Kia estas via nomo?
Aida... - estis ŝia respondo, kiu pli streĉigis nian atenton.
Celante ekhavi pluajn informojn, kiel eble plej preci- zajn, la Asistanto ankoraŭ demandis per tremanta voĉo:
Aida, se vi estas la edzino de Druso, kiel vi kred- igas al ni, ĉu vi do ne memoras iun alian personon? ankoraŭ iun, kiu en la mondo eble estis parto de via vivo en la hejmo?
Ho, mi memoras... - ŝi respondis kun neesprim- ebla koreco -, mi ja memoras... Mia edzo portis kun si filon el sia unua edzino, junan kuraciston, nomatan Silas...
Kaj elmontrante la ekstreman mensfiksecon, al kiu ŝi alĝustiĝis, ŝi murmure demandis:
Kie estas Silas, kiu ankaŭ ne aŭdas min? Ko- mence... li estis malkontenta de mia ĉeesto... , sed... kun la tempo... li fariĝis ia ido de mia koro, indulgema amiko... Silas! Ho jes, jes... Kiu rememorigas al mi la tempon pasintan?
Ĉiam pli kreskis nia ĝenanta surprizo.
Ankaŭ helpistoj falis sur la genuojn kun nereten- eblaj larmoj.
Momente mi ĉion komprenis, rememorante tiun ne- forgeseblan nokton, en kiu Silas ion diris al ni pri sia kortuŝanta historio. Tiu ĉi kompatinda frenezulino estis Aida, tiu suferanta vicpatrino. Nur nun ni rimarkis, ke la Instruanto kaj la Asistanto iam estis, inter la homoj, patro kaj filo... El tio venis la diskreta intimeco, kun kiu ili pretervole ligiĝis unu kun la dua en ĉiaj laboroj. Certe - mi ekpensis en mi - ili prenis sur sin aflikto- plenan mision en ĉi tiu persekutata karitodomo, ne nur por servi al malfeliĉaj elkarnuloj, sed ankaŭ por nobla celo de la koro.
Sed mi ne povis longe doni liberan kuron al mia imagemo, ĉar Druso, nin ĉiujn kortuŝante, prenis en siajn protektemajn brakojn la malfeliĉan virinon kaj, al- preminte ŝin al la brusto, surgenue ekkriis al la Ĉielo per voĉo sufokita de larmoj:
- Dankon, Sinjoro! Ankaŭ la pekuloj, kiel mi, hav- as sian tagon de danko! Nun, kiam vi redonis al mia krima koro mian edzinon, kiun mi venenis en la mondo, havigu al mi forton, por ke mi povu levi ŝin el la sufer- abismo, en kiun ŝi falis per mia kulpo!
Estis rimarkebla lia penado por voki pli la Ĉielan Kompatemon, sed la plorsingultoj tute sufokis lian voĉ- on, dum safirblua lumo dense elverŝiĝis el la tegmento, kvazaŭ la Senfina Boneco tuj respondis la kortusantan petegon.
Silas, ekstreme deprimita, helpis lin stariĝi, kaj am- baŭ foriris, kunportante tiun ĉifonaĵon, sed ne virinon, kun la triumfa emocio de iu, kiu konkeris altvaloran trofeon.
Informite, ke la magnetaj laboroj ne daŭros plu en tiu nokto, ni foriris en nian apartan ĉambron kaj komencis studadi niajn impresojn.
En la sekvanta tago Silas venis al ni. Posedis lin ia mistera ĝojo, kvazaŭ li solvis longe turmentantan pro- blemon; kaj rememorigante al ni la Leĝon pri Kaŭzo kaj Efiko, li rapide klarigis la aferon.
Druso kaj li estis patro kaj filo dum sia lasta ekzist- ado, kaj, ricevinte la permeson klopodi por trovi Aidan, kies pereon ili mem kaŭzis, ili ambaŭ sin dediĉas al la laboroj en la Domo kun la konsento de amikoj en la
Supera Sfero. Je la kosto de teruraj luktoj por sia propra regeneriĝo, ili sukcesis havigi al si solidan rondon da amikoj kaj grandan sperton; tamen la memoro pri tiu junulino, fariĝinta ilia viktimo, estis venena dorno en la faldoj de iliaj animoj. Tial, por plialtiĝi en la Senlima Lumo, ili devas pagi tiun malhoronigan ŝuldon.
Kaj esperplena, li akcente diris, kun rigardo disra- dianta nekonatan feliĉon:
Post tri tagoj de hodiaŭ mia patro abdikos de sia funkcio de direktoro de nia institucio kaj fine altiĝos apud mian patrinon, por ke ili ambaŭ ricevu baldaŭ la reenkarniĝon, kiu ilin atendas, sub la gardo de kelkaj niaj amikoj. Mia patro foriros la unua, post nelonge sekvos lin mia sindona patrino por la envolviĝo en la karnon, kaj post kelka tempo, kiam ili geedziĝos inter la homoj, ili ricevos min en la brakojn, kiel sian unue- naskiton, por ke ni tri akceptu la suferantan Aidan en niajn korojn. Jesuo konsentos al ni la feliĉon elpagi tiun grandegan ŝuldon, ĉe la ama helpo de mia patrino, kiu rezignis por nia bono la ĝojon de tuj a plialtiĝo... Kiel vi povas vidi, ni mem, laŭ la Leĝo, serĉas la Jus- tecon meminiciate.
La Asistanto elmontris en sia mieno la ravitecon de feliĉa infano.
Kaj vi? - subite demandis Hilario. - Ĉu vi ankoraŭ restados ĉi tie?
Ne - respondis la nobla amiko. - Ĉe la for- iro de mia patro mi havigis al mi la permeson eniri en grandan edukejon, kie mi spertiĝos por la novaj taskoj de la homa medicino, celante mian plej proksiman sur- teran migradon.
Ĉi tiu sciigo ŝanĝis nian programon. Ni devis do el- fini nian studadon en tiu komplezema institucio, ĉar Druso kaj Silas, ekde la unua momento, estis tie nia senduba kaj fidela apogo.
Mi enbrakigis la Asistanton, jam anticipe suferante de lia foresto. Silas estis ankoraŭ unu amiko, de kiu mi devis disiĝi. Mi gratulis lin pro lia venko, kaj kune kun li ni konsideris ankaŭ la devon de nia adiaŭ. La ŝanĝiĝo de la administrado de la domo ne kuraĝigis nin por ia
prokrasto; ankaŭ por ni la foriro estis neprokrastebla.
La brava kamarado ĉirkaŭbrakis nin kun neretenebla koreco, kaj larmoj de plej pura danko jen elŝprucis el niaj okuloj.
Kiu pensas, ke disiĝo estas malĝoja floro sole nur sur la tero de la homoj?
Kiam pasis tri tagoj super nia lasta konversacio, ni troviĝis en la plej vasta salono de la granda institucio por spirita helpado. La Instruanto kaj la Asistanto estis adiaŭantaj siajn amikojn.
La grandega salono estis plenplena.
Sur la larĝa estrado, kie distingiĝis la direkcio, sidis Druso, havante ĉe unu flanko la Instruanton Arando, al kiu li transdonos la direktadon de la institucio, kaj ĉe la dua flanko sian karan edzinon, tiun virinon, kiu en la mondo ĝuigis al li la dolĉajn revojn de la unua edziĝo kaj kies serenaj okuloj disradiis bonecon.
Aliaj bonfarantoj, inkluzive de nia kara Silas, ankaŭ tie estis, atentaj kaj emociitaj. Inter la multego de la aŭdantoj estis ni, flanko ĉe flanko kun la asesoroj kaj oficistoj de tiu granda hospitalo-lernejo, apud pli ol tri- cent gastoj.
Ĉiuj malsanuloj, enloĝigitoj kaj servantoj venis, por elmontri al Druso sian dankon.
Seninterrompe sekvis unu alian kortuŝantaj mani-
festacioj.
Dum milda muziko sonis el kaŝitaj instrumentoj, duonlaŭte disvastiĝante, ĉiuj malsanuloj, en moviĝanta vico, deziris paroli al la sindona Instruanto, kiu ilin grandanime engastigis. Tremantaj maljunuloj benis lian nomon; fratinoj, kies aspekto atestis penigan reboniĝon, oferis al li la taŭzatajn, malgajajn florojn, kiujn la mal- trankviliga klimato ĉe la Domo kapablis produkti; di- versaj estuloj, kiuj regeneriĝis sub la influo de lia sen- laca abnegacio, eldiris al li respektajn kaj amikajn esprimojn; sennombraj junuloj kisis liajn manojn...
Al ĉiu Druso diradis iun frazon, kiu esprimis kortuŝ- itecon kaj simpation.
Diskretaj larmoj ŝprucadis tie kaj tie...
Ni ĉiuj ŝuldis al tiu admirinda mentoro mensklar- econ kaj esperon, energion kaj konsolon.
Post la simpla ceremonio de la transdono de funkcio la nova estro stariĝis kaj promesis direkti la domon kun lojaleco al Nia Sinjoro Jesuo Kristo. Por diri la veron, mi tamen ne kredas, ke la Instruanto Arando, ĵus ven- inta, povis en tiu momento altiri de ni pli streĉan atent- on, kaj apenaŭ li residiĝis sur la brakseĝo, kiun la soleno rezervis por li, Druso leviĝis kaj petis la permeson preĝi ĉe tiu adiaŭo.
Ciuj fruntoj kliniĝis silente, dum lia voĉo altiĝis al la Senlima Spaco, simile al melodio traplektita per larmoj.
- Sinjoro Jesuo! - li humile ekkriis - En ĉi tiu momento, kiam ni oferas al vi niajn korojn, konsentu, ke niaj animoj adorkliniĝu, por danki vin por la lumbenoj, kiujn via senfina boneco donis al ni ĉi tie dum kvindek jaroj da amo!
Vi, Majstro, kiu starigis Lazaron el lia tombo, ankaŭ min levis el la mallumo al la elaĉeta aŭroro, surverŝante la inferon de mia kulpo per la roso de via kompatemo!