Tio estis la unua fojo, ke ni veturos apud la granda mentoro, kiu jam havigis al si nian plej profundan respekton. Kaj se de unu flanko tiu honoro min ĝojigis, de la dua flanko ni demandis nin mem, kial li forestiĝis de tiu domo, kiu ne povis forhavi lian ĉeeston. Sed ne montriĝis oportuna okazo por longaj konsideradoj.
En akompano de Druso, post kiu sekvis Silas, du el la fratinoj havantaj sur si grandan respondecon pri la- boroj en la Domo, kaj ni ambaŭ, ni uzis la plej rapidan rimedon por tiu ekskurso, kies celon ni ne sciis, ĉar la plej alta aŭtoritatulo en la ordinaraj laboroj de tiu ins- titucio certe ne disponis tempon por veturado, kiu ne est- os kiel eble plej malongedaŭra.
Granda estis mia deziro elvoki la parolon de Silas al la eduka konversacio pri la problemo, kiun ni pritraktis en la lasta verpero, sed la ĉeesto de Druso kvazaŭ de- tenis nian inklinon ektuŝi ĉian temon, kiu venus ne de li mem, kies alta rango ja ne malpermesis al ni libere paroli, tamen trudis al ni nekontraŭeblan respekton.
Efektive, tra la mallonga irado ni aŭdis lian ĝusta- tempan kaj saĝan konceptadon pri multaj demandoj de justeco kaj laboro, ĉiam pli admirante lian kulturon kaj bonkorecon.
Kun miro mi konstatis, ke nia teĉmento haltis ĉe la pordo de la hejmo de Adelino, el kie ni hieraŭ eliris. Du helpantoj, kiujn ni proksime konis, atendis nin ĉe la sojlo. Post reciprokaj salutoj unu el ili antaŭenpaŝis al Druso kaj respektplene sciigis:
Direktoro, la ĵus naskita etulo troviĝos ĉe ni en la daŭro de duonhoro.
La granda mentoro dankis kaj nin invitis akom-
pani lin.
En tiu hejmo, kiun ni intime konis, la horloĝo mon- tris la duan kaj dudek minutojn post noktomezo.
Mirkonfuzitaj ni sekvis la direktoron, kiu estis antaŭ- iĝinta al la grupo, kaj eniris en la ĉambron, kie Adelino, kiom mi povis supozi, apenaŭ endormiĝis. Druso dum momentoj karesis lian frunton kaj tiam ni ekvidis, ke Correia, kvazaŭ movata de potencaj magnetoj, leviĝas el la karna korpo kaj falas en la brakojn de la granda direktoro, simile al kortuŝita kaj feliĉa infano.
Mia amiko - diris al li Druso per tono duone serioza, duone karesa -, jen venis la tempo de la re- renkontiĝo...
Correia timplena komencis plori, ne sukcesante for- ŝiriĝi de tiuj brakoj, en kiujn li rifuĝis.
Ni preĝu ĉiuj kune - aldiris la bonkora amiko.
Kaj turninte la okulojn al la Supera Alto, Druso, ĉe nia profunda atento, petegis:
Bona Dio, senfine amanta Patro, Vi, kiu kreis la tempon kiel senlacan gardanton de niaj animoj, des- tinitaj al Via sino, fortigu nin por nia necesa reboniĝo!
"Vi, kiu scias niajn krimojn kaj defalojn, konsentu al ni la benon de la doloroj kaj de la horoj, por ke ni ilin elpagu; favoru nin per la kompreno de Viaj leĝoj, por ke ni ne forpuŝu de ni la oportunajn okazojn de nia elaĉeto!
"Vi donis al ni la trezorojn de laboro kaj sufero kiel favorojn de Via kompatemeco, por ke ni dediĉu nin al nia dolora sed justa rehonoriĝo...
"Ni, la katenitoj de la kulpo, estas ankaŭ forĝantoj de nia liberiĝo ĉe la blovo de Via amo.
"Ho Patro, inspiru al ni kuraĝon, por ke forgesiĝu niaj malfortaĵoj; ekflamigu en nia spirito la sanktan entuziasmon de la bono, por ke la malbono ne estingu niajn bonajn intencojn; kaj konduku nin laŭ la vojo de la abnegacio, por ke nia menso ne disiĝu de Vi!
"Ni povu preĝi tiel, kiel Jesuo, la Dia Majstro, kiun Vi sendis en niajn korojn, por ke ni absolute cedu al viaj planoj!"
Post nelonga paŭzo li kun larmoj eldiris la Sinjor-
preĝon:
"Patro Nia, kiu estas en la ĉielo, Via nomo estu sanktigita. Venu Via regno, plenumiĝu Via volo, kiel en la ĉielo, tiel ankaŭ sur la tero. Nian panon ĉiutagan donu al ni hodiaŭ. Kaj pardonu al ni niajn ŝuldojn, kiel ankaŭ ni pardonas al niaj ŝuldantoj. Kaj ne konduku nin en tenton, sed liberigu nin de la malbono, ĉar al Vi apartenas la reĝado, potenco kaj gloro por ĉiam. Tiel estu." (>)
Kiam li silentiĝis, profunda emocio nin neesprimeble
regis.
Rekondukita en la karnan envolvaĵon, Adelino vek- iĝis ploregante... Lia interna ĝojo estis ja rimarkebla, kvankam li ne povis plene konscii, ke li estis inter ni.
Post kelkaj rapide pasantaj minutoj da atendo ni ekaŭdis, venantan de ekster la domo, la spasman ploron de infaneto...
n Vd. paĝ. 134. - La Trad.
Cirkaŭbrakite de Druso, la domomastro ellitiĝis kaj tuj malfermis la pordon, kondukantan sur la trotuaron, sur kies plataj ŝtonoj, zorgate de amikoj el la Domo, kompatinda ĵusnaskito aflikte ploretadis...
Trafite de surprizo, Correia genuiĝis, dum la granda direktoro per firma tono diris al li:
Adelino, jen la ofendita patro, kiu, forlasita de la patrina koro, kiun li ankoraŭ ne meritis, venis ren- konte al la regenerinta filo!
Lian parolon Correia ne aŭdis per la karna organo, sed registris en la mensa sanktejo kiel peton de la ĉiela amo, kiu portis en lian koron ankoraŭ unu forlasitan malfeliĉan infanon... Ekposedita de ia por li neklar- igebla ĝojo, li per neretenebla amelverŝo brakumis la etulon kaj preminte lin al la brusto, revenis en la domon, ĝojege kriante:
Mia filo! mia filo!
Silas inter Hilario kaj mi, emociita sciigis al ni:
Marteno Gasparo jen revenas al la provado en la materio, rifuĝante en la brakojn de sia filo, kiu lin iam forpuŝis de si.
Sed ni ne havis plu okazon por pli longa konversacio. Viŝante la larmojn, Druso laŭte admonis nin, kvazaŭ pa- rolante en sia animo:
Dio volu, ke kiam ni denove troviĝos profunde en la nebulego de la karno, ni povu, ankaŭ ni, malfermi la koron al la pura amo de Jesuo, por ne fiaski en la necesaj elprovoj!
Tian profundecon kaj tian angoron travidigis tiu ri- gardo, kiu jam kutimigis nin al la plej dolĉa kortuŝiteco kaj al plej profunda respekto, ke, irante returne al la Domo, neniu el ni kuraĝis rompi la doloran kaj esprimo- plenan silenton de Druso.
Estingiĝanta ŝuldo
Estos nun en hospitalo, en malgaja pavilono de mi- zeruloj, la nova leciono, kiun Silas difinis por ni. Tie pluraj kamaradoj nin ĝentile akceptis; kaj post amikaj salutoj unu el ili, la Helpflegisto Lago, direktis sin al la gvidanto de niaj studoj kaj sciigis lin:
- Asistanto, ŝajnas, ke ĉe nia Leo forkonsumiĝas la lastaj rimedoj de rezistado...
Silas dankis lin por la informo kaj klarigis, ke ni venis ja, por kunhelpi la ripozon, kiun Leo meritis.
Preterpasinte longan vicon da malriĉaj litoj, sur kiuj kuŝis suferantaj malsanuloj apud kelke da elkarnuloj en helpa laborado, ni haltis ĉe angoranta palega malsanulo.
Ĉe la malforta lumo de lampeto destinita por la nokta gardado, ni vidis Leon, kiun pulma tuberkulozo peladis al la ŝtipo de la morto. Malgraŭ la dispneo, liaj okuloj estis trankvilaj kaj klaraj, kaj li elmontris abso- lutan alkonformiĝon al la suferoj, kiuj kondukadis al la fino de tiu elprovado.
Silas rekomendis al ni observi lian korpon, sed tie estis ne multo aparte notinda: la pulmoj, preskaŭ el- detruitaj pro sinsekve formiĝintaj kavernoj, tiel disbatis lian organismon, ke tiu animenvolvaĵo antaŭ ni jam estis nenio alia ol ia karna ĉifonaĵo, nun elmetita al la mult- obliĝado de ruinigaj baciloj, kiuj, aliĝinte al diversaspe- caj mikrobaj armeoj, superforte svarmis en la profunda interno de la histoj; tio estis kvazaŭ senkompataj mal- amikoj, kiuj ekposedis ĝiajn restaĵojn, mastrante ĉiujn ĉefpostenojn de la defensivo.
Leo do troviĝis en la densa animportilo en tia sama situacio, kiel homo senapelacie kondamnita al perforta forlaso de sia propra domo.
Ĉiuj simptomoj de la morto evidentiĝis seniluzie. La laca koro similis forkonsumiĝintan motoron, jam ne povantan tenadi plu la cirkuladon de la sango, kaj ĉiuj organoj de la spiraparato senfortiĝadis en malordo, sub fatala asfiksio.
Leo mortanta, estis vojaĝonto kun ĉio en ordo por la granda migrado, nur en atendo de la ekirsignalo. Li tamen estis trankvila kaj sin brave tenis. Tiel forta mon- triĝis lia mensa penetrokapableco, ke li apenaŭ ne ri- markis nian ĉeeston.