Але ж няхай яны ўсе там са сваімі звычкамі і жывуць ля Міжземнага мора, калі так ім падабаецца. Кацярына ў паперах сваіх не надта над гэтым гаравала — прадаўжала пра свае прыгоды.
Якраз у той дзень, яна лічыла, Царыца Нябесная, відаць, вырашыла ўзяць апеку над Кацярынай ды падказала, што ў горад за туркам ісці нельга аніяк, бо на судне здарыцца штосьці важнае. Таму і валаклася за мужавым паланкінам неахвотна.
Адным словам, перад ёй Садык-бей распушыў пёркі, а хочаш мець яйкі, як вучыла яе Анюта, дай курыцы пагдакаць. I Кацярына асцярожна, далікатна, вельмі баючыся, каб сябе, барані божа, не выдаць, каб турак яе заўчасна не раскусіў і не спахапіўся, сціпла апусціўшы галаву, яму адказала:
— Падабаецца мне тое, бясцэнны мой уладар, што падабаецца табе. Усім жыццём я рада паслужыць свайму прававерынму пану.
— Пахвальна, мая Аідачка, пахвальна!
— Дзякуй табе, валадар, што мяне ацаніў.
— Ай, якое паслушэнства!
— Яшчэ раз, дзякуй, гаспадар.
— Скажы, а чаму, трапяткая сарначка мая і сонечная радасць дня вясенняга, ты такая сёння вялая ды засмучоная?
Кацярына разгубілася — рызыкаваць ці не?
Галоўку сваю анельскую апусціла, вочкі згаслі...
— Радуйся быццём, жоначка мая! Цела тваё — сама дасканаласць, твар у цябе прыгажэйшы за месяц!
— Галава баліць крыху, мой уладар.
— Вай, галава?!
Кацярына ўся насцярожылася ды сказала, як больш нявінна:
— Нічога, пройдзе. I гэта не так важна. Няхай неба трымае апеку над табой, маім дабрадзеем!
Яе адказы Садык-бею спадабаліся яшчэ больш. Ен з уміленым шкадаваннем ківаў з вышыні паланкіна галавой з чорнай фескай, на якой зверху матляўся чырвоненькі кутасік:
— Вах, непрыемнасць якая!
— Я ўжо сказала — нічога страшнага!
— Аднак ты выдала сябе! Чаго ж ты церпіш, дзяўчынка мая? Ты ж у мяне не з чорных жонак — іх у мяне хапае! На чорных кладзецца ўвесь цяжар бруднай работы ды штодзён-ных клопатаў, а ты ў мяне — першая, таму можаш сабе і пахварэць! Ты ж у мяне ні разу яшчэ не хварэла, ні разу не заікалася нават пра гэта!
— Не хацела турбаваць свайго гаспадара.
— Надарэмна, сонца маё! Можа, паслаць табе, ружа мая пахучая, лекара? Я гэта — імгненна!
Кацярына перапалохалася:
— Ой, толькі не яго!
— Але ж чаму-у?!
— Дзякуй табе, уладар, за клопаты. Дзякуй за шчодрасць бязмерную, але лекараў я не люблю! Няхай за чулае сэрца ўзнагародзіць цябе Алах!
— А ўсё ж такі паслаць?
— Прашу цябе — не трэба!
— Ты — шчыра?
— Малю! Я лекара бачыць не хачу!
— Ты сябе не абмяжоўвай ні ў чым, ведаю тваю сціпласць! Ты — мая жонка! Прысягаю на анёлаў, якія выконваюць вырак Усявышняга там, на высокім і ясным Небе, ажаніўся з табою толькі для таго, каб дзень і ноч клапаціцца аб радасці дзён тваіх!
— Мне прыемна чуць гэта, уладар.
— Сама бачыш, слухаць і здавальняць твае жаданні — адзіная мая асалода, дарагая!
— Прыемна мне чуць гэта, уладар.
— Клянуся сваёй маёмасцю!
— Веру і так, уладар.
— Клянуся самім Алахам!
— Веру, уладар.
— Тады не трэба за мной ісці, радасць мая, бо яшчэ занядужаеш у горадзе, і што тады мне рабіць?
— Не дай Бог, каб такое здарылася!
— Леггш заставайся на судне. Дазваляю!
— Як скажаш, уладар мой.
— Ты хацела і — заставайся. Тваё жаданне для мяне — закон!
— Шчодрае ў цябе сэрца, уладар,— адказала Кацярына з рытуальным паклонам, ледзь сябе стрымліваючы, каб адразу не кінуцца з усяе сілы бегчы назад, каб яе «ўладар», не дай Божа, не перамяніў хвілёвага капрызу.
— I няхай Алах раскіне над табой на судне там чулае крыло сваёй апекі, Аіда!
— Хвалю найсвяцейшае імя яго і нізка пакланюся яму, мой добры гаспадар.
— Падарунак на базары пашукаю табе сам, мой праменьчык ранняга сонца!
— Дзякуй, уладар.
— I багаты-багаты! Будзь спакойна, выберу сам, зоранька мая ясная!
— Ведаю выдатна тваю шчодрасць, уладар. Каб ты жыў ды здаровы быў вечна.
Кацярына надта баялася перабраць гэтую балбатню і дзяціную камедыю, якой там гэтак прыдавалі значэнне, і адчула — ну, мілая, хопіць нітку цягнуць — абарвеш, і ўсё прападзе, таму — прыкусі цяпер язык!
Яе турак не адставаў:
— Аіда, праменьчык мой вясенні, жонка мая апошняя, пачакай яшчэ хвілінку!