‘Zo gaat het nou eenmaal in onderhandelingen, Louis.’
‘Wil je mij leren hoe ik moet onderhandelen? Akkoord.’ Louis wiste de aanstootgevende zin en typte vervolgens met één vinger in de lucht: De dienstverlening zal eindigen exact zeven jaar na de wederzijdse aanvaarding van dit contract. Hij negeerde het gekreun van protest. ‘Nu heb ik nog een clausule nodig die me beschermt tegen de mogelijkheid dat je een betere dienaar van me wilt maken. Iets dergelijks heb je me nog niet laten zien.’
Er werd een tekstje toegevoegd. Louis studeerde er even op en zei toen: ‘Nee.’
‘Schrijf dan zelf iets.’
‘Nee. Kun je een manier bedenken om een kopie te maken van mijn versie van het contract?’ ‘Nee.’
‘Dan zullen we moeten wachten tot ik bij de Verborgen Patriarch ben. Ik zal morgen vertrekken.’
‘Wacht! Louis, waar je nu bent kan ik je gemakkelijk bereiken.’
‘Verst-in-de-achterhoede, ik vind echt dat ik erop moet staan dat je mijn contract accepteert, niet het jouwe. Als je het niet kunt lezen, hoe kun je dan wijzigingen voorstellen?’
‘Je moet het me hardop voorlezen.’
‘Morgen. Er is nog iets anders dat me dwars zit. Hoeveel tijd kost het jou om een zonnevlek te maken en vervolgens een superthermale laserstraal?’
‘Twee uur, soms drie. De omstandigheden wisselen.’
‘Er kwamen drie schepen door Vuist-van-God, niet ver hiervandaan, en iemand heeft ze uit de lucht geblazen. Een vierde schip landde aan de overkant van Ringwereld en ook dat werd verpulverd.
Heeft dat langer geduurd? Door al jouw snel vooruitspoelen heb ik het niet kunnen beoordelen.’ Ik zal het bekijken.’
Louis werd laat wakker. Sawur en de kinderen waren weg. Er was niets eetbaars over van de vorige avond. Louis ging naast de lege restanten van het kookvuur aan het werk.
Geen persoon of procedé zal enige wijziging aanbrengen in Louis Wu’s denkpatronen, noch op medische, noch op chemische wijze, noch op enige andere wijze, uitgezonderd na persoonlijk overleg met Louis Wu zelf op momenten dat deze ten volle bij zijn bewustzijn en geheel bij zinnen is. Overeenkomsten die tot stand zijn gekomen op momenten dat hij niet ten volle bij bewustzijn en/of niet geheel bij zinnen was, zullen niet bindend zijn.
Louis verwijderde het woord ‘dienstbaarheid’ uit de zin De periode van dienstbaarheid, en schreef: De periode van wederzijdse verbondenheid zal niet later eindigen dan zeven Aardse jaren na afsluiting van dit contract. Wu zal in deze jaren recht hebben op slaap, maaltijden en herstelperioden naar behoefte. Noodgevallen die deze vrije tijd verstoren en in beslag nemen zullen in drievoudige mate in mindering worden gebracht op de periode van wederzijdse verbondenheid. Sancties bij overtreding… wederzijds overeengekomen vakanties zullen aan de genoemde periode worden toegevoegd… Louis Wu mag elke opdracht weigeren die, naar zijn exclusieve oordeel, een onverantwoord risico inhoudt, onverantwoorde schade toebrengt aan lokale humanoïden en/of hun cultuur en/of hun leefwereld, of aan Ringwereld als zodanig, of die duidelijk in strijd is met ethische beginselen… Een paar onderhandelingspunten hebben kon nooit kwaad…
Hij rammelde nu van de honger. Hij wist waar hij wortels kon vinden. Louis gebruikte zijn lastschijf om erheen te gaan en zag kinderen rondzwerven in de hoger gelegen bossen aan de overkant van de Shenthy.
Sawur had twee grote paddenstoelen van verschillende soort gevonden en de kinderen hadden een landkreeft ter grootte van een konijn gedood. Ze bekeken vol belangstelling hoe Louis dit alles in bladeren wikkelde en er vervolgens een koker van natte klei omheen boetseerde.
Hij haalde zijn vlammer uit het afgesloten kastje op zijn lastschijf en met deze vlammer op microgolfstand — brede straal, gemiddelde intensiteit — verhitte hij de kleikoker tot er stoomwolken uitkwamen.
Daarna sloot hij de vlammer weer veilig weg. Te gevaarlijk om te laten rondslingeren.
‘Strill, Parald, zorg dat iedereen van deze koker afblijft. Ze zouden zich verbranden. Sawur? Ik wil je een afscheidscadeau geven.’ Is het tijd voor afscheid, Louis?’
‘De Netwerkhuizer heeft zijn brandstofsonde hierheen gestuurd om de rotswand van een venster te voorzien. De sonde moet nog in de buurt zijn. Ik verwacht haar binnen enkele uren.’ Hij sprong van het stapeltje lastschijven af. Ik zal je laten zien hoe het werkt. Ik vraag me af of ik mijn cadeau aan jou of aan het hele dorp moet geven.’
De schakelaars om een lastschijf te bedienen bevonden zich in uitsparingen aan de rand. Het vergde enige kracht om ze te bedienen. Beschermherenkracht. Louis wroette even met een tak die hij met beide handen vasthield, waarna de onderste schijf zich van het stapeltje losmaakte en naar beneden viel. Ze bleef een paar centimeter boven het gras zweven.
‘Wil je het vanavond aanbieden?’ vroeg Sawur. ‘Geef het geschenk aan het dorp, onder het beheer van mij en Kidada. Ik zal even verbaasd zijn als iedereen. Laat hem en mij zien hoe het werkt, maar niemand anders. En geen van de bezoekers.’
‘Akkoord.’
‘Dit is een prachtig cadeau, Louis.’
‘Sawur, jij hebt me mijn leven gegeven. Geloof ik. Misschien.’ ‘Je twijfelt nog steeds?’
‘Geef me een momentje.’ Louis sloeg aan een kant het kapje van zijn hard geworden kleikoker af. De paddenstoelen zagen eruit of ze gaar waren, en zo roken ze ook.
Ze smaakten heerlijk. Hij brak het restant van de koker open en zag dat het schaaldier eveneens gaar was. Het meeste vlees bevond zich in de poten en de scharen; de kinderen verdeelden deze onder elkaar. De staart leverde een paar happen voor Sawur en hemzelf.
‘Dat is beter. Ik kan niet goed nadenken als ik rammel van de honger. Nu, let op.’ Louis trok een cirkel in de modder. ‘Het kost licht tweeëndertig minuten om van deze kant van Ringwereld naar de andere te gaan en weer terug te komen.’ Hij hoorde zijn vertaler de tijd en de afstand toelichten.
‘Echt waar?’
‘Vertrouw me. Acht minuten voordat een zonnestraal de Boog bereikt. Zestien minuten doorsnee, dus tweeëndertig minuten om heen en weer te gaan. Als er hier in de buurt, niet ver van de Grote Oceaan, drie ruimteschepen uit een gat opduiken en ze worden tweeëneenhalf uur later vernietigd, en als er daarna een schip hier landt en dat wordt twee uur later vernietigd, waar bevindt zich dan de aanvaller?’
Sawur bestudeerde de schets en wees toen een plek aan. ‘Hier, aan de overkant van de Boog. Hij had eerst een half uur nodig voordat hij die eerste schepen zelfs maar kon zien!
‘Maar als dat volgende schip drie uur later wordt vernietigd?’
‘Dan zou de aanvaller zich hier bevinden,’ wees Sawur, ‘waar jij de Grote Oceaan hebt getekend.’
‘Juist.’
Toen de schaduw de zon raakte had Louis een contract afgesloten dat hem voldoende zou beschermen — als een Poppenspeler zich tenminste aan een contract hield.
Hij bood Weversdorp de lastschijf aan terwijl het avondmaal in de maak was. Ze eerden hem als een machtige tovenaar, een vashnesht. Toen wilden alle kinderen een ritje maken, hoewel hun ouders aandrongen op voorzichtigheid. Louis het Kidada zien hoe de zweefhoogte vast kon worden afgesteld op twee voet — dat moest veilig genoeg zijn.
Hij zag Kidada tussen de huizen door zigzaggen met een joelende Strill in zijn armen en hij hoopte dat ze het apparaat niet zouden opgebruiken met dit soort pleziertochtjes. Op zekere dag zouden ze het misschien nodig hebben om iets zwaars te tillen.
Het licht begon te verdwijnen. Jagers hadden een of ander roofdier gedood; het smaakte te veel naar kat. Wevers sneden porties af die ze meenamen naar de rotswand toen daar het venster oplichtte. Ontspannen gezeten op zijn stapeltje lastschijven, zoals het een ware tovenaar betaamde, knabbelde Louis aan gekookte rietstengels en aan een wortel die hij in een omhulsel van klei had gemicrogolfd.