Кірыла Анохін
АсцярожнА, дрэвы зАчыняюццА
Аўтар гэтай кнігі нешматслоўны — ён піша не толькі вершы, але і маўчанне, у якім яны гучаць. Кірыла Анохін ведае, чым і як трэба пацерці старое, пакрытае іржой слова, каб яно ажыло і само здзівілася свайму новаму існаванню. «Асцярожна, дрэвы зачыняюцца» — гэта хутчэй заклік да ўваходу, чым перасцярога, бо нават сезонныя змены надвор’я тут робяцца цудам, які варта перажыць разам з аўтарам.
***
на небе няма вёдраў
яно проста лье
як з вядра
і між намі не ноч
а проста цёмна як
ноччу
і мы не адны
мы проста цэлае
як адно
пакуль не стала светла пакуль
не скончыўся дождж і мы
ляжым тут удваіх
давай спадзявацца што
нас ніхто не заб’е
мы проста будзем спаць
як забітыя
***
там звонку
на кожнай вуліцы
халодна, мокра і брудна —
ты нікуды не выходзіш
з галавы
***
заўтра
каб паспець сустрэцца
з табой
трэба прачнуцца
а лепшай гадзіне
хаця
і гэта запозна
***
раней
кожны ўчынак
патрабаваў тваёй ацэнкі
цяпер
ён проста
патрабуе
цябе
***
твой узрост
вагаецца
на грані голасу
краі броваў
у якім няма выхаду
да мора
дык колькі табе?
усе даюць столькі
колькі ты й маеш
а я б аддаў усё
***
штоночы
танчачы голым у полі
я буду выклікаць дождж
каб ён даваў табе расці
каб кожную раніцу
бачыць
як
распускаюцца
твае вочы
***
калі я буду тануць
у наступным возеры
вазьмі свае рукі
і зачапіўшы мяне за жывое
выцягні яго
***
табе бракуе моцы
каб стрымаць сваё слова
яно ўцякае й гучна селіцца ў маім вуху
ты абхопліваеш мочку вуснамі
праводзіш языком па ракавіне
і
забіраеш сваё слова назад
***
хацеў выбіць шыбы
а там вясна
хацеў разбіць голаў
а там ты
***
раскажы мне
пад сакрэтам
пад коўдрай
толькі між намі
казку
пра ноч
і яна здзейсніцца
пад сакрэтам
пад коўдрай
толькі між намі
***
хто калі не я
каго
калі не цябе
***
вось і ўсё
а я чакаў усяго толькі
толькі і ўсяго
ну вось
і ўсё
***
знікла без вестак
гады таму раніцай
выйшла з пены марской
і не вярнулася
***
люблю
калі ты
любіш
калі я
***
тут няўтульна
голая сцяна
прыкрывае сорам гадзіннікам
як і я
паказваючы
што час ісці
***
падчас сеансу пытанняў
лёгкія лунаюць вакол нас
цяжкія падаюць мне ў лоб
а тыя
на якія я не магу адказаць
віснуць у паветры
ўтвараючы пятлю
прызначаную
для маўчання
***
мне дваццаць тры
а табе трынаццаць
разам нам 36
значыць
кожнаму па 18
калі мы разам
мы адчуваем сваё паўналецце
і робім
як паўналетнія
***
— дабранач —
трымаючы ў вільготных руках
гэтае слова
я перадаю ў твае
пакладзі яго побач
каб яно лашчыла
калі й не цябе
то хаця б
твой слых