Геля пачала сустракацца з Я╝генам. Я даведа╝ся пра гэта выпадкова. У Дан╕ка скончыл╕ся цыгарэты, ╕ я выйша╝ куп╕ць яму пару пачка╝ у шап╕ку. Кал╕ я вярта╝ся дадому, то ╝бачы╝ ля пад'езда белую 'А╝дз╕' Я╝гена. Заеха╝ па справах, як за╝сёды, без папярэджання. Абыходзячы машыну, я разгледзе╝ за шклом тонк╕ проф╕ль ╕ лёгкую пасмачку валасо╝. Геля. Яна сядзела ╝ машыне, цярпл╕ва чакаючы Я╝гена. Я не ста╝ б╕ць яму морду. Я н╕ слова яму не сказа╝. Успрыня╝ ╝сё як належнае. Нас с Геляй ужо н╕чога не звязвала. А з Я╝генам ёй будзе не сумна. Будзе з к╕м пагутарыць пра к╕намастацтва 1920-х...
***
Гэта была ╕дэя Я╝гена - здаць кватэру Дан╕ка жыльцам ╕ пераехаць за горад, у глухмень, дзе не будзе старонн╕х вачэй ╕ вушэй. Мы ╝жо дастаткова прасунул╕ся ╝ плане тэоры╕, каза╝ ён, ╕ цяпер можна пераходз╕ць непасрэдна да практык╕. Я тады яшчэ не зус╕м разуме╝, што ён мае на ╝вазе.
Трэба сказаць, што ╝ жыцц╕ Дан╕к бы╝ безнадзейным лузерам. Ён не мог нават самастойна аплац╕ць паслуг╕ ЖКГ. Любая бюракратычная важдан╕на ╝водз╕ла яго ╝ ступар. За яго ╝сё прыходз╕лася раб╕ць Я╝гену, але Я╝гена гэта не напружвала. Ён л╕чы╝, што по╝насцю кантралюе Дан╕ка. Я╝ген сам звяза╝ся з рыэлтарам╕, сам выбра╝ кватаранта╝ - вельм╕ прыстойную маладую сямейку, сацыяльна свядомую ╕ заклапочаную дэмаграф╕чным пытаннем. Я╝ген асаб╕ста прысутн╕ча╝ пры заключэнн╕ дагавору, клапатл╕ва падказваючы Дан╕ку, дзе став╕ць подп╕сы. З Дан╕кавым╕ бацькам╕ ён таксама ╝сё уладз╕╝. Ужо не ведаю, што ╕м наплё╝ Я╝ген, але зван╕ць ╕ назаляць яны перастал╕. Потым Я╝ген адшука╝ нейкага дзеда-алкаша, якому прыналежала халупа ╝ вымерлай вёсцы. З ╕м Я╝ген дама╝ля╝ся ╝жо без рыэлтара╝. Пляшка на стале, задушэ╝ная гутарка, ╕ справа зроблена. Нам заставалася тольк╕ сабраць рэчы - ╕ ехаць.
***
Незадо╝га да пераезду я пабачы╝ся з Геляй. Я бы╝ у Дан╕ка, мы разб╕рал╕ арабск╕ тэкст з манускрыпта. У мяне зазван╕╝ маб╕льн╕к. Я здрыгану╝ся, пачу╝шы голас Гел╕. 'Уладз╕к, ты можаш зараз прыехаць? Я адна, Алена пайшла на лекцы╕'. Алена - гэта дзя╝чына, разам з якой яны здымал╕ кватэру. Мне здавалася, што мы ╝жо н╕чога не значым адно для аднаго, аднак ледзь пачу╝шы яе голас, я к╕ну╝ усё ╕ па╕мча╝ся да яе цераз увесь горад.
Яны з сябро╝кай арандавал╕ аднапакаёвую кватэрку ╝ панэльным доме на ╝скра╕не. Я ╝жо быва╝ тут раней. Гулк╕ пад'езд ╕ камунальныя пах╕ на лесв╕чных пляцо╝ках. Абшытыя дэрмац╕нам дзверы. Маленечкая кухня ╕ так╕ ж перадпакой, н╕зкая столь, аблезлая мэбля. Тут бы не зам╕нала перакле╕ць шпалеры ╕ пафарбаваць масн╕цы. Гаспадыня кватэры брала нядорага, але забараняла жыльцам раб╕ць рамонт. Тым не менш, Геля ╕мкнулася дадаць хоць крыху яркасц╕ ╝ панылую шэрасць, якая яе атачала. Па╝сюль был╕ расста╝лены рознакаляровыя свечк╕ ╕ ╕ндыйск╕я курыльн╕цы з палачкам╕ сандалу, на пал╕цах сядзел╕ тэкстыльныя ляльк╕ ╝ в╕ктарыянск╕х уборах (здаецца, Геля шыла ╕х сама). На стол╕ку каля яе ложка стаял╕ ф╕гурка Буды ╕ маленькая нефрытавая чарапашка.
Убачы╝шы Гелю, я спалоха╝ся не на жарт. Выгляд яна мела так╕, быццам вельм╕ до╝га хварэла - бледнае, змардаванае абл╕чча, круг╕ пад вачыма. Яна моцна схуднела. Свае до╝г╕я, да пояса, валасы яна коратка абрэзала ╕ са стрыжкай выглядала яшчэ больш хварав╕тай ╕ крохкай. Апранута яна была ╝ чорны пад горла джэмпер, кароткую чорную спадн╕цу ╕ чорныя гольфы. Геля ╝весь час хадз╕ла ╝ чорным.
- Уладз╕к, мне вельм╕ страшна. Я баюся, што не дажыву да з╕мы.
- Геля, што здарылася? - спыта╝ я мякка.
Яна мо╝чк╕ адцягнула рука╝ джэмпера. Я ╝бачы╝ шэрыя б╕нты ╕ жмуты ваты. Яе рук╕ был╕ заб╕нтаваныя аж да локця.
- Гэта ты з сабой зраб╕ла?
- Не. Не я.
Яна адвярнулася да акна. На вул╕цы ╕мжэ╝ дождж. Геля ╝важл╕ва разглядвала жо╝ты восеньск╕ л╕сток, як╕ прыл╕п да шыбы.
Я абня╝ яе за плечы.
- Ён цябе б'е?
- Не.
- Нарката? Кал╕ Я╝ген падсадз╕╝ цябе на рэчывы...
Геля нервова пацепнула плячыма.
- Ды не, кажу табе! Н╕чога такога.
Яна павярнулася да мяне, паглядзела на мяне до╝г╕м поз╕ркам.
- Мне пра╝да вельм╕ шкада, - сказала яна ц╕ха. - Але цяпер ужо н╕чога нельга зраб╕ць. Зус╕м, зус╕м н╕чога.
- Геля...
Я дакрану╝ся вуснам╕ да яе лба. Яны адказала на мой пацалунак. Нашы пачуцц╕ да╝но згасл╕, але целы яшчэ помн╕л╕ жарсць. Я ╝зя╝ся бы╝ за край яе джэмпера, але яна схап╕ла мяне за запясце.
- Не трэба. Не зн╕май.
Яна пацягнула мяне да ложка. Кал╕ я сцягва╝ з яе карункавыя майтк╕, то не мог не за╝важыць глыбок╕я парэзы на ╝нутранай паверхн╕ яе сцёгна╝.
Потым я ляжа╝ на скамечаным ложку, зак╕ну╝шы рук╕ за галаву. Геля стаяла пасярод пакоя, папра╝ляючы вопратку.
- Ты ж не скажаш Я╝гену? - спытала яна.
- Я што, сам сабе вораг?
Яна прыгладз╕ла валасы, к╕нула ключы ╕ маб╕льн╕к у сваю студэнцкую кайстру.
- Мне трэба ╕сц╕.
- Куды?
- Ва ╝н╕вер. Я ж не хачу, каб мяне выперл╕, як твайго Дан╕ка.
- Н╕як╕ ён не мой. Ан╕ разу. Я не збачэнец, ты не думай.
Геля ц╕хенька засмяялася.
- А ты ╝сё той жа, Уладз╕к. Усё табе жартачк╕.
- Можа, усё-тк╕ застанешся?
Яна пах╕тала галавой.
- Не. Там, у лядо╝н╕, смажаная курыца ╕ салат. Паеш, кал╕ хочаш. Ун╕зе катлеты, ╕х не чапай. Гэты Алены.
- Не буду. Алена раз'юшыцца, кал╕ даведаецца, што Гел╕н хахаль нахабна зжор яе катлеты.
Геля глядзела на мяне, усм╕хаючыся.
- Шкада, што ╝жо н╕чога нельга змян╕ць, - сказала яна. - Кал╕ будзеш сыходз╕ць, не забудзься зачын╕ць дзверы на н╕жн╕ замок.
Яна сышла. У пако╕ пахла сандалам ╕ ван╕льна-карамельнай парфумай, якой карысталася Геля.
Я падня╝ся на ног╕. К╕ну╝ поз╕рк на стол╕к каля ложка. На маленьк╕м фарфоравым сподку ляжал╕ Гел╕ны ╝прыгожанн╕ - ланцужк╕, бранзалеты, тоненьк╕я колцы ╕ цв╕к╕ для п╕рс╕нгу. Мной авалода╝ нейк╕ дурацк╕ рамантычны пары╝. Захацелася пак╕нуць штосьц╕ на памяць аб Гел╕. Аб сённяшн╕м дн╕. Я ╝зя╝ са сподачка срэбнае колца-завушн╕цу ╕ суну╝ яго ╝ к╕шэнь джынса╝.
Потым я начыста забы╝ся на гэту бразготку, але яе знайшл╕ м╕л╕цыянты падчас вобыску. Цяпер гэта можа стаць вельм╕ дрэнным сведчаннем супраць мяне. Я аф╕цыйна прызнаны ненармальным. Так нават лепш. Прынамс╕, я магу быць упэ╝неным, што мяне не расстраляюць. Пакуль што. На мяне ╝жо павес╕л╕ два трупы. Яны бы прышыл╕ мне ╕ забойства Гел╕, кал╕ б знайшл╕ цела. Геля л╕чыцца зн╕клай без вестк╕, але штосьц╕ мне падказвае, што яна ╝жо не жыве.
***
Пасля сварк╕ з Я╝генам Дан╕к дзесьц╕ прашвэнда╝ся ╝сю ноч ╕ дадому вярну╝ся ╝жо пад ран╕цу. Ён мо╝чк╕ ╝лёгся на свой тапчан, адвярну╝ся тварам да сцяны ╕ больш не руха╝ся. Ран╕цой Я╝ген з'еха╝. Се╝ за стырно сваёй 'А╝дз╕' ╕ ╝мата╝ у горад. Або куды-небудзь яшчэ. Ён н╕кол╕ не расказва╝ нам аб сва╕х вылазках. Я заста╝ся ╝ хац╕не сам-насам з Дан╕кам. Пачува╝ся я, мякка кажучы, ня╝тульна.