- Może tak, może nie - cicho odpowiedziała Egwene. - Ale czy nie wydaje wam się uderzające, że, po tych wszystkich latach, powraca tak wiele Talentów, tak wiele pojawia się nowych odkryć? Moje Śnienie, ter’angreale Elayne, Przepowiednia. Wszędzie rozkwitają Talenty dotychczas uważane za nadzwyczaj rzadkie. Wiek dobiega końca, a świat się zmienia. Osobiście wątpię, aby Elayne miała się okazać unikatową posiadaczką swego Talentu. Co poczniemy, kiedy to samo zacznie się dziać wśród Aielów i Ludu Morza?
Wszystkie trzy milczały, zaniepokojone.
- To dalej nie powód, aby się poddawać, Matko - rzekła na koniec Yukiri. - Przy odrobinie wysiłku możemy sobie podporządkować i Mądre, i Poszukiwaczki Wiatru.
- Asha’manów też? - cicho zapytała Egwene, ale nie do końca potrafiła opanować grobową nutę, która wkradła się w ton jej głosu. - Dalej będziemy się upierać, że wszystkie angreale i sa’angreale stworzone przecież po to, żeby korzystali z nich ludzie, należą się wyłącznie nam, choć przecież nie potrafimy ich wykorzystać? A jeśli znajdą się Asha’mani, którzy będą w stanie tworzyć przedmioty Mocy? Czy zmusimy ich, aby wszystko, co stworzyli, oddali nam? Czy damy radę ich zmusić?
- Nie… - Yukiri urwała.
Leane pokręciła głową.
- Ona ma rację, Yukiri. Światłości, naprawdę ma rację.
- Świat, w którym żyjemy, nie jest już naszą własnością - kontynuowała wciąż tak samo cichym głosem, ponieważ nie chciała, żeby cokolwiek z tego, co mówi, dotarło do uszu Mądrych. - Ale czy kiedykolwiek był? Czarna Wieża nakłada na Aes Sedai więzi zobowiązań, Aielowie już nas nie szanują, Poszukiwaczki Wiatru od wieków skrywały przed nami najlepsze swoje Talenty, a teraz stają się z każdą chwilą coraz bardziej wojownicze. Jeżeli siłą spróbujemy nad tym zapanować, skończy się tyranią albo po prostu wyjdziemy na idiotki, w zależności od tego, jak nam się powiedzie. Jedno i drugie wyjście jest dla mnie nie do przyjęcia. Dlatego też musimy się nauczyć im przewodzić i chcemy, aby z własnej woli nasze przewodnictwo zaakceptowały. W tym celu musimy stać się źródłem wartości, ku któremu kobiety będą spoglądać, wszystkie kobiety. A żeby tak się stało, nie możemy zamykać się w sobie. Musimy sprowadzić tutaj ich uzdolnione kobiety, żeby się u nas uczyły, a w zamian zaoferować im najbardziej utalentowane Przyjęte, które od nich nauczą się tego, co tamte potrafią najlepiej.
- A co, jeśli one w tej samej chwili mówią sobie te same słowa? - cicho zapytała Leane, zerkając na grupkę Mądrych, które podobnie przyciszonymi tonami konferowały po drugiej stronie pomieszczenia.
- Wówczas czeka nas naprawdę wymagająca rozgrywka - podsumowała Egwene. - Ale w tym momencie ma to tylko marginalne znaczenie. Przede wszystkim musimy się zjednoczyć przeciwko Cieniowi i Seanchanom. Musimy…
Urwała, ponieważ w pomieszczeniu znienacka ukazała się Siuan. Twarz miała wykrzywioną, a suknię z jednego boku osmaloną. - Matko! Jesteś nam potrzebna!
- Zaczęła się bitwa? - zapytała Egwene z napięciem.
Z boku Mądre uniosły spojrzenia.
- Zaiste - odpowiedziała Siuan, ciężko dysząc. - To się stało zupełnie znienacka. Matko, one nie przyszły podsłuchiwać! Po prostu nas zaatakowały.
Perrin mknął przez okolicę, z każdym krokiem pokonując całe ligi. Najważniejsze to ukryć teraz pręt przed Zabójcą. Może ocean? Można by…
Strzała świsnęła w powietrzu, drasnęła jego ramię. Zaklął, odwrócił się. On i Zabójca znajdowali się na wysokim, kamienistym zboczu jakiegoś wzgórza. Zabójca niżej, z cięciwą łuku zbliżoną do kwadratowej twarzy i oczyma lśniącymi z gniewu. W tej samej chwili wypuścił kolejną strzałę.
„Mur” - pomyślał Perrin, tworząc przed sobą ceglaną ścianę. Strzała wbiła się wprawdzie na kilka cali w cegły, ale ostatecznie ich nie przebiła. W tej samej chwili Perrin przeniósł się w inne miejsce. Nie tak odległe, jakby chciał, ponieważ przeszkadzała mu kopuła, w której centrum nieodmiennie się znajdował.
Zmienił tylko kierunek swojej eskapady, zamiast jak dotąd na północ, udał się na wschód. Wątpił wszakże, czy to powstrzyma Zabójcę. Tamten najprawdopodobniej widział poruszającą się kopułę i bez trudu mógł zidentyfikować, dokąd zmierza.
Co robić? Myślał o wrzuceniu pręta do oceanu, lecz skoro Zabójca za nim podążał, na pewno bez trudu go odzyska. Tymczasem starał się poruszać jak najszybciej - z każdym uderzeniem serca pod nogami przemykały całe ligi terenu. Może ucieknie swemu prześladowcy? Otaczający krajobraz zlewał się w jedną ciągłą smugę przez oczami. Góry, lasy, jeziora, łąki.
Dokładnie w chwili, gdy pomyślał, że może mu się udało, tuż obok pojawiła się postać, zamachnęła mieczem, celując w jego kark. Perrin uchylił się, ledwie unikając ciosu. Warknął, uniósł młot, ale Zabójca zdążył zniknąć.
Zatrzymał się, zniechęcony. Zabójca mógł poruszać się szybciej niż Perrin pod kopułą, a poza tym wystarczyło, żeby przeniósł się naprzód i poczekał, aż kopuła sama go dogoni. Z jej wnętrza mógł się przenieść bezpośrednio do centrum i zaatakować Perrina.
„Nie przegonię go” - zrozumiał Perrin. A więc pozostawał tylko jeden sposób, żeby ochronić Faile i pozostałych - musiał zabić Zabójcę. W przeciwnym razie tamten zawsze wydobędzie pręt z dowolnego miejsca, gdzie go Perrin schowa, a w konsekwencji będzie w stanie znów zatrzasnąć pułapkę z jego ludźmi w środku.
Rozejrzał się wokół siebie, próbując zorientować w otaczającym terenie. Znajdował się na porośniętym rzadkim lasem zboczu, na północy wznosiła się ku niebu Góra Smoka. Zerknął na wschód i dostrzegł szczyt wielkiej budowli wystający ponad wierzchołki drzew. Biała Wieża. Miasto mogło mu zapewnić przewagę, dostarczając licznych kryjówek w budynkach i krętych zaułkach.
Skoczył więc w tamtą stronę, a ponieważ w ręku trzymał pręt, kopuła będąca jego tworem posłusznie podążała za nim. Ostatecznie wszystko jednak rozstrzygnie walka.
37.
Mrok w Wieży.
Gawyn siedział na ławce w ogrodach Pałacu w Caemlyn. Minęło już kilka godzin, odkąd odesłał kobietę, która przywiozła mu list od Egwene. Garbaty księżyc ciężko wisiał na niebie.
Z rzadka niepokoili go służący, pytając, czy mu czegoś nie potrzeba. Mieli taki wzrok, jakby się o niego martwili. A on chciał tylko, żeby mu pozwolili spokojnie popatrzeć na niebo. Minęło wiele tygodni od czasu, gdy po raz ostatni miał taką okazję. Powoli robiło się chłodno, mimo to wciąż nie nakładał kaftana, który spokojnie wisiał na oparciu ławki. Było mu dobrze na otwartej przestrzeni - zdecydowanie inaczej, z jakiegoś powodu, niż pod niebem zasnutym grubą powłoką chmur.
Kiedy zgasły ostatnie światła zachodu, gwiazdy rozjarzyły się na niebie niczym nieco przestraszone dzieci, które, dopiero gdy ucichł cały wrzask i szum, decydują się zerknąć w dół. Dobrze było móc w końcu oglądać gwiazdy. Gawyn głęboko nabrał tchu w płuca.
Elayne miała rację. Po większej części nienawiść, jaką żywił wobec al’Thora, brała się z rozżalenia. A może zazdrości. Al’Thorowi przypadła w życiu rola, jaką Gawyn sam chętnie by odegrał. Władca narodów, dowódca armii. Kiedy porównywać ich żywoty, trudno nie było zadać sobie pytania: komu przypadł los księcia, a komu zagubionego pasterza?
Być może też z tego samego powodu opierał się wymaganiom, jakie stawiała przed nim Egwene, ponieważ sam chciał rządzić i dokonywać bohaterskich czynów. Gdyby został jej Strażnikiem, musiałby usunąć się w cień i asystować tylko, podczas gdy to ona zmieniałaby świat. Oczywiście to było też jak najbardziej honorowe zajęcie - dbać, by wielkiej osobie nic się nie stało. Autentyczny honor. Jakiż jest bowiem sens wielkich czynów? Sława, którą przynoszą, czy lepszy świat, jaki jest ich skutkiem?