У апошн╕ час Дан╕к мяне сур'ёзна непако╕╝. Ён зраб╕╝ся вельм╕ замкнутым. Цэлым╕ дням╕ ён валя╝ся на тапчане ╝ дз╕╝най апаты╕, гледзячы ╝ столь ╕ н╕ на што не рэагуючы. Часам ён пачына╝ вярзц╕ лухту пра замёрзлую кро╝ ╕ галасы ╝ спевах цыкад. Зрэдку ён разгортва╝ Кн╕гу ╕ сядзе╝ над ёй гадз╕нам╕. Кал╕ я заз╕ра╝ яму цераз плячо, то бачы╝, што манускрыпт раскрыты на адной ╕ той жа старонцы. Я бая╝ся, што ╝ яго зно╝ паеха╝ дах. Зрэшты, н╕чога дз╕╝нага. Апошн╕я некальк╕ дзён мы жыл╕, як ╝ аблозе, рыхтуючыся да найгоршага.
Кожную ноч у лесе вал╕л╕ся дрэвы. Мы чул╕, як 'Ён' шалее ╝ гушчары, спрабуючы прарваць нябачную загароду. Аднойчы дрэвы пачал╕ падаць зус╕м побач з хац╕най, а потым мы адчул╕ ╝дар у сцяну - нагэтульк╕ моцны, што зазв╕нел╕ шыбы, а з даху пасыпалася труха. Я╝ген скац╕╝ся з канапы ╕ не запальваючы святла, усляпую прыня╝ся чарц╕ць пентаграмы на падлозе. Тады ╝сё сц╕шылася. Ран╕цай мы знайшл╕ сляды каля хац╕ны - да╝гаватыя ╝мяц╕ны, быццам ад асфальтавага катка. Мы спрабавал╕ жартаваць. Ласкава называл╕ 'Яго' нашым нябачным сябрам. Але ╝се мы был╕ на ╝зводзе. У так╕м асяроддз╕ звар'яцее хто за╝годна, не кажучы ╝жо пра Дан╕ка.
╤х сутычк╕ з Я╝генам раб╕л╕ся ╝сё больш жорстк╕м╕. Яны за╝сёды адчувал╕ непрыязнасць адз╕н да аднаго. З самага пачатку. Я╝ген хлус╕╝, кажучы, што ╝ ╕х з Дан╕кам по╝нае ╝заемаразуменне. Н╕чога падобнага. Дан╕к бы╝ зацятым н╕г╕л╕стам ╕ пагарджа╝ любым╕ а╝тарытэтам╕. А Я╝ген хаце╝ быць гало╝ным. Ён нас╕╝ся з ╕дэяй стварыць суполку Выбраных. Зраб╕цца к╕мсьц╕ накшталт л╕дара секты. Нас з Дан╕кам ён зва╝ неаф╕там╕ ╕ паслушн╕кам╕. Са мной гэты яму амаль удалося. Я захапля╝ся яго талентам п╕сьменн╕ка. Слуха╝ яго, разяв╕╝шы рот. Ён бы╝ для мяне ╝с╕м. З Геляй ╝ яго таксама атрымалася. Не ведаю ╝с╕х падрабязнасцей, але выдае на тое, што Я╝ген по╝насцю падначал╕╝ яе сабе. Зраб╕╝ сваёй халопкай, гатовай, н╕бы сабачка, бегчы за ╕м хоць на край зямл╕. З Дан╕кам не атрымалася, бо Дан╕к бы╝ вар'ятам. ╤ па-мойму, Я╝ген яго пабойва╝ся. Мабыць, менав╕та з гэтай прычыны ён увесь час заяда╝ся з Дан╕кам, правакуючы яго ╕ даводзячы да шаленства. Так ён дава╝ нам зразумець, што не ба╕цца. ╤дыёт.
***
Я валя╝ся на канапе ╕ гарта╝ старыя часоп╕сы. Дан╕к сядзе╝, забра╝шыся з нагам╕ на тапчан, ╕ штосьц╕ засяроджана страчы╝ у нататн╕ку. За ╝сю ран╕цу мы не абмянял╕ся н╕ адз╕ным словам. Потым Дан╕к адк╕ну╝ нататн╕к ╕ сказа╝, што сыходз╕ць. Па справах. Дз╕╝на. На Дан╕ка гэта не падобна. Але я не ста╝ яго затрымл╕ваць. Няхай вал╕ць. Пра╝ду кажучы, я бы вельм╕ ╝зрадава╝ся, кал╕ б ён сышо╝ ╕ больш не вярта╝ся. Ён мяне вельм╕ напружва╝ ╝ апошн╕ час.
Заста╝шыся адз╕н, я некаторы час ляжа╝ на канапе, спрабуючы чытаць. Потым я к╕ну╝ часоп╕с ╕ выйша╝ з хаты. Мы пражыл╕ тут каля месяца. Была ╝жо позняя восень, канец л╕стапада. Час, кал╕ паветра астывае ╕ напа╝няецца пахам╕ волкай зямл╕ ╕ апалай л╕стоты, неба роб╕цца шэрым, як вапна, а на╝кол - к╕ламетры ц╕шын╕ ╕ пустэчы. Было ╝жо давол╕ холадна, пачынал╕ся заз╕мк╕. Даводз╕лася нацягваць на сябе па некальк╕ швэдра╝, каб сагрэцца. У халупе мелася невял╕кая чыгунная пячурка, але н╕хто не хаце╝ з ёю важдацца. Кал╕ трэба было зак╕пяц╕ць чай, мы распальвал╕ агонь на вул╕цы ╝ ╕мправ╕заваным мангале, складзеным з камянё╝. За ноч хац╕ну вымарожвала. Я часта прачына╝ся перад св╕таннем, ляскаючы зубам╕ ад холаду. У гэтую пару года не бывае цыкад. Але мы чул╕ ╕х штоночы - пасля таго, як Я╝ген сх╕б╕╝, ╕ ╝сё пайшло не так, як мы планавал╕.
Я агледзе╝ пляцо╝ку вакол хаты. На зямл╕ ╝сё яшчэ был╕ бачныя ╝мяц╕ны, дзе-н╕дзе бы╝ сарваны дз╕рван. Сляды старыя, яшчэ з той ночы, кал╕ мы чул╕ ╝дары ╝ сцяну. Я агледзе╝ся па баках - грунтавая дарога, здз╕чэлы луг, зарослы пажо╝клым пустазеллем, балоц╕сты лес, як╕ пачына╝ся адразу за нашым домам. Н╕чога звышнатуральнага. Ды ╕ што я разл╕чва╝ убачыць? Мы ╝се выдатна ведал╕, што ╝дзень 'Ён' не паказваецца.
Абышо╝шы дом, я пераступ╕╝ цераз плытк╕ ра╝чук, як бег па дне неглыбокай лагчынк╕, ╕ апыну╝ся ╝ гушчарн╕ку. Мяне абступ╕л╕ ц╕шыня ╕ ледзяны холад восеньскага лесу. Востра пахла грыбам╕ ╕ прэллю. Вецер з шамаценнем ганя╝ апалае л╕сце. Глеба пад нагам╕ трох╕ спружын╕ла. Некаторыя ╝частк╕ лесу был╕ падтопленыя, ╕ дрэвы стаял╕ проста ╝ вадзе - чорнай ╕ але╕стай, як нафта. Тут па╝сюль был╕ балоты. Гн╕лая мясцовасць.
Я прайшо╝ крока╝ пяцьдзясят, перш чым натрап╕╝ на першае паваленае дрэва. Яно было зламана ля самага камля. Кара была расхвастаная, як пасля абстрэлу шрапнеллю. Далей пачына╝ся сапра╝дны буралом. Ствалы дрэ╝ был╕ пераламаныя, як запалк╕. Па╝сюль на зямл╕ было раск╕дана раструшчанае вецце. У некаторых дрэ╝ был╕ знесены верхав╕ны. Абдзёртая кара в╕села лахманам╕. Аднак, мы добра 'Яго' раззлавал╕. Пакуль што мы яшчэ здольныя трымаць 'Яго' на адлегласц╕, але кал╕ 'Ён' праве заслону, нам гамон.
Я╝ген гаворыць, што ╝сё нармальна, с╕туацыя пад кантролем. Кажа, што знайшо╝ у Кн╕зе парачку формул, як╕я пав╕нны спрацаваць, ╕ праз дзень-друг╕ ён усё ╝ладз╕ць, адправ╕ць нашага 'нябачнага сябра' назад ╝ апраметныя прорвы, з як╕х той прыйшо╝. Хлус╕ць. Насамрэч ён ужо н╕чога не кантралюе. Я╝ген абудз╕╝ с╕лу, з якой не можа са╝ладаць. Але ён хутчэй здохне, чым прызнае, што памыл╕╝ся.
***
За тыдзень да гэтага мы паспрабавал╕ зладз╕ць адз╕н з рытуала╝, ап╕саных у Кн╕зе. 'М╕стэрыя Хаосу' - неяк так ён называ╝ся. Рыхтавал╕ся мы з самай ран╕цы. Утрох прыцягнул╕ з поля важк╕ валун ╕ ╝кац╕л╕ яго ╝ хату. Я╝ген нак╕ну╝ на камень чорныя ╕ барвовыя палотны, зраб╕╝шы падабенства алтара . Потым ён се╝ за стырно сваёй 'А╝дз╕' ╕ некуды ╝мата╝ на цэлы дзень. Вярну╝ся ён пасля надыходу цемры. Вылез з машыны, узя╝ з пярэдняга сядзення вял╕кую спарты╝ную сумку ╕ з урачыстым выглядам унёс яе ╝ хату.
- Ну што, неаф╕ты? Гатовыя? - сказа╝ ён.
- Што там, Я╝ген? - спыта╝ я.
- Н╕шцяк╕, - Я╝ген ухмыльну╝ся.
Ён раскры╝ сумку, выцягну╝ адтуль керам╕чны кел╕х памерам з добры паходны кацялок ╕ ╝сталява╝ яго на каменным алтары. Затым ╝ яго руках з'яв╕╝ся х╕рург╕чны пластыкавы пакет, напо╝нены густой цёмнай субстанцыяй.
- Кровачка, ага. Натурпрадукт без ГМО. 'Яму' спадабаецца, - Я╝ген з трэскам разадра╝ пакет ╕ пача╝ перал╕ваць яго змесц╕ва ╝ кел╕х.
Мы з Дан╕кам ма╝чал╕.
- Ды вы не парцеся, тут н╕якага крым╕налу, - сказа╝ Я╝ген, абвё╝шы нас хутк╕м поз╕ркам. - Усё добраахвотна. На валанцёрск╕х, так бы мов╕ць, пачатках.
К╕ну╝шы пусты пакет, Я╝ген пача╝ выцягваць з сумк╕ ╕ раскладваць вакол алтара прадметы, неабходныя для Цырымон╕╕ - срэбны штылет, старасвецк╕ настольны гадз╕нн╕к са знятым корпусам, мяшэчак з гарчычным зернем, манетк╕ е╝ра. Апусц╕╝шыся на карачк╕, ён начарц╕╝ на падлозе канцэнтрычнае кола з уп╕санай ╝ яго васьм╕канцовай зоркай. Затым Я╝ген выцягну╝ з к╕шэн╕ штано╝ сц╕зорык, паласну╝ сабе лязом упоперак далон╕ ╕ пырсну╝ уласнай крывёй на выяву актаграмы. Пасля ён зно╝ узя╝ кавалачак крэйды ╕ выве╝ на падлозе няро╝ным╕ л╕тарам╕: 'н'га╕ тав╕л э амр кв╕'лл д'го'.
Скончы╝шы падрыхто╝ку, Я╝ген падня╝ся на ног╕. Выгляд ╝ яго бы╝ трох╕ ╝зв╕нчаны. Ён стая╝, зац╕скаючы ╝ далон╕ насо╝ку, каб спын╕ць кро╝.