La parolado de la estro de la Domo estis konciza kaj klara. Urĝa alvoko de la Tero petis pri helpo al viktimoj de aviada akcidento.
Ne dronante en detaloj, li diris, ke la peto refariĝos post kelke da momentoj, kaj estas konsilinde atendi, por ke ni esploru la aferon kun la necesa profito.
Efektive, apenaŭ li finis paroli, jen signaloj similaj al tiuj de la morsa telegrafo montriĝis en kurioza apa- rato. Druso kontaktigis ŝaltilon kun proksima konekt- ingo kaj ni vidis malgrandan funkciantan televidilon, kiu per potenca lenso projekciis moviĝantajn figurojn sur proksiman ekranon, zorge enfiksitan en muro, nemulte distancanta de ĝi.
Kvazaŭ ni sekvus mallongan sciigon sur sonfilmo, ni kun miro rigardadis la teran pejzaĝon.
Sub la kresto de apika sovaĝa montaro rompitaĵoj de granda aerŝipo tenis ĉe si la viktimojn de la akcidento. Oni povus konjekti, ke la piloto, certe erarigita de la perfida oceano da densa nebulo, ne sukcesas eviti la frap- on kontraŭ la granitajn pintojn, kiuj elstaris el la monto, silentaj kaj senindulgaj, kvazaŭ timegigaj turoj de se- vermiena fortikaĵo.
Meze en maltrankviliga sceno, elkarniĝinta maljun- ulo, kun nobla, dignoplena mieno, kortuŝe petis la Domon alsendi ekzercitan taĉmenton por forkonduki ses el la dek kvar estuloj, elkarniĝintaj en tiu dolora akcidento.
Dum Druso kaj Silas kombinis inter si disponojn por la helpa tasko, Hilario kaj mi kun miro rigardadis tiun spektaklon, kiun ni ambaŭ neniam antaŭe vidis.
La konsternanta sceno ŝajnis disvolviĝi tie, sur la ekrano mem.
Ok el la elkarniĝintoj kuŝis en ŝoka stato, alkroĉitaj al siaj korpoj, el kiuj unuj estis stumpigitaj; kvar ĝem- adis, katenitaj al siaj restaĵoj, kaj du el ili, kvankam ankoraŭ en la karnaj vindaĵoj, kriadis en malespero kaj senkonscie. Sed spiritaj amikoj, sinoferemaj kaj bravaj, tie staris garde, trankvilaj kaj atentaj.
Kvazaŭ kaskado da lumo, elverŝata el la Ĉielo, la helpo de la Superaj Regionoj serveme venadis kiel ben- inda torento da amo.
Tiu tragedia bildo aspektis antaŭ niaj okuloj tiel reala, ke ni povis aŭdi la ĝemojn de tiuj, kiuj vekiĝis senfortaj, la preĝojn de la helpistoj kaj la konversaciojn de la flegistoj, rapidece aranĝantaj inter si koncernajn paŝojn...
Kun premata animo ni vidis malaperi la televiditan sciigon, dum Silas kun mirinda efikeco plenumadis la or- donojn de la estro de la institucio.
Post nelonge pluraj laboristoj de la domo ekiris di- rekte al la detale priskribita loko.
Reveninta en la kabineton, kie ni lin atendis, Silas dum kelke da minutoj paroladis kun la direktoro pri ĉi tiuj laboroj. Hilario kaj mi tiam demandis, ĉu ne estos al ni permesite partopreni en ĉi tiu helpado, sed tion Druso, en patreca tono, ne konsentis klarigante, ke tiuj laboroj havas tre specialan karakteron kaj tial postulas plej ekzercitajn homojn.
Sciante, ke la nobla mentoro povas nun doni al ni atenton por pli longa tempo, ni uzis la okazon por pri- trakti la demandon pri la opaj elprovoj.
Hilario komencis la debaton respektoplene demand- ante, kial oni petis pri helpo por forporti ses el la el- karniĝintoj, se la viktimoj estis ja dek kvar. Druso per serena kaj firma tono respondis:
La helpado al la akcidentosuferintoj en tiu aviad- ilo estas distribuita sendistinge, tamen ni ne povas for- gesi, ke se la akcidento estis unu sama por ĉiuj, kiuj fal- is, la morto estas ja malsama por ĉiu. En ĉi tiu momento estos prenitaj el la karno sole nur tiuj, kies interna vivo rajtigas al ili tujan liberiĝon. Koncerne la ceterajn, kies nuna stato ne favorigas al ili rapide elŝiriĝi el la ma- teria envolvaĵo, tiuj ankoraŭ kelkan tempon estos ligitaj al siaj restaĵoj.
Kiom da tagoj? - demandis mia kolego, ne pov- ante bridi la emocion, kiu lin posedis.
Tio dependas de la grado da animaleco de la fluidecaĵoj, kiuj alforĝas iliajn spiritoj n al la aktiveco de la korpoj - respondis la mentoro. - Unuj estos re- tenataj kelkajn horojn, aliaj eble tagojn post tagoj... Kiu scias? Korpo inerta ne ĉiam signifas animon liberan. La maniero de vivado, kiun ni kondukas dum la materia tempo, difinas la verajn kondiĉojn de nia morto. Ju pli longe ni enŝlimigas nian "mem" en la fluojn el mal- noblaj iluzioj, des pli da tempo ni uzas por forkonsumi la vivofortojn, kiuj nin katenas al la primitiva densa materio, el kiu konsistas nia fiziologia konstruo, starante ĉe la malsuperaj mensaj kreaĵoj, al kiuj ni alkonform- iĝas kaj en kiuj ni trovas nutraĵon por longedaŭraj eraroj en la mallumo de la ĝustadira karna kampo. Kaj ju pli obeeme ni submetas nin al la skurĝo de la spirito, kiu instigas nin al ekvilibro kaj altigo de la animo, tiom pli grandan facilecon ni ekhavas, por liberiĝi el la karno en ĉia kriza situacio, kiun ni ne povas eviti dank'al niaj ŝuldoj antaŭ la Leĝo. Tial "morto de korpo" ne estas tio sama kiel "liberiĝo de spirito".
Ĉi tio tamen - mi konsideris - ne kuntrenas, ke la ceteraj akcidentosuferintoj staras senhelpe, kvankam devante kelkan tempon ankoraŭ restadi apud siaj ka- davroj.
Tute ĝuste - rediris la nobla amiko -, neniu ja vivas sen protekto. La senlima amo de Dio ampleksas la Universon. Tiuj fratoj, longe baraktantaj en pli mal- alta stadio de enkarna spertiĝado, grade komprenos la helpon, pri kiu ili montriĝas kapablaj ĝin ricevi.
Tamen - rimarkis Hilario - ĉu ili ne estos al- logitaj de elkarniĝintaj estuloj kun malica inteligento, ĉar ili ja ne povas esti tuj ŝirmitaj?
Druso faris signifoplenan mienon kaj respondis:
Nu, en la okazo, se ili estos surdaj por la bono, tiam ili eble kapitulacos antaŭ la sugestioj de la mal- bono, por ke pro la turmentoj de la malbono ili sin turnu al la bono. Ci tie tamen estas konsiderinde, ke la tento estas ĉiam ia ombro, turmentanta al ni la vivon el la interno eksteren. La kuniĝo de nia animo kun la infer- uloj, fariĝas en rilato kun la infero, kiun ni jam portas en nia interno.
Pli bona klarigo ne ekzistus.
Eble pro tio, iom konfuzita ĉe la rekta klarigo, mia kompaniulo, kiu, tiom kiom mi, ne deziris perdi oportunan okazon por pli longe konversacii, humile diris:
Nobla instruanto, ni sendube ne rajtas kvereli pri ia ajn ordono de via aŭtoritateco; mi tamen volonte ekscius, kial estas al ni malpermesite kunhelpi ĉe la opa elaĉetado. Cu do ni ne povus kune kun la laboruloj de ĉi tiu domo partopreni en la entreprenoj por helpo al viktimoj de diversaspecaj akcidentoj, por la celo esplori ties kaŭzojn? Respondante por pluraj aferoj, per kiuj ĝi sin ŝarĝis, la Domo certe plenumas similajn taskojn ĉiutage...
Preskaŭ ĉiutage - tuj korektis Druso.
Kaj fiksante sur Hilario strangan rigardon, li al-
donis:
Mi devas rimarkigi, ke vi ambaŭ kolektas al vi lernan materialon, por veki niajn enkarniĝintajn fratojn, kiuj preskaŭ ĉiuj travivas gravan fazon de batalado, re- guligante siajn kontojn kun la Dia Juĝisto. Analizante tiujn elaĉetojn, vi nepre estus kondukitaj al la ekzameno de situacioj kaj problemoj, kiuj povus krei detruajn bildojn en la animo de multaj homoj, kiujn vi intencas helpi.
Farante supraĵan rideton, tra kiu li travidigis la humilecon, kiu ornamis lian elektitan spiriton, li aldiris:
Ŝajnas al mi, ke ni ne estas kapablaj komentarii grandmezuran akcidenton en la sfero de la homoj, ne enblovante en ilin la viruson de timo, kiu tiel ofte al- portas senkuraĝigon kaj morton.
La serena, evangelia parolo de nia direktanto re- ĝustigis niajn malpli edifajn impulsojn.
Neneigeble la Tero estas plenplena de homoj, tiaj kiel ni, alforĝitaj al komplikitaj ŝuldiĝoj kaj bezonantaj kontinuan agadon por la necesa reekvilibro. Ne estus do pravigeble turmenti ilin per pensoj pri timo kaj pre- mateco, se per la bono, sentata kaj praktikata, ni povas en ĉiu tempo forpeli de nia ĉielo la nubojn de probablaj suferoj.
Rimarkinte nian klaran teniĝon je kompreno kaj obe- emo, kiel ja ne povus ne esti, la estro de la intitucio, post nelonga halto, parolis plu per afabla tono:
- Ni prezentu al ni, ke vi esplorus la fontojn de la elprovo, kiun travivis la hodiaŭaj akcidentosuferint- oj... Vi certe trafus krimulojn, kiuj iam elĵetis sende- fendajn fratojn el la supro de tre altaj turoj, por ke ties korpoj disfrakasiĝu sur la tero; kamaradojn, kiuj en pasinta tempo faris abomenindajn krimojn sur la maro, dronigante altavalorajn vivojn; aŭ sinmortigint- ojn, kiuj sin rulfaligis de ĉielskrapantaj konstruaĵoj aŭ de minacaspektaj montpintoj, en plej granda mezuro atestante ribelon kontraŭ la Leĝo, kaj kiuj, por momen- to, nur en tia dolora epizodo trovis al si rimedon por ŝanĝi sian propran situacion.