"Ĵetita en grandegajn materialajn malfacilaĵojn, de frua infaneco li kreskis kiel senpatra orfo, ĉar ja li en la pasinteco ne laŭdeve ŝatis la patran amon, kaj barakt- adis en ekstrema malriĉeco kaj konstanta malsaneco... Sed gardata de bonfarantoj el ni Domo, li, ankoraŭ tre juna, estis kondukita en spiritisman kultejon, kie, ĉe la kuracado de la inflamita epidermo, li konatiĝis kun nia Renoviga Doktrino... La legado de la spiritismaj prin- cipoj, en la lumo de la Evangelio de la Sinjoro, estis por li natura rememorado de la instruoj, kiujn li asimilis en nia domo antaŭ sia reenkarniĝo. De tiam li noble akceptis la respondecon vivi kaj super ĉio ekpenis apliki al si mem la regenerantajn kondutnormojn de la kredo, kiun li adoptis. Li sin mem submetis al severa disci- plino. Li sincere honoris siajn devoj n kaj, malgraŭ la organismaj malhelpoj, ankoraŭ tre juna sin dediĉis al komerca reprezentado, el kies laboroj li ĉerpas la ben- indajn rimedojn, kiujn li saĝe dividas kun multenombraj mizeruloj, rezervante por si sole nur tion nepre necesan. Li estas ĝustadire ne ia riĉulo de la Tero, sed laboranto de la frateco, kiu scias doni sian propran koron kune kun tio, kion li disdonas.
"Irante la vojon de la simplanimeco kaj de la edifa abnegacio, li ŝanĝis la intencojn de multaj el liaj iamaj kamaradoj, kiuj en la malsuperaj mallumtavoloj fariĝis liaj persekutantoj kaj malamikoj; observante liajn novajn ekzemplojn, tiuj obsedantoj sentis sin morale mal- armitaj por la konfliktoj, kiujn ili intencis tenadi. Li tiele ja elpagas siajn kulpojn, elportante ilian ŝarĝon sur si mem. Tamen dank'al la meritoj, kiujn li kolektas al si, per la sindonado al la aliula bono, li elaĉetas sian pasintecon, ĝin kiel eble plifaciligante, kaj tiel li gajnas tempon kaj havigas al si novajn benojn. Helpante al aliaj, li tago post tago disskrapas la monton de siaj ŝuld- oj, ĉar la Favorkoreco de la Ĉiela Patro ja permesas, ke niaj kreditoroj mildigu la rigorecon de siaj repostuloj ĉiam, kiam ili vidas, ke ni donas al mizera proksimulo tion, kion ni ŝuldas al ili..."
Silas momenton haltis, sed Hilario, same kiel mi, ra- vita de lia klara kaj saĝa parolo, petis, soifante instruon:
- Daŭrigu, Asistanto. Ĉi tiu viva leciono lumas al ni per espero... Kiel klarigi, ke Adelino gajnas tempon?
Nia amiko ekridetis kaj respondis:
Correia, kiu ne meritis la feliĉon de hejmo trank- vila, ĉar li ja ruinigis la patran hejmon, edziĝis kaj su- feris la forlason de la edzino, kiu ne konprenis lian koron.
Paŝante al la aminda Mariza, kiu dormis, li akcente
diris:
Danke la utilan vivadon, al kiu li sin dediĉas, kaj la senĉesan bonfaradon, kiun li komencis praktiki, li do altiris al si, kiel filinon de sia karno, la iaman vicpatrin- on, kiun li delogis de la brakoj de sia patro; hodiaŭ ŝi troviĝas reenkarniĝinta ĉe lia flanko, por sin reeduki ĉe la varmo de liaj noblaj ekzemploj, suferante la doloron scii, ke ŝi estas filino de kompatinda virino, kiu forneis la edziĝan liton, simile kiel ŝi mem ĝin malŝatis en an- taŭnelonga pasinteco. Sed... ne nur tio estas la pro- fito de Adelino...
Silas delikate apogis sian dekstran manon sur la profunde dormantajn etulojn kaj daŭrigis:
Per korpo kaj animo sin donante al sia revirtiĝo kun la Kristo, nia amiko prenis al si kiel adoptitojn siajn ambaŭ kunkulpuloj en la abomeninda patromurdo, la iamajn laborestrojn Antono kaj Lucidio, tiujn samajn, kiuj, perfortante humilajn sklavigitajn virgulinojn, al kiuj ili rabadis la infanojn, por ilin mortigi aŭ vendi, ne ek- havis alian lulilon ol bordelon; nun, kun la afrika sango, kiuj ili tiel fie malhonoris, ili venis en la aman rondon de sia pasintatempa kamarado, por de li ricevi la mo- ralan helpon al la necesa renobliĝo.
Dum ni ricevadis edifon el ĉi tiu altvalora instruo, Silas rimarkigis:
Kiel facile konstateble, nia frato per la kristana spiritisma prirespondeco, ĝuste komprenita kaj praktik- ata, konkeris la feliĉon retrovi la ligilojn de la krima pas- inteco por la necesa reĝustigo de la aferoj, dum se li rezignus batali kaŭze de la senprudentaĵoj de sia edzino aŭ se li fermus la pordon de sia koro kontraŭ du malfe- liĉaj infanoj, li estus prokrastinta ĝis estontaj jarcentoj tiun noblan laboron, kiun li faras jam nun...
Ni intencis fari pluajn demandojn, sed Correia jam adiaŭis sian patrinon kaj venis al modesta lito, ne mal- proksime de la infanoj.
Elmontrante respektindajn kutimojn, li sidiĝis por preĝi. Tiam Silas, rekomendante al ni kunhelpon, alpro- ksimiĝis al li kaj verŝis sur lin magnetajn fluidecaĵojn; tuj poste li klarigis al ni:
Ankaŭ pro la utileco, kiun li scias havigi al siaj tagoj, Adelino meritis limigon de lia denaska malsano. Longe suferinte de la perispirita traŭmo de la konscien- coriproĉo pro tio, ke li bruligis la korpon de sia propra patro, li tial nutris en si mem strangajn mensajn flam- ojn, kiuj, kiel mi jam diris al vi, lin forte punis trans la tombo... Sekve de tio li renaskiĝis kun epidermo turmentata de brulkonsumantaj vibroj, kiuj baldaŭ ma- nifestiĝis, sur la nova materia envolvaĵo, kiel malbon- speca ekzemo... Konsiderante la ŝuldon, per kiu li sin ŝarĝis, tiu malsano devis kovri lian tutan korpon tra mul- te da jaroj da kruela suferado; tamen dank'al la merit- oj, kiujn li iom post iom havigas al si, tiu malsano ne fariĝis tiel grava, ke ĝi malhelpus lin lerni kaj labori, kaj efektive, pro sia strebado al la konstanta dissemado de bono, li ricevis la feliĉon servadi plu, dank'al sia mem- vola instigo konstante dissemadi bonon.
En tiu momento, eble tial, ke la domomastro sin pret- igis enlitiĝi, la Asistanto invitis nin foriri kune kun li.
Sur la vojo returne al la Domo nia aminda mentoro reprenis la parolon, teksante elokventajn konsideradojn pri la "amo, kiu kovras amason da pekoj" (>), kiel ins- truis la Apostolo, kiam Hilario, interpretante miajn es- plordemandojn, subite rimarkis:
Asistanto, ĉar vi tiel klare disvolvas ĉi tiun temon, estas do pravigebla nia deziro ekscii kelkajn detalojn pri ĝi. Ĉu ni povus informiĝi pri la situacio de Marteno Gas- paro, tiu patro, kiu en sia propra karno suferis la mar- tirigon de la fajro?
(*) Laŭ I. Petro, 4:8. Similan instruon jam Salomono donis en Sentencoj, 10:12, nome: "Sed amo kovras ĉiujn pek- ojn". - La Trad.
Car Silas sin tenis silente, nia kolego tial daŭrigis:
Cu li ja scias pri la renoviga laboro de Adelino? Cu li ankoraŭ portas kontraŭ ĉi tiu malestimon kaj malamon?
Marteno Gasparo - fine respondis la aldemand- ito -, iam nesatigeble krudagema, estis ankaŭ tuŝita de la ekzemploj de nia amiko. Rimarkinte ties ŝanĝiĝon al bono, li forlasis la nekonvenajn societojn, al kiuj li alkonformiĝis, kaj antaŭ kelke da jaroj petis pri azilo en nian institucion, kie li submetiĝis al severa reedukado.
Kaj kie li nun staras? - sopire insistis Hilario. - Cu ni povus ricevi la permeson vidi lin, por noti al ni liajn ŝanĝiĝojn?
Sed en tiu momento ni eniris en la sanktejon de niaj devoj, kaj Silas, jam ne povante paroladi plue, karesis la ŝultrojn al nia kamarado, dirante:
Kviete, Hilario. Ni eble reprenos ĉi tiun temon post nemulte da horoj.
Ni adiaŭis lin kaj konservis niajn notojn kvazaŭ in- terrompitan studadon, kiu atendus sian daŭrigon.
En la sekvanta tago agrabla surprizo vizitis niajn
korojn.
Kiam la horloĝo montris mafruan nokton en la vas- ta planeda zono, kie staris nia loĝejo, la Asistanto servo- prete venis al ni por nova ekskurso. Ni iros al la karna sfero, sed, en tiu tempo, kune kun Druso, la direktoro de la institucio.
Ni ekĝojis, kvankam scivolaj.