– Wszystko w porządku – usłyszałem.
Ochrypły głos należał do Katy Miller. Nosiła kołnierz ortopedyczny. Twarz miała opuchniętą, oczy przekrwione. W miejscu gdzie kończył się kołnierz, widziałem ciemnopurpurowe i żółte sińce.
– Dobrze się czujesz? – zapytałem.
Kiwnęła głową. Uściskałem ją ostrożnie, tylko samymi dłońmi, trzymając się z daleka, żeby nie zrobić jej krzywdy.
– Nie jestem ze szkła – powiedziała.
– Kiedy wyszłaś? – spytałem.
– Kilka godzin temu. Nie mogę tu długo zostać. Gdyby mój ojciec wiedział, gdzie jestem… Podniosłem rękę.
– Nie mów nic więcej.
Otworzyłem drzwi i weszliśmy do środka. Idąc, krzywiła się z bólu. Dotarliśmy do kanapy. Zapytałem, czy chce się czegoś napić lub coś zjeść. Podziękowała.
– Na pewno nie powinnaś zostać w szpitalu?
– Powiedzieli, że wszystko będzie dobrze, tylko muszę odpocząć.
– Jak wymknęłaś się ojcu? Spróbowała się uśmiechnąć.
– Jestem uparta.
– Widzę.
– Nakłamałam.
– Niewątpliwie.
Nie mogąc poruszyć głową, zerknęła na mnie samymi oczami, w których stanęły łzy.
– Dziękuję ci, Will. Potrząsnąłem głową.
– Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że to była moja wina.
– Bzdura.
Usiadłem wygodniej.
– Podczas napadu wołałaś „John”. Tak przynajmniej usłyszałem.
– Policja mówiła mi o tym.
– Nie pamiętasz tego? Przecząco pokręciła głową.
– A co pamiętasz?
– Dłonie na mojej szyi. – Spojrzała w dal. – Spałam. Nagle ktoś chwycił mnie za gardło. Pamiętam, że nie mogłam złapać tchu.
Zamilkła.
– Czy wiesz, kim jest John Asselta? – zapytałem.
– Taak. Przyjaźnił się z Julie.
– Może myślałaś o nim?
– Wtedy, kiedy wołałam „John”? – zastanowiła się. Nie mam pojęcia, Will. Dlaczego pytasz?
– Myślę… – przypomniałem sobie, że obiecałem Pistillo trzymać ją od tego z daleka -…że on mógł mieć coś wspólnego z morderstwem Julie.
Przyjęła to bez mrugnięcia okiem.
– Mówiąc, że mógł mieć coś wspólnego…
– W tej chwili tylko tyle mogę powiedzieć.
– Mówisz jak policjant.
– To był niezwykły tydzień.
– Powiedz mi, czego się dowiedziałeś.
– Wiem, że jesteś ciekawa, ale uważam, że powinnaś słuchać lekarzy. Przeszyła mnie wzrokiem.
– Co to ma znaczyć?
– Sądzę, że musisz odpocząć.
– Chcesz, żebym trzymała się od tego z daleka?
– Tak.
– Boisz się, że znów stanie mi się krzywda.
– Właśnie.
W jej oczach pojawił się groźny błysk.
– Potrafię o siebie zadbać.
– Niewątpliwie. Jednak teraz sytuacja stała się bardzo niebezpieczna.
– A przedtem jaka była?
– Posłuchaj, musisz mi zaufać.
– Will?
– Tak?
– Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.
– Nie chcę się ciebie pozbywać – odparłem. – Jednak muszę cię chronić.
– Nie możesz – powiedziała cicho. – I dobrze o tym wiesz. – Katy przysunęła się do mnie. – Muszę poznać prawdę. Ty bardziej niż ktokolwiek powinieneś to zrozumieć.
– Rozumiem.
– A więc?
– Obiecałem, że nic nie powiem.
– Komu obiecałeś? Pokręciłem głową.
– Po prostu zaufaj mi, dobrze? Wstała.
– Nie.
– Ja tylko próbuję cię…
– A gdybym to ja ci powiedziała, żebyś spadał, usłuchałbyś? Spuściłem głowę.
– Nie mogę ci nic powiedzieć. Ruszyła do drzwi.
– Zaczekaj! – zawołałem.
– Nie mam czasu – rzuciła. – Ojciec będzie się zastanawiał, gdzie się podziewałam. Wstałem.
– Zadzwoń do mnie, dobrze?
Podałem jej mój numer telefonu komórkowego. Jej numer pamiętałem. Wyszła, trzasnąwszy drzwiami.
Katy Miller wyszła na ulicę. Szyja bolała ją jak diabli. Zbytnio się forsowała, wiedziała o tym, ale nic nie mogła na to poradzić. Kipiała ze złości. Czy tamci dotarli do Willa? Wydawało się to mało prawdopodobne. A jeśli jest równie zły jak reszta? A jeśli nie? Może naprawdę wierzył, że ją obroni.
Teraz będzie musiała działać jeszcze ostrożniej.
Zaschło jej w gardle. Chciało jej się pić, lecz przełykanie wciąż sprawiało ból. Zastanawiała się, kiedy jej to przejdzie. Miała nadzieję, że wkrótce. Najpierw jednak dokończy tę robotę. Sama to sobie obiecała. Nie ustąpi ani nie zaniecha, dopóki mordercy Julie nie spotka sprawiedliwa kara – taka czy inna.
Skierowała się na południe do Osiemnastej, a potem na zachód, do dzielnicy przetwórni mięsa. Teraz panował tu spokój, typowy dla krótkiej przerwy między warkotem ciężarówek za dnia a perwersyjnym życiem nocy. Całe miasto było takim teatrem wystawiającym dwie różne sztuki, z innymi dekoracjami, scenariuszami, a nawet aktorami. Jednak w dzień czy w nocy nad tą ulicą zawsze unosiła się woń rozkładu. Nie dało się jej pozbyć. Katy nie wiedziała, czy to odór zepsutego mięsa, czy dusz.
Znów poczuła strach.
Przystanęła i starała się zapomnieć. Te dłonie zaciśnięte na jej szyi, bawiące się, na przemian odcinające i otwierające dopływ powietrza. Był taki silny, a ona taka bezradna. Wydusił z niej dech. Pomyśleć tylko. Ściskał jej szyję, aż przestała oddychać, aż powoli zaczęło uchodzić z niej życie.
Tak jak z Julie.
Pogrążona w okropnych wspomnieniach zauważyła go dopiero wtedy, kiedy wziął ją pod rękę. Odwróciła się.
– Co u…?
Duch trzymał ją mocno.
– Domyśliłem się, że chciałaś ze mną rozmawiać – zamruczał jak zadowolony kocur. A potem dodał z uśmiechem: – No to jestem.
51
Siedziałem na kanapie. Katy miała prawo się wściekać; jakoś to przeżyję. To znacznie lepsze niż udział w kolejnym pogrzebie. Przetarłem oczy. Położyłem nogi na stole. Być może zasnąłem, nie jestem tego pewien. Kiedy zadzwonił telefon, ze zdziwieniem stwierdziłem, że już jest rano. Sprawdziłem, kto dzwoni. Squares. Wymacałem słuchawkę i przycisnąłem do ucha.
– Cześć – powiedziałem.
– Darował sobie uprzejmości.
– Myślę, że znaleźliśmy naszą Sheilę.
Pół godziny później wszedłem do holu hotelu Regina.
Znajdował się niecały kilometr od naszego mieszkania. Myśleliśmy, że uciekła na drugi koniec kraju, a tymczasem Sheila – jak inaczej miałem ją nazywać? – Sheila pozostała tak blisko.
Agencja detektywistyczna, z której usług korzystał Squares, wyśledziła ją bez trudu. Najwidoczniej po śmierci swojej imienniczki Sheila poczuła się bezpieczniej. Wpłaciła pieniądze do First National Bank i wyrobiła sobie debetową kartę Visa. W tym mieście nie można obyć się bez karty płatniczej. Czasy rejestrowania się w motelach pod fałszywym nazwiskiem i płacenia gotówką dawno minęły. Transakcja niekoniecznie musi być sfinalizowana za pomocą karty płatniczej, ale tak czy inaczej chcą ją zobaczyć.
Zapewne zakładała, że jest bezpieczna, co było najzupełniej zrozumiałe. Goldbergowie, ludzie żyjący ze swojej dyskrecji, sprzedali jej nową tożsamość. Nie miała powodu podejrzewać, że komuś o tym powiedzą. Zrobili to tylko ze względu na przyjaźń ze Squaresem i Raquelem oraz dlatego, że trochę obwiniali się o śmierć Sheili. Ponadto teraz Sheila Rogers nie żyła i nikt nie powinien jej szukać, więc nie musiała już zachowywać najwyższej ostrożności.
Wczoraj skorzystała z karty, żeby pobrać pieniądze z bankomatu na Union Square. Pozostało tylko sprawdzić pobliskie hotele. Większość pracy detektywa polega na wykorzystywaniu dojść i płatnych informatorów, przy czym to właściwie jedno i to samo. Dobry detektyw ma płatnych informatorów w firmach telekomunikacyjnych, urzędzie skarbowym, centrach bankowych, prasie, wszędzie. Jeśli myślicie, że trudno znaleźć kogoś, kto sprzeda poufne informacje, to chyba rzadko czytacie gazety.