Падарожжа было спакойным. Піраты не адважыліся нападаць на моцную і добра ўзброеную флатылію, але калі сумнавядомы Дзюнкерк застаўся далёка ззаду, вецер, які да гэтага часу служыў падарожнікам, ноччу нечакана змяніўся. Раніца прынесла густы туман, у якім цяжка было разглядзець нешта далей за ўласны нос. Таму капітан «Буравесніка» даў каманду плыць па ветры да Дуўра і там чакаць пагоды.
Англійскі бераг сустрэў падарожнікаў салёнымі кроплямі дажджу. На борт галоўнага карабля падняліся двое змрочных мытнікаў, афіцэр і чатыры жаўнеры мясцовага гарнізона, каб па англійскіх законах праверыць пашпарты ў пасажыраў, агледзець трумы і вызначыць справядлівае мыта, каб ніводзін пені не праслізнуў міма кішэні яго вялікасці англійскага караля. Пакуль капітан і купцы сварыліся з мытнікамі, даказваючы, што ўвесь груз накіроўваецца ў Кале і ніводзін мех са збожжам не будзе перапраўлены на англійскі бераг, Багуслаў трывожна аглядаў іншыя караблі іх флатыліі, якія зайшлі ў порт пазней. Сярод іх не было «Сярэбранай стрэлы». Яна ішла першая: пад загадам умелага лоцмана вяла за сабой іншыя караблі, але занадта вырвалася наперад, адбілася ад курсу і знікла ў невядомым кірунку…
Дуўрскі камендант сэр Элмерз якраз сеў перакусіць халоднай курацінай, якая засталася пасля абеду, запіўшы яе чаркай добрага шатландскага віскі. Але яму бессаромна перашкодзілі: сяржант Віго прыйшоў з весткай, што злавіў небяспечных французскіх агентаў.
— Вось гэтыя, — ён паказаў на Невяроўскага і Багуслава Радзівіла, якіх салдаты ўпіхнулі ў пакой са звязанымі за спінай рукамі. — Хацелі агледзець умацаванні нашага замка. Кажуць, што палякі, але французскай гавораць таксама добра, як наша каралева, і ніякіх пашпартоў не маюць.
— Што ён сказаў? — спытаў Невяроўскі, і калі сэр Элмерз на кепскай французскай пераклаў яму сказанае, гучна абурыўся.
— Дык кажуць жа табе, дубовая галава! — крыкнуў ён сяржанту. — Мы з Галандыі ў Францыю плылі і ў Англію заварочваць не збіраліся!
Сяржант штурхнуў яго кулаком паміж рэбраў.
— Пагавары мне, пракляты жабнік, — пагрозліва раўнуў ён. — Міма сяржанта Віго нават мыш не прашмыгне!
І, горды сабой, пачаў надзімацца, як індык.
— Камендант, загадайце вашаму падначаленаму трымаць кулакі пры сабе, — абурыўся Багуслаў. — Ён мае справу з шляхцічам!.. Чорт пабірай, я, вядома, хацеў трапіць у дуўрскую крэпасць, але з простай цікаўнасці, а не як вязень.
Сэр Элмерз не звярнуў увагі на жартаўлівую заўвагу і з вялікай неахвотай устаў з-за стала.
— Ты думаеш, гэта сапраўды агенты? — ён недаверліва агледзеў арыштаваных. — Можа, гэтыя французы сапраўды выпадкова сюды трапілі?
— А чаго тады палякамі сябе называлі? — не здаваўся сяржант. — А ў карабельным журнале наогул немцамі пісаліся, і купцы пра іх ведаць нічога не ведаюць…
— Паслухайце, камендант, — сказаў Радзівіл, якога ўжо пачаў пакідаць добры настрой. — Я не ведаю англійскай, але слова «агент» ці на англійскай, ці на французскай гучыць аднолькава. А яшчэ я ўпэўнены, што калі б кардынал Рышэлье пасылаў да вас шпіёнаў, то паклапаціўся б, каб яны па меншай меры разумелі вашу мову і мелі надзейныя пашпарты…
Бездакорнае французскае вымаўленне Багуслава на гэты раз дрэнна яму дапамагло: англічанін стаў яшчэ больш падазраваць яго, вырашыўшы, што мае справу з французам, які спрабуе адкараскацца ад сваёй прыналежнасці да гэтай нацыі. Камендант яшчэ больш спахмурнеў.
— Вось бачыце, сэр! — усклікнуў сяржант. — Хто, акрамя шпіёна, можа ведаць думкі і дзеянні гаспадара?
Князь канчаткова страціў цярпенне.
— Я Багуслаў Радзівіл, прынц Свяшчэннай Рымскай імперыі, — злосна сказаў ён. — У журнале запісаўся выпадковым выдуманым імем, таму што падарожнічаю інкогніта. А гэта пан Невяроўскі, паважны шляхціч з Вялікага Княства Літоўскага…
— Прынц? — недаверліва перапытаў камендант і, на ўсялякі выпадак, панізіўшы голас, сказаў сяржанту: — Здаецца, мой сябар, ты маеш рацыю: гэты француз ужо сябе прынцам называе, абы выслізнуць з нашых рук! І які прынц адправіцца ў дарогу без годнага суправаджэння?