Марыя Луіза Ганзага дэ Нявера, герцагіня Мантуанская, была той самай «французскай нявестай», якую Рышэлье прапаноўваў у жонкі каралю Польшчы. Рашучая, славалюбівая і ўладарная, яна з дзяцінства марыла пра каралеўскую карону. А паколькі пры французскім двары балбаталі пра слабае здароўе караля Уладзіслава, які да гэтага часу не меў нашчадка, маладая жанчына не страціла цікавасці да Польшчы і спадзявалася выйсці замуж за пераемніка цяперашняга караля. Пачуўшы ад маркізы Рамбуе, што ў яе гасцюе прадстаўнік магутнага дому Рэчы Паспалітай — прынц Радзівіл, герцагіня выказала жаданне з ім павітацца.
Багуслаў быў расчараваны, бо прынцэса Ганна, абмяняўшыся пацалункамі з прынцэсамі Кандэ, села побач з імі на зэдліку, які паслужліва падсунуў нейкі літаратар. Князь павітаў яе сястру з тым крывадушным захапленнем, якое ўжо паспеў падгледзець у наведнікаў мадам Рамбуе. Перакананая, што такое ўражанне зрабіла яе знешнасць, а не добрае выхаванне замежніка, Марыя Луіза ўзрадавалася: малады прыгажун спадабаўся ёй з першага погляду. Прапанаваўшы быць для Радзівіла анёлам-ахоўнікам пры французскім двары, яна ласкава выслухала кароткі аповед прынца аб падарожжах, пацікавілася здароўем польскага караля і каралевы ды з журботнай крывадушнасцю падціснула вусны, пачуўшы, што яно не дужа моцнае.
— Значыць, калі кароль (хай працягне Госпад яго дні) раптам памрэ, пераемнікам будзе каралевіч Казімір, якога Рышэлье дагэтуль трымае ў турме? — спытала Марыя Луіза, хаваючы ў вачах дзіўны бляск.
— Калі на тое будзе воля магнатаў і шляхты, якія ў нас каралёў выбіраюць, — адказаў Багуслаў, не заўважыўшы нічога падазронага ў яе паводзінах (ён якраз пасылаў прамяністы позірк у бок прынцэсы Ганны).
— Значыць, і Радзівілаў?
Багуслаў з усмешкай кіўнуў.
— Мой род самы магутны ў Вялікім Княстве Літоўскім…
— Бедны каралевіч, — яшчэ раз уздыхнула прынцэса. — Я павінна наведаць яго, каб суцешыць у няшчасці, якое яго спасцігла.
— Думаю, герцагіня, ад такога суцяшэння ніхто не адмовіцца, — разгублена адказаў князь, любуючыся тым, як прынцэса Ганна весела смяецца з жарту нейкага хлопца.
«У яе самая чароўная ўсмешка на свеце, — захоплена падумаў ён. — І вочы… і рукі…»
Марыя Луіза вырашыла пачуць у гэтай нявіннай фразе тое, чаго там і блізка не было. Абапёршыся на руку Багуслава і міла перакідаючыся з ім рознымі глупствамі, яна рашуча пацягнула яго на пошукі ўтульнага кутка, дзе можна было б застацца сам-насам. Знайшоўшы такі, герцагіня млява раскінулася на падушках, кінутых па іспанскай модзе проста на вялікі турэцкі кілім на падлозе, і, выпнуўшы вялікія панадлівыя грудзі, паслала маладому прынцу гарачы погляд, які павінен быў патрапіць яму ў сэрца. Заплюшчыла вочы і пачала падбіраць словы, якімі збіралася адказаць на першы нясціплы рух свайго кавалера так, каб не расхаладзіць яго, але і не занадта заахвоціць да рашучых дзеянняў, наступствы якіх маглі б загубіць яе рэпутацыю.
— Не магла б ваша высокасць прадставіць мяне маркізе Ганзага? — тым часам пацікавіўся Багуслаў.
Герцагіня пакрыўджана ўскочыла на ногі. Немагчыма было прыдумаць горшай абразы для жанчыны. Яна была гатовая адкрыць свае абдымкі мужчыну, а той, замест упасці да яе ног, заяўляе пра гатоўнасць адарыць каханнем яе маладзейшую і прыгажэйшую сястру! Закусіўшы губу ад прыкрасці, пакрыўджаная Марыя Луіза рашуча спыніла нейкага маладога чалавека, які ішоў па сваіх справах, і, схапіўшы за рукаў, прыцягнула да сябе.
— Месір?.. — яна з усяе сілы рабіла выгляд, што спрабуе ўспомніць імя юнака, якога бачыла ўпершыню ў жыцці.
— Анры Куаф’е дэ Рузэ, маркіз дэ Сэн-Мар да паслуг вашай высокасці, — грацыёзна пакланіўся юнак.
Марыя Луіза з радасным здзіўленнем падумала, што новы знаёмы — аднагодак нягодніка Радзівіла, таксама вельмі прыгожы.
— Маркіз, правядзіце мяне да карэты, — сказала яна і, павярнуўшыся да Радзівіла, дадала з абражанай усмешкай: — Прынц, я ахвотна выканаю вашу просьбу ў наступны раз, цяпер у мяне раптам разбалелася галава. Да сустрэчы, мой дарагі сябар!
Багуслаў нічога не зразумеў. Ён быў занадта заняты сузіраннем Ганны Ганзага, каб яшчэ пераймацца пачуццямі яе сястры…
Да вялікага расчаравання Радзівіла, прынцэса Ганна прывітала яго не так ласкава, як герцагіня Мантуанская. Хоць на яе вуснах і зіхацела чароўная ўсмешка, але летуценна-шкляны погляд сведчыў, што думкі прыгажуні былі дзесьці далёка.
Зноў і зноў Радзівіл спяшаўся на вуліцу Сэн-Тама-дзю-Луўр, каб разам з Ганнай Ганзага апладзіраваць новым стансам месье Вуацюра, сцэнам з «Сцыпіёна Афрыканскага» Дэмары Сэн-Сарліна і асабліва няўклюдным вершам фаварыта кардынала Рышэлье — паэта Шаплена. Убогія рыфмы гэтага няздары дазвалялі яго правялебнасці, які таксама часам браўся за пяро, адчуваць сябе паэтычным геніем. Публіка Блакітнай гасцёўні, слухаючы доўгія паэмы мэтра, які дэкламаваў іх з характэрным прыдыханнем і шыпеннем, памірала ад нуды, затое князь у гэты час меў магчымасць забаўляць сваю багіню свецкімі жартамі. На паэтычных вечарынах у мадам Рамбуе ладзіліся і танцы. Каб зрабіць уражанне на прынцэсу, князь пачаў браць урокі танцаў у месье дэ Нуа і амаль выклікаў сардэчны прыступ у пана Пуцяты, апавясціўшы аб намеры цалкам абнавіць свой яшчэ зусім свежы гардэроб.