Цяжка ўздыхнуўшы, Ян адвёў убок коней і стаў нецярпліва чакаць, чым гэтая гісторыя скончыцца.
Пакаёўка правяла Багуслава да дзвярэй Маргарыцінай спачывальні і нерашуча спынілася каля парога.
— Можаш ісці, прыгажуня, — сказаў князь. — Далей я ўжо сам.
Адчыніўшы дзверы, увайшоў. Не паспеў добра агледзецца, як далікатныя жаночыя рукі ззаду абвілі яго за шыю.
— Дарагі, — прашаптала Маргарыта дэ Раган. — Дарагі мой, каханы. Як жа я чакала цябе…
— Так? — Багуслаў прымусіў сябе зарагатаць. — Удзень мяне тут віталі значна халадней. Ну і дурань жа я! Ведаў бы, дык рабіў бы візіты ноччу.
Герцагіня ціха ўскрыкнула, пазнаўшы Радзівіла.
— Вы? — здзіўлена сказала яна, дрыжачы ўсім целам. — Як вы пасмелі… як маглі прыйсці сюды?
— Мяне ўпусціла ваша пакаёўка…
— Ідзіце адсюль! А то я паклічу слуг, і яны пакажуць вам, дзе дзверы!
— Хай толькі паспрабуюць, — сказаў князь, дастаючы з-за пояса пісталет. — Першы, хто зойдзе сюды, атрымае кулю ў лоб.
— Мадам, усё ў парадку? — пачуўся з-за дзвярэй спалоханы голас пакаёўкі.
— Усё добра, Жавота, — герцагіня ўздыхнула і, павярнуўшыся да Багуслава, спытала: — Што вам тут трэба, мансеньёр?
— Жадаю пазнаёміцца з вашым каханкам…
— У імя Госпада! Навошта?
— Таму што каля вашых цудоўных ножак, мая чароўная герцагіня, знайшлося месца для нас абодвух. А вось у вашым жорсткім сэрцы для мяне месца няма. Таму, — ён ваяўніча паклаў руку на эфес шпагі, — прыйдзецца яго вызваліць, прыбраўшы з дарогі саперніка.
Маргарыта збялела яшчэ больш: і ад пагрозы, і ад таго, што пачула стук конскіх капытоў, які заціх каля дома. Герцагіня кінулася да акна, але Багуслаў яе апярэдзіў. Адчыніўшы акно, ён паглядзеў уніз і ўбачыў вершніка, які нерашуча гарцаваў, здзіўлена разглядаючы Невяроўскага і прывязаных да агароджы коней.
— Месье! — крыкнуў яму Радзівіл. — Не саромцеся, падымайцеся сюды.
Незнаёмы хвіліну глядзеў на князя, потым саскочыў з каня і кінуўся да дзвярэй, што якраз адчыніліся, але зачыніліся так хутка, што пан Невяроўскі, які здагадаўся пабегчы следам, ледзь паспеў ускочыць у дом.
— Ну, вось і ўсё, — усміхнуўся Радзівіл, чуючы моцны тупат на сходах.
Дзверы расчыніліся, і ў пакой забег малады прыгажун, які замёр на парозе, убачыўшы Багуслава. За ім заскочылі ўзброеныя сякерамі слугі герцагіні і Невяроўскі са шпагай у руцэ. Слуг герцагіня адразу ж адправіла назад, а Ян застаўся ў пакоі, толькі схаваў зброю ў похвы. Багуслаў таксама заткнуў пісталет за пояс.
— Вы, ваша светласць, запрасілі мяне сюды, каб пасмяяцца? — ліхаманкава спытаў герцагіню прыгожы незнаёмец. — Вы ж ведаеце, што мне лепш развітацца з жыццём, чым бачыць вас у абдымках іншага.
— Не, Анры, не, — сказала Маргарыта, не зводзячы з яго закаханых вачэй. — Я так рада вас бачыць… А гэтых дабрадзеяў я сюды не запрашала…
— Я прыйшоў сюды, каб сустрэцца з вамі, месье, — Багуслаў вырашыў быць велікадушным, але вельмі дзівіўся, не пазнаючы твар саперніка.
— Са мной? — недаверліва перапытаў той, разглядаючы князя.
— Так. Я Багуслаў Радзівіл, прынц Свяшчэннай Рымскай імперыі. З кім маю гонар гаварыць?
— Шэвалье дэ Шабо да паслуг вашай светласці, — малады чалавек цырымонна пакланіўся.
— Хто? — недаверліва перапытаў князь, які гатовы быў сустрэць у гэтых пакоях нават каранаваную асобу, але ніяк не беднага шляхціча, які адважыўся паквапіцца на самую багатую нявесту Францыі і — самае дзіўнае — дабіўся поспеху там, дзе і прынцы крыві, і сам Радзівіл пацярпелі паразу.
— Да вашых паслуг, — паўтарыў дэ Шабо, паклаўшы руку на эфес шпагі.
— Вельмі добра, — злавесна бліснуў вокам князь. — Я таксама не люблю адкладаць на потым неадкладныя справы. Выцягвайце шпагу, месье, і скончым з гэтым.
— Стойце! — закрычала Маргарыта, закрываючы сабой каханага. — Анры, ты не будзеш біцца з ім! Я… я табе забараняю! А вы… вы, прынц, ведайце, што я кахаю шэвалье дэ Шабо і выйду замуж толькі за яго альбо не выйду зусім. Так я сказала і сваім сваякам, і яе вялікасці каралеве-маці.
Пры гэтых словах з вуснаў Анры дэ Шабо вырваўся радасны ўскрык, але Радзівіл, зразумела, зусім не падзяляў весялосці саперніка.
— Усё гэта выдатна, мадэмуазэль, — сказаў ён, кусаючы вусны. — Толькі, чорт пабірай, чаму вы не сказалі мне пра гэта раней?
— Але толькі вы, прынц, маглі пазбавіць мяне ад надакучлівага кузэна! — малітоўна склала рукі герцагіня. — Ды і заляцанні прыдворных кавалераў мне вельмі надакучылі. Таму я і вырашыла, што найлепшай абаронай ад іх будзе ваша таварыства.