Шоргат пластыка. - Пачакай.
"Я так і думала", - сказала Джэсіка. "Цяпер вельмі павольна - я маю на ўвазе, вельмі павольна - пакладзі пісталет на зямлю".
Праз некалькі секунд высунулася рука з паўаўтаматычным кольцам 32-га калібра на пальцы. Тарвер паклаў пісталет на зямлю. Джэсіка падняла яго.
- А цяпер уставай. Акуратна. Рукі так, каб я мог іх бачыць.
Трэй Тарвер павольна выбраўся з-за кучы мяшкоў для смецця. Ён стаяў тварам да яе, раскінуўшы рукі ў бакі, пераводзячы погляд злева направа. Ён збіраўся кінуць ёй выклік. Пасля васьмі гадоў службы ў паліцыі, яна ведала гэты погляд. Трэй Тарвер бачыў, як яна застрэліла чалавека менш двух хвілін таму, і ён збіраўся кінуць ёй выклік.
Джэсіка пахітала галавой. "Ты не хочаш трахацца са мной сёння ўвечары, Трэй", - сказала яна. "Твой хлопец ударыў майго напарніка, і мне прыйшлося прыстрэліць яго. Плюс, ты страляў у мяне. Што яшчэ горш, ты прымусіў мяне зламаць абцас на маіх лепшых туфлях. Будзь мужчынам і прымі сваё лекі. Усё скончана. "
Тарвер ўтаропіўся на яе, спрабуючы падпаліць яе стрыманасць сваім турэмным апёкам. Праз некалькі секунд ён убачыў Паўднёвую Філадэльфію ў яе вачах, і зразумеў, што гэта не спрацуе. Ён заклаў рукі за галаву і переплел пальцы.
- А цяпер павярніся, - сказала Джэсіка.
Трэй Тарвер паглядзеў на яе ногі, на кароткае сукенка. Ён усміхнуўся. Яго брыльянтавы зуб бліснуў у святле вулічных ліхтароў. "Ты першая, сучка".
Сучка?
Сучка?
Джэсіка азірнулася ў канец завулка. Кітаец вярнуўся ў рэстаран. Дзверы была зачынена. Яны былі адны.
Яна паглядзела на зямлю. Трэй стаяў на выкінутай дошцы два на шэсць. Адзін канец дошкі ненадзейна быў пахаваны на выкінутай банку з-пад фарбы. Банка знаходзілася ў некалькіх цалях ад правай нагі Джэсікі.
"Даруй, што ты сказаў?"
Халодны агонь у яго вачах. - Я сказаў: "Ты першая, сучка".
Джэсіка ўдарыла банку. У гэты момант выраз твару Трэя Тарвера сказала ўсё. Выраз яго твару мала чым адрознівалася ад выразы асобы Уайла. Э. Каёт ў той момант, калі няўдачлівы персанаж мультфільма разумее, што скалы пад ім больш няма. Трэй паваліўся на зямлю, як мокрае арыгамі, па шляху стукнуўшыся галавой аб край Смеццевага кантэйнера.
Джэсіка паглядзела яму ў вочы. Ці, дакладней, у бялкі яго вачэй. Трэй Тарвер быў без прытомнасці.
Упс.
Джэсіка перавярнула яго як раз у той момант, калі пара дэтэктываў з Аддзела па вышуку уцекачоў, нарэшце, прыбылі на месца здарэння. Ніхто нічога не бачыў, а нават калі б і бачыў, у Трэя Тарвера не было вялікага клуба прыхільнікаў у дэпартаменце. Адзін з дэтэктываў кінуў ёй пару наручнікаў.
"О, так", - сказала Джэсіка свайму несвядомаму падазраванаму. "Мы збіраемся зрабіць тое-сее прыемнае". Яна защелкнула кайданкі на яго запясцях. "Сука".
Пасля паспяховай палявання ў паліцэйскіх надыходзіць момант, калі яны адстаюць ад пагоні, калі яны ацэньваюць аперацыю, віншуюць адзін аднаго, ацэньваюць сваю працу, тармозяць. Гэта час, калі маральны дух знаходзіцца на піку. Яны адправіліся туды, дзе была цемра, і выйшлі на святло.
Яны сабраліся ў закусачнай "Мелроуз", кругласутачным кафэ на Снайдэр-авеню.
Яны забілі двух вельмі дрэнных людзей. Абышлося без чалавечых ахвяр, і адзінае сур'ёзнае раненне атрымаў той, хто гэтага заслугоўваў. Добрай навіной было тое, што стральба, наколькі яны маглі судзіць, была чыстай.
Джэсіка прапрацавала ў паліцыі восем гадоў. Першыя чатыры гады яна была ў форме, затым працавала ў автоотделе, падраздзяленні гарадскога аддзела па расследаванні асабліва важных спраў. У красавіку гэтага года яна паступіла ў Аддзел па расследаванні забойстваў. За гэты кароткі час яна пабачыла нямала жахаў. Там была маладая латиноамериканка, забітая на пустцы ў Нозерн Либертис, загорнутая ў дыван, пакладзеная на дах машыны і выкінутая ў Фэрмаунт-парку. Быў выпадак з маладым чалавекам, якога трое яго аднакласнікаў завабілі у парк толькі для таго, каб абрабаваць і забіць да смерці. І было справа Забойцы Ружанца.
Джэсіка была не першай і не адзінай жанчынай у аддзеле, але кожны раз, калі хто-то новы далучаецца да невялікі, згуртаванай камандзе ў аддзеле, узнікае неабходнае недавер, негалосны выпрабавальны тэрмін. Яе бацька быў легендай у дэпартаменце, але гэта былі чаравікі, якія трэба было запраўляць, а не хадзіць у іх.