Louis schudde deze gedachten van zich af. ‘Dus iemand heeft de eenentwintigste motor weer gemonteerd, de motor die wij op het platform van de ruimtehaven hadden aangetroffen.’
‘Ja, maar er eerst een kopie van gemaakt! Hier, minder dan twee jaar geleden…’ Drieëntwintig stuwers, plus een vierentwintigste die scheef hing en nog niet gemonteerd was. Louis kon niet zien hoe het ding werd voortbewogen, maar hij zag dat de zandloper met kleine rukjes van positie veranderde.
‘Mijn netwerkoog heeft geen groter oplossend vermogen dan dit. Maar het is duidelijk dat er nieuwe stabilisatiestuwers worden gefabriceerd en dat ze in hun houders aan de bovenkant van de randmuur worden gemonteerd. Is dit geen bewijs voor de activiteit van een beschermheer?’
‘Meer dan een,’ zei Louis. ‘Fabricage, transport, montage, supervisie.’
Een korte aarzeling. ‘Louis, sommige humanoïden leven in kudden of stammen bijeen, maar volgens mijn gegevens is dat met beschermheren niet het geval. Ik geloof dat ik de supervisie over al deze activiteiten in mijn eentje af zou kunnen. Is één beschermheer niet tot hetzelfde in staat?’
‘Hmm. En de verdediging?’
‘Er is inderdaad een tweede beschermheer die de meteorenafweer gebruikt om binnendringende ruimteschepen te vernietigen.’ ‘Akkoord.’
‘En dat ongeziene wezen dat de Rode Herder volgt?’
‘Nee, die krijg je er van mij niet bij. Een Demon die andere Demonen in de gaten houdt. Lokale politiek.’
‘Louis, denk na! We hebben hem het vampiernest zien binnengaan! Het moet een beschermheer zijn, anders zou hij last hebben gehad van de vampiergeur.’
‘Wel… akkoord. Wat had hij daar te zoeken, denk je?’
‘De Rode Herder beschermen, dunkt me. Misschien is hij zelf van dat ras. De volgende keer zal hij wel opduiken in de rivier, vermoed ik.’
‘Ja, zo’n stiekemerd kan zich niet veroorloven rond te lopen met een vampierluchtje om zich heen. Maar we zullen hem niet zien, want je camera ligt in een container op een —’
‘Drie beschermheren, Louis. Zes tot acht als jouw schatting wat betreft de taakverdeling juist is. Oorlog tussen Pak-beschermheren heeft hun eigen wereld in een radioactieve woestenij veranderd!’
Ik begrijp wat je bedoelt,’ zei Louis onaangedaan.
‘Beschermheren van verschillende soorten kunnen Ringwereld in stukken blazen die naar alle kanten de ruimte in schieten! Louis, we kunnen geen twee jaar meer wachten. Ik kan in stasis vluchten tot het einde der tijden, maar jij kunt niet eens de Hete naald van Onderzoek bereiken!’
‘Misschien werken ze samen,’ zei Louis. ‘De verschillende humanoïden van Ringwereld kunnen goed met elkaar opschieten. De soorten zijn afhankelijk van verschillende grondstoffen en territoria, en ze werken allemaal samen met de Demonen. Als je daar eenmaal aan gewend bent kun je met iedereen samenwerken.’
‘Er was oorlog tussen de Rode Herders en de Grasreuzen.’
‘Verrek, Verst-in-de-achterhoede, ze hadden toen allebei hetzelfde gras nodig!’
‘Toch heb ik het gevoel dat de situatie urgent is.’
Louis rekte zich uit, maar bleef zitten. Zijn gewrichten kraakten en zijn spieren protesteerden zelfs tegen dit onnozele oefeningetje.
‘Ik heb een voorstel,’ zei hij. ‘Stuur je brandstofsonde naar de plek waar ik de Verborgen Patriarch heb achtergelaten. Die moet je zonder moeite kunnen vinden. Ik vertrek stroomafwaarts en ga na of onze Stedenbouwersvrienden zich misschien weer bij ons willen voegen. Acht falans, twee Aardse jaren, één van jouw jaren. En daarna zal ik je medische dienstverlening aanvaarden, mits we tot een overeenkomst kunnen komen.’
‘Een overeenkomst?’ vroeg Verst-in-de-achterhoede.
Ik zal een contract opstellen.’
‘Je onderhandelingspositie is niet erg riant.’
‘Laat het me maar weten als je van mening verandert,’ zei Louis. Hij stond op en waadde naar de oever van de poel… wachtend op een muzikale kreet die hem dringend zou terugroepen.
Maar die bleef uit.
Louis werd langzaam wakker, nog half versuft wegens zijn chronische gebrek aan slaap. Sawurs lichaam, dat tegen het zijne bewoog, voelde lekker aan. ‘Rishen Wevers bij zonsopgang?’ vroeg hij. ‘Zelfs bij voorkeur!’
‘Akkoord.’ Louis activeerde zijn armen en begon met zijn vingers in haar vacht te kroelen. ‘Voelt heerlijk aan!’
‘Dank je.’ Ze strekte zich in haar volle lengte naast hem uit. Haar vingers streelden zijn schedel en woelden door de weinige haren die ze er aantrof. De overgang naar rishathra verliep soepel.
Het was toch echt een aardige gewoonte, welbeschouwd.
Ten slotte hief Sawur haar hoofd op om hem aan te kijken. ‘Moe of niet, je lijkt me heel ontspannen.’
Ik denk dat ik hem beet heb.’
Die avond.
Ik heb een contract opgesteld,’ zei Verst-in-de-achterhoede.
Ik ook,’ zei Louis Wu. Hij stak zijn vertaler omhoog. ‘Het zit in het geheugen, vooral losse aantekeningen.’
‘Die kan ik niet lezen. We zullen via dit kanaal moeten werken.’ Het rotsvenster stond plotseling vol zwart-op-witte geschreven tekst en was voorzien van een virtueel toetsenbord dat groter was dan Louis zelf.
Hun publiek mompelde waarderend. De meeste dorpelingen zaten om Louis heen en hij vroeg zich af wat ze eigenlijk dachten te zien.
Hij had de hele middag notities zitten inspreken die samen zijn contract moesten worden. Hij wilde niet uitgaan van een concept dat door Verst-in-de-achterhoede was opgesteld, want dat zou in strijd zijn met een elementair principe van alle onderhandelingen, en dat was Louis echt niet van plan.
Maar een ander principe hield in dat je als onderhandelaar nooit moest toegeven dat je haast had. Daarom vroeg Louis in Interspraak: ‘Hoe werkt dat?’
‘Wijs,’ zei Verst-in-de-achterhoede. ‘Linkerhand voor de cursor, rechterhand voor de letters.’
Louis probeerde het uit. Hij zwaaide met zijn armen als een enthousiaste dirigent. Mentale patronen dienen wellicht gewijzigd te worden… Louis wiste die tekst en schreef in plaats daarvan: Mentale patronen mogen onder geen enkele voorwaarde gewijzigd worden.
De paragraaf betaling zag er redelijk uit: hij zou een rekening krijgen ten bedrage van wat voor behandeling in de ziekenhuizen in het Solstelsel gangbaar was, te betalen in de vorm van dienstverlening tot een maximum van twaalf jaar.
Wacht even! ‘Pepkruiden en aanvullend medisch onderhoud?’
‘Geen sprake van.’
‘Wat dan? Een Poppenspelerexperiment?’
Ik heb geprobeerd te beschrijven wat ik aanbied: een aangepast, geheim programma van ARM.’
‘Hoe kun je de kosten daarvan dan afzetten tegen de tarieven die ziekenhuizen in het Solstelsel in rekening brengen? Jouw apparaat zou me ruwweg een jaar of dertig extra geven, is het niet? Dan geef ik je zeven jaar dienstverlening, te beginnen vanaf het moment dat ik uit het apparaat stap.’
‘Twaalf! Louis, dit apparaat reconstrueert je hele lichaam tot hoe het was toen je twintig was! Je kunt dan wel vijftig jaar vooruit zonder welke medische behandeling dan ook!’
‘Gezien de risico’s waaraan je mij als bediende wilt blootstellen mag ik blij zijn als ik vijftig dagen haal, en dat weet je best. Waarom zou ik anders al die jaren rust hebben gezocht, denk je? Zeven.’ ‘Akkoord.’
Louis verplaatste met zijn linkerwijsvinger de cursor. Bestede tijd wordt uitsluitend berekend op basis van daadwerkelijke acties, uitgevoerd op aanwijzing van Verst-in-de-achterhoede. ‘Wat is dit voor flauwekul? Wat dacht je van vergadertijd? Reistijd? Acties die niet op jouw aanwijzing plaatsvinden, omdat er geen tijd is voor overleg? Onbewuste probleemoplossing terwijl ik slaap?’
‘Schrijf het er maar bij.’
‘Je motieven zijn dubieus. Een eerlijk wezen zou een dergelijke clausule niet eens hebben geprobeerd!’