉiujn flankojn de ĉi tiu afero, mia kolego tamen rekomencis siajn demandojn:
Car nun, en la sfero de la seksologio, ni profunde pritraktas la leĝon pri kaŭzo kaj efiko, kiel do rigardi la decidon de geedzoj, ne naski infanojn, de tiuj ĉiuas- pekte dignaj, respektindaj geedzoj, kiuj sisteme uzadas kontraŭkoncipajn rimedojn?
Silas strange ekridetis kaj respondis:
Se ili ne enfalas en la krimon de aborto, ili estas ofte neantaŭzorgemaj laboruloj, kiuj, soifante al tuj a komforto, preferas ŝpari sian ŝviton. Malfacile por ili mem, ili nur prokrastas sublimajn farojn, al kiuj ili nepre devas reveni, ĉar en la familio ekzistas taskoj kaj klo- podoj, kiuj estas la neevitebla prezo de nia revirtiĝo. Ili ĝuas la vivon, senutile penante trompi sin mem, sed la nepardonema tempo ilin atendas, igante ilin scii, ke elaĉeto postulas de ni la plej grandan penon. Rifuzante akcepti plu infanojn, preskaŭ ĉiam difinitajn por ili an- taŭ ilia reenkarniĝo, ili implikiĝas en la frivolaĵoj kaj antaŭjuĝoj de malsuperaj spiritoj, kaj trans la tombo vekiĝas kun malvarmo en la koro...
Kaj la abortigo, Asistanto? - demandis Hila- rio forte interesita. - Ce la seriozeco, per kiu via pa- rolo stampas ĉi tiun aferon, ĝi supozeble estas grava dekliniĝo...
Grava dekliniĝo?! Pli bone dirite, plorinda krimo. Elŝiri idon el patrina ventro estas nemalkonfesebla in- fanmurdo. Virino, kiu ĝin faras mem aŭ ĝin konsentas, estas devigata de nenuligeblaj leĝoj sperti deprimajn ŝanĝojn ĉe la naska centro de sia animo kaj sekve sin ordinare antaŭdisponas al doloraj malsanoj, kiel vagin- ismo, inflamo, doloroj kaj infarkto de la utero, kanceraj tumoroj; kun tiaj suferoj ŝi ofte elkarniĝas direkte al la Transtombo, por antaŭ la Dia Tribunalo respondi pri sia krimo. Nur tiam ŝi konscias pri sia reviviĝo, sed malsana kaj malfeliĉa, ĉar, dank'al la senĉesa rememor- ado pri sia abomeninda faro per la konsciencoriproĉo, ŝi longe havos degenerintajn naskofortojn.
Kaj kiel ŝi revigliĝos de tiaj bedaŭrindaj malfe-
liĉaĵoj?
La Asistanto momente ekpensis kaj respondis:
Prezentu al vi, miaj amikoj, matricon stumpitan aŭ misformitan sur stablo de ceramikaĵoj. La argilaĵ- isto ĝin certe ne uzos por modeli riĉan vazon, sed por fari dua- aŭ triaklasajn eksperimentojn... Virino, mem- vole difektinta sian naskan centron, siatempe akceptos en sin animoj n, kiuj malbonigis sian propran formon, kaj estos patrino de reenkarniĝantaj krimuloj kaj mem- mortigintoj; ŝi regeneros la delikatajn energiojn de la perispirito per la nobliga sinofero, kun kiu ŝi sin dediĉos al la torturataj kaj malfeliĉaj idoj de sia karno, kaj lernante preĝi, servadi noble kaj krei al si la koncepton pri la patrineco pura, kiun ŝi fine reakiros je la kosto de justaj suferado kaj laborado...
Hilario neklarigeble eksilentis, kaj ĉe la logikeco de la notoj de Silas mi ne kuraĝis demandi plu, timante tro enprofundiĝi en terenon, kie mi fine trafus la malpur- aĵojn de miaj propraj eraroj; mi do preferis silenti, por relerni kaj pensadi.
Malplipezigita ŝuldo
En nia studado de la leĝo pri kaŭzo kaj efiko ni ne forgesos Adelinon Correia (), la fraton kun frateco pura.
En la antaŭtago de bela okazaĵo, kiun mi permesos al mi ĉi tie rakonti, ni lin vizitis en akompano de Silas, kiu prezentis nin al li dum la laboroj de kristana spirit- isma domo.
Ni aŭdis lin, farantan altvalorajn komentariojn de la Evangelio sub la inspiro de kleraj instruantoj, kies mensajn fluojn li ensorbadis kun la konfidanta obeemo de homo, profunde kutiminta al preĝado.
Li majstre paroladis, eltirante al ni larmoj n pro la emocio, per kiu li tuŝis niajn plej internajn fibrojn. Simple vestita, li elmontris la staton de laborulo en malfa- cilaj provoj. Sed la provostadio, en kiu laŭŝajne li ba- raktis, estis pli ampleksa. Forta ekzemo disvastiĝis sur la videbla haŭto de Adelino. Parto de la kapo, la oreloj kaj multaj lokoj de la vizaĝo estis okupitaj de ruĝaj plakoj, sur kiuj formiĝis amasetoj da sango; la ceteraj lokoj de la epidermo montriĝis fenditaj, signante longe kronikiĝintan haŭtafekcion. Krom tio, sinĝena kaj mal- gaja, li travidigis kaŝitajn turmentojn, kiuj superregis lian menson; tamen sur la mirinde lumaj okuloj li portis la stampon de humileco.
(' La duan nomon pron. "Korreja", la "rr" kiel en "Pirro". - La Trad.
Pluraj spiritaj amikoj lin atente asistis.
Mildmiena elkarniĝinta maljunulineto alproksimiĝis al ni kaj, montrante, ke ŝi estas intima kun la direktanto de niaj ekskursoj, afable alparolis:
Amika Asistanto, mi venis por peti de vi helpon favore al la farto de nia Adelino. Mi rimarkis, ke de kelka tempo lin pli suferigas la doloro de la ne cikatr- iĝintaj vundoj...
Jes, jes... - kore respondis Silas. - Lia afero ja meritas de ni ĉiuj specialan zorgon.
Car li pensas pri la bezonoj de aliaj, sed ne pri siaj propraj... - aldiris la kortuŝita maljunulino.
La asesoro de Druso daŭrigis kun koreco:
Du el niaj kuracistoj atente zorgas pri li ĉiam, kiam li troviĝas ekster la materiala envolvaĵo per la dormo.
Kaj karesante al ŝi la kapon:
Estu trankvila. Correia estos baldaŭ plene re- saniĝinta.
La multaj laboroj de la domo efike disvolviĝadis, kaj Adelino, meze en ili, altiradis nian atenton pro sia spirita firma konduto.
Cirkaŭita de la disradiantaj vibroj de siaj pensoj, koncentritaj sur la sankta celo de bono, li aspektis al ni kiel ia kunbatalanto vestita per lumo.
Kelkajn minutojn, post kiam la maljunulino foriris, venis al ni, ankaŭ jam liberiĝinta de la materiala envolv- aĵo, simpatia junulo, kiu, salutinte nin, respekte petis nian direktanton:
Permesu, ke mi petu de vi alte ŝatindan kom-
plezon...
Parolu sen timo.
Kaj la ĵus veninta junulo, kun malsekaj okuloj,
klarigis:
Mia kara Asistanto, mi scias, ke nia Adelino de iom longe travivas kelkan financan krizon... Pro sia multa helpado al aliaj li malzorgas siajn proprajn bezon- ojn. Pro lia senĉesa helpado al mia konpatinda patrino, ankoraŭ en la karno, mi insistas pri la subteno de via amikeco, ke li estu favorata. Ankoraŭ en la pasinta semajno, aŭdinte la petegojn de mia vidva patrino en ekstrema senhaveco de rimedoj por la kuracado de du el miaj malsanaj fratoj, mi plorante, iris al li kaj mense petis lin helpi al ni; senhezite, opiniante, ke li obeas sian propran impulson, li vizitis nian hejmon kaj donacis al mia suferanta patrineto la monon, kiun ŝi bezonis... Ho mia Asistanto, mi petas vin pro Jesuo! Ne forlasu en embaraso homon, kiu tiel multe nin helpas!
Ridetante kaj bonvoleme, Silas akceptis lian peton
kaj diris:
Ni estu trankvilaj. Adelino staras ĉiam ankoraŭ en la reto de la frata amikeco, kiun li teksis por azil- ado de si mem. Multe da amikoj havas la komision pro- vizi al li la rimedojn nepre necesajn al la tasko, kiun li volonte plenumas. La cirkonstancoj en la materiala lu- kto aranĝiĝos favore por li, konsidere al liaj konkeritaj meritoj.
Efektive, la propravola laborado por la kora defendo de tiu servema kaj fidoplena amiko, kiun ni tie vidis, estis studinda temo pri amikeco kaj dankemo.
Ŝajnas - rimarkis Hilario kun miro -, kvazaŭ ĉiuj laboruloj, servantaj en ĉi tiu domo, estas ŝuldantoj de tiu nia frato...
Jes - pacience konsentis Silas -, la kreditoj de Adelino estas ja grandegaj malgraŭ la debetoj, al kiuj li estas ankoraŭ katenita... Li tamen tenadas vivanta la feliĉon substancigi la fidon kaj la superan konadon, kiujn al li konfidas la Kurieroj de Jesuo, per verkoj de vera frata amo, kaj tiuj verkoj ĝuigas al li la dankon de multaj.
Tuj poste la amika mentoro rekomendis al ni uzi la minutojn por frata agado en la evangelia domo, kie ni troviĝis, ĝis ni povos pli intime konatiĝi kun tiu serv- anto, kies nuna ekzistado pasadis sub la aŭspicio de la Domo, kiu patronis niajn studojn.
Dank'al la simpatio, kiun Adelino ankaŭ ĉe ni vekis, ni alproksimiĝis al li, por iamaniere helpi lin per niaj fortoj ĉe la fluigado de magnetaj emanaĵoj, kiujn li nun aplikadis sur kelkajn malsanulojn.