‘Hoe denkt hij dan dat wij op Ringwereld zijn gekomen?’
‘U bedoelt de Boog? Ik heb gezegd dat u een schip had gekocht. Ik heb het met Mirarp niet gehad over instant verplaatsing. Ik geloofde vader niet. Toen u de transportcel —’
‘Stapschijf. Transportcellen zijn apparaten die we in de bekende ruimte en het Patriarchaat gebruiken. Ze zijn veel primitiever.’
‘Stapschijf… Ik sprong. Mirarp en zijn vader werden compleet verrast. Ze wisten niet wat ze zagen. Verrassing!’ fluisterde de Kzin, en hij zakte in elkaar. Zijn ogen vielen dicht.
‘Verst-in-de-achterhoede?’
‘Klaar. Breng hem maar.’
Louis zette zijn schouder onder Acoliets oksel en begon te tillen. Acoliet wist kracht te vinden om rechtop te staan, naar het medische apparaat te wankelen en er zich schuin voorover in te laten vallen.
Louis maakte het drukverband los en legde de Kzin recht. Hij vond het afgesneden stuk van de hand en de twee nutteloze helften van het zware handgeweer dat hij had vastgehouden. De halve hand raapte hij op.
Verst-in-de-achterhoede nam het stuk hand in zijn mond. ‘Doe het luik dicht,’ zei hij terwijl hij de hand door een andere opening naar binnen stak. Daarna ging hij met gekruiste knieën op de grond zitten en verborg hij zijn hoofden achter zijn onderbenen.
Weer in schoktoestand, dacht Louis.
‘Zelfmoord?’ vroeg de knobbelige man.
Eén hoofd vertoonde zich. Ik demonstreer hulpeloosheid. Dit betekent overgave,’ zei Verst-in-de-achterhoede. ‘Overgave, goed.’
De Kzin zou waarschijnlijk dagenlang in het apparaat moeten blijven.
Louis dreigde flauw te vallen.
Helse pijn maakte hem weer klaarwakker. De knokige handen van de beschermheer masseerden de botten in Louis’ rechterpols. Met zijn andere hand kneep Louis hard in de arm van de beschermheer. Hij kreunde en jankte. De werkelijkheid drong door de pijn slechts bij vlagen tot hem door. Pas toen de beschermheer zijn hand terugtrok dacht Louis eraan eens te kijken naar diens wapens. Misschien maar beter ook. Het vest van de knobbelige man bezat een opmerkelijke hoeveelheid zakken en vakjes, en in een daarvan herkende hij de vormen van zijn flitser. Misschien had Louis er wel bij gekund…
Goed, wat te doen voordat hij weer zou flauwvallen?
Het contract. Hij haalde zijn vertaalapparaatje te voorschijn en gaf het aan de Poppenspeler. ‘Dit is waarmee je hebt ingestemd. Lees het hardop voor, gegeven het feit dat onze metgezel zichzelf eveneens gebonden heeft.’
De Poppenspeler nam het apparaat aan. Zijn andere hoofd wendde zich tot de knobbelige man. ‘Waarom heb je dat gedaan?’
‘Ik heb bondgenoten nodig die geen beschermheren zijn. Beschermheren doden elkaar,’ zei de knobbelige man. Ik kan je houden aan een formele belofte die tot wederzijds voordeel is afgelegd. Lees voor.’
Verst-in-de-achterhoede begon te lezen.
De knobbelige man… of was het een vrouw? Het lichaam was iets korter, iets slanker dan dat van Teela Brown was geweest nadat ze beschermheer was geworden. De onbehaarde, leerachtige huid, de gezwollen gewrichten, het driehoekige gezicht, de bolle schedel — niets van dat alles hielp bij het raden van het geslacht. Louis meende dat hij sporen van mannelijke geslachtsorganen kon zien, maar daar zou hij niet op durven zweren.
Achter de ondoordringbare wand dansten miljoenen Poppenspelers. Verst-in-de-achterhoede moest gedacht hebben dat hij maar eventjes weg zou zijn.
‘… die, naar zijn exclusieve oordeel, een onverantwoord risico inhoudt… Exclusieve oordeel?’
Louis haalde glimlachend zijn schouders op.
‘… onverantwoorde schade… duidelijk in strijd is met ethische beginselen… Exclusieve oordeel?’
‘Verst-in-de-achterhoede,’ vroeg de beschermheer, ‘wil jij je op gelijke wijze aan mij binden?’
Verst-in-de-achterhoede floot verontwaardigd. ‘Je hebt het over pure slavernij! Hoe kun jij mij ooit compenseren? Wat ik Louis Wu aanbood was zijn leven! Dit vastgesteld zijnde: ik ga akkoord.’
Louis kon zich niet langer inhouden. ‘Wie ben je?’ vroeg hij de beschermheer.
Ik heb geen naam nodig gehad. Kies wat je wilt.’
‘Van welke soort ben je?’
‘Vampier.’
‘Je meent het niet.’
‘Jazeker.’
Louis stond weer op het punt flauw te vallen.
Hij had Teela Browns autodok, vast gelast aan de bovenste lastschijf, al een poos in het oog. Hij moest rechtop gaan staan om erbij te kunnen. Zijn tanden stijf op elkaar geklemd tegen de pijn, stak hij zijn gezwollen rechterhand in de diagnosesleuf.
De pijn trok weg. Een schermpje stelde hem vragen. Ja, hij wilde bij bewustzijn blijven. Nee, de daar genoemde medicijnen kon hij niet aanvullen. Het was een akelig lange lijst…
Zijn hele rechterarm leek nu verdwenen en hij voelde nergens anders echte pijn meer. Zijn geest was helder, vrij om wat te spelen met de fragmenten van de werkelijkheid en ze weer netjes aan elkaar te passen. Hij had zichzelf gebonden aan een dienstverband met een beschermheer… zo was het toch? En de beschermheer op zijn beurt had zich verbonden aan Louis, dat wil zeggen, tot limitering van zijn macht over Louis Wu. En de Poppenspeler had zich gebonden aan de beschermheer, en vice versa, volgens de termen van het contract dat Louis had opgesteld.
Hij kon horen wat de anderen zeiden, maar de woorden gleden het ene oor in en het andere uit. ‘Vereist zeer dringend… indringers… achter de Boog.’
‘Schepen van arm en het Patriarchaat,’ zei Louis. ‘Wedden?’ Politieke entiteiten hielden zich bezig met invasies; dat was hun aard. Hij had Ringwereld beschreven ten behoeve van officials van de Verenigde Naties. Chmeee had met zijn Patriarch gesproken. Welke andere organisaties konden van het bestaan van Ringwereld op de hoogte zijn? ‘Ook van de Vloot der Werelden?’ vroeg Louis.
‘Zo slecht ontworpen, zo beroerd beveiligd?’ De Poppenspeler snoof van verontwaardiging. ‘Die zijn niet van ons!’
‘Zijn de genoemde entiteiten gevaarlijk?’ vroeg de knobbelige man.
De Poppenspeler vond dat ze buitengewoon gevaarlijk waren, en dat zei hij ook. Louis was duizelig van de pijnstillers en droeg niet bij aan de conversatie.
‘Is het waarschijnlijk dat ze hun plannen opgeven?’
‘Nee. Ik kan je laten zien waar hun interstellaire transportschepen zich verborgen houden,’ zei Verst-in-de-achterhoede. ‘Die zullen niet meedoen aan een invasie. Zelfs jouw superthermale zonnenkrachtlaser kan de verste doelwitten niet bereiken. De schepen die landen zullen oorlogsschepen zijn, zonder hyperaandrijving.’
‘Laat kijken.’
‘Vanuit mijn cabine.’
Louis lachte inwendig.
De onzichtbare, niet-gemarkeerde stapschijf flitste uitsluitend naar de cabine van Verst-in-de-achterhoede, maar alleen hèm, niemand anders! En dan zou Verst-in-de-achterhoede zich achter een onkwetsbare wand bevinden. Hoeveel kans was er dat de knobbelige man daar in zou trappen?
Een vampier-beschermheer. Louis zette zijn mond aan het werk. ‘Wat eet je eigenlijk?’
‘Ik maak een soort groentemoes. Ik heb in geen achtentwintig falans bloed geproefd,’ zei de beschermheer. ‘Mijn honger is geen bedreiging voor jou.’
‘Fijn,’ zei Louis, en hij deed even zijn ogen dicht.
Hij hoorde: ‘Verst-in-de-achterhoede, je zult je contract maar één enkele keer verbreken. Laat me alle schepen van de invasievloot zien.’
Verst-in-de-achterhoede antwoordde met een schril gefluit, bestaande uit verschillende boventonen en subsonische bassen. Louis dwong zijn ogen weer open en zag de dansers verdwijnen. Ze maakten plaats voor roterende driedimensionale sterrenkaarten.
Het stelsel leek praktisch leeg, afgezien van Ringwereld en haar vierkante schaduwvlakken, maar toen flikkerden er ver van de Boog hele zwermen lichtjes in kunstmatige kleuren op, terwijl ook veel dichterbij tientallen kleine lichtpuntjes te zien waren. Louis kon op deze schaal geen bewegingen waarnemen, maar het leek alsof alle lichtjes posities innamen rond het systeem en alsof ze elkaar nog maar net hadden ontdekt.