Пасля таго, як бунтоўнага шляхціца скруцілі і вынеслі з пакоя, князю з іншымі гасцямі ўдалося супакоіць Тышкевічаў і выправадзіць іх дадому. Пакрыўджаны ваявода, застаўшыся сам-насам з ашмянскім падкаморым, перадумаў адстойваць свой гонар. Ён забраў паўжывую ад страху жонку і таксама пацягнуўся дадому, мармычучы праклёны. За імі пайшла і заплаканая Марыяна, а Саковіча Радзівіл наўмысна затрымаў.
На Адама было страшна глядзець — люты як д’ябал і бледны як смерць, ён мармытаў сам сабе абяцанні страшнай і незваротнай помсты.
— Ну і што ты думаеш рабіць? — раздражнёна звярнуўся да яго Багуслаў. — Хатняй вайны мне толькі не хапала!
— Не я яе пачаў, — буркнуў Адам. — Але прама табе скажу, найяснейшы князь, што гора цяпер маім ворагам. А Стаброўскі першы хай труну рыхтуе!
Драпежна скрыгатнуў зубамі, напэўна, уяўляючы, як учэпіцца імі ў Самулева горла. Радзівіл пакасіўся на яго, але прамаўчаў. І толькі калі разышліся ўсе госці, і яны з Саковічам засталіся адны, сказаў:
— Стаброўскага не чапай. Я сам яго пакараю.
— Тут гаворка ідзе пра маю годнасць, — Адам здзіўлена паглядзеў на яго. — На маім месцы, мон прэнс, ты б ужо адправіў гэтага мярзотніка на той свет з чарцямі размаўляць…
— Хіба табе яго смерць гонару дадасць? — пільна паглядзеў на яго Радзівіл. — Кажу табе, з ім мой кат заўтра пагаворыць. — І, падумаўшы, дадаў: — А калі не паслухаеш, у сваю сутычку з Тышкевічамі мяне не ўблытвай!
Гэта была не абы якая пагроза, але Саковіч, угледзеўшы ў ёй княжацкае абяцанне стаць на яго бок у будучай барацьбе, нягледзячы на дрэнны настрой, на імгненне ўсміхнуўся.
— Што ж, мне… Мне і без яго знойдзецца супраць каго шабляй махаць!
На наступную раніцу раз’юшаны Радзівіл, які ніколі не кідаў слоў на вецер, загадаў усыпаць Стаброўскаму дзясяткі два нагаек. Пачуўшы пра пакаранне, якое чакала таварыша, Невяроўскі кінуўся да князя.
— Калі ты пра Стаброўскага, то лепш маўчы, — папярэдзіў Багуслаў, толькі ўбачыўшы Яна на парозе спальні. — Я сваё рашэнне змяняць не буду.
Чырвоныя стомленыя вочы красамоўна сведчылі пра тое, што спаць ноччу князю не давялося. Невяроўскі агледзеўся, шукаючы поглядам Саковіча, але Адам ужо пайшоў дадому.
— Ён праўду сказаў, найяснейшы князь, — юнак усё ж паспрабаваў уласкавіць Багуслава, але той абарваў яго на паўслове:
— А я яго, Яне, не за праўду ці хлусню караю, а за тое, што гэты нягоднік пад маім дахам… сярод маіх гасцей сварку зладзіў, зняславіў мой дом і маё імя! Добрая ж пагалоска па Літве пра Радзівіла пойдзе, калі я сваім слугам рады не дам!
І Багуслаў раздражнёна паказаў на дзверы, даўшы зразумець Невяроўскаму, што размова скончана.
Не ўдалося ў Яна і дамовіцца з панам Кахлеўскім, да меркавання якога Радзівіл мог бы і прыслухацца. Абураны выхадкай Стаброўскага, пан Пятро, які меў добрае сэрца і звычайна горача бараніў слуг ад панскага гневу, рашуча адмовіўся ўмешвацца.
— Ад такога пакарання не паміраюць, — адрэзаў ён. — Гэта навука твайму прыяцелю толькі на карысць пойдзе. — І, убачыўшы дакорлівы погляд шляхціца, дадаў: — Ты, мой дарагі пане Ян, і пра тое падумай, што Багуслаў, магчыма, гэтай карай Самуля ад смерці выратаваў. Я добра пана Адама ведаю — ён і роднаму брату крыўды не даруе. І так табе скажу, што лепш ужо нагайка ў руках ката, чым шабля ў руках Саковіча.
Невяроўскаму не заставалася нічога іншага, як, апусціўшы галаву, пацягнуцца ў стайню, дзе моцныя чалядзіны ўжо прывязвалі да слупа аголенага па пояс Стаброўскага. Трохі воддаль важна хадзіў кат, паігрываючы раменным бізуном. Адвёўшы ката далей ад старонніх вачэй, Ян непрыкметна працягнуў яму свой кашалёк.
— На бога, бі напаўсілы!
— Не бойся, пан Невяроўскі, — прагудзеў той, узяўшы грошы. — Не біць, гладзіць буду!
І са смехам дадаў:
— Добра ж твой таварыш насаліў пану падкамораму! Тышкевічы ж ужо такое ўпартае племя, люта помсцяць за абразу свайго гонару. Ды і Саковіч — шляхетны рыцар! Будзем мець новую дамовую вайну, няйначай.
Ён бы яшчэ доўга гаварыў, але адзін з чалядзінаў крыкнуў, што можна пачынаць. Кат узяўся за справу, і Невяроўскі, сціснуўшы зубы, павінен быў назіраць, як спіна таварыша пакрываецца крывавымі слядамі.
Па заканчэнні экзекуцыі княжацкі лекар наклаў павязку і шматзначна паківаў, адзначыўшы неглыбокія сляды. Далажыў ён пра гэта князю ці не, Ян так і не даведаўся, але Багуслаў пры сустрэчы нічым яго не папракнуў. І шляхціц з палёгкай уздыхнуў, пераканаўшыся, што яго ўмяшанне мінулася шчасліва. Цяпер яго турбаваў толькі Самуль, які злаваўся на ўвесь свет, выношваючы планы помсты, якая павінна была закрануць Радзівіла, хоць і тычылася толькі Саковіча, але ўпарта маўчаў. І Невяроўскі нават не здагадваўся, які небяспечны шлях абралі таварышу думкі.