– Później – odrzekł Bannon. – Niech Reacher zmarnuje nam jeszcze trochę czasu.
Rozejrzał się po sali, nie mówiąc nic więcej. Ostatecznie czekali nawet krócej niż dziesięć minut. Agent w garniturze wbiegł do środka, niosąc plik papierów. Położył je przed Bannonem. Bannon pchnął stosik w stronę Reachera, który podniósł dokumenty i zaczął przerzucać. Szesnaście kartek, część wciąż wilgotna, świeżo z drukarki. Na piętnastu widniało po sześć zdjęć, na szesnastej tylko cztery. Dziewięćdziesiąt cztery twarze. Zaczął od ostatniej kartki. Żaden z czterech wizerunków nie pasował.
Wziął piętnastą, przebiegł wzrokiem po kolejnych sześciu twarzach i odłożył kartkę. Podniósł czternasty arkusz,
sprawdził sześć zdjęć. Pracował szybko, nie musiał przyglądać się dokładnie, doskonale pamiętał rysy tamtego człowieka. Nie było go jednak na czternastej kartce ani na trzynastej.
– Jak bardzo jesteś pewien? – spytał Stuyvesant.
Dwunasta kartka. Nic.
– Jestem pewien – odparł Reacher. – To był on, gliniarz.
Miał odznakę i wyglądał jak gliniarz. Wyglądał na gliniarza, tak jak Bannon.
Jedenasty arkusz. Nic. Dziesiąty, to samo.
– Wcale nie wyglądam na gliniarza – zaprotestował
Bannon.
Dziewiąty. Nic.
– Wyglądasz dokładnie jak gliniarz – upierał się Reacher.
– Masz gliniarską kurtkę, gliniarskie spodnie, gliniarskie
buty, gliniarską twarz.
Nic na ósmej kartce.
– Zachowywał się jak gliniarz – dodał Reacher. Siódma. Nic.
– Pachniał jak gliniarz.
Na szóstej kartce nic. Na piątej także.
– Co ci powiedział? – spytał Stuyvesant.
Czwarta kartka. Nic.
– Spytał, czy kościół jest zabezpieczony. Zapytałem, co
się dzieje. Odparł, że wybuchło zamieszanie. Potem ochrzanił mnie, bo zostawiłem otwarte drzwi kościoła. Właśnie
tak, jak zrobiłby każdy gliniarz.
Trzecia kartka – nic. Druga. Uniósł pierwszy arkusik i dostrzegł natychmiast, że nie ma na nim poszukiwanej twarzy. Puścił kartkę i pokręcił głową.
– Dobra, to teraz złe wieści – oznajmił Bannon. – Posterunek policji w Bismarck nie wystawił nikogo w cywilu,
absolutnie nikogo. Uznano, że okazja jest bardzo uroczysta, toteż wszyscy mieli na sobie mundury, cała czterdziestka dwójka, a zwłaszcza oficerowie, kapitan i porucznik włożyli galowe mundury, łącznie z białymi rękawiczkami.
– To był gliniarz z Bismarck – upierał się Reacher.
– Nie – odparł Bannon. – To nie był gliniarz z Bismarck. Co najwyżej jakiś facet udający gliniarza.
Reacher nie odpowiedział.
– Ale jak widać świetnie sobie radził – dodał Bannon. -
Ciebie na przykład przekonał. Najwyraźniej umiał naśladować wygląd i zachowanie policjanta.
Nikt się nie odezwał.
– Obawiam się zatem, że nic się nie zmieniło – oświadczył Bannon. – Wciąż sprawdzamy niedawnych pracowników Secret Service. Bo kto umiałby lepiej udawać policjanta z prowincji niż weteran innej służby rządowej, który całe życie współpracował z policjantami przy takich
imprezach?
15
Gdy Reacher, Neagley i Stuyvesant wrócili do budynku Departamentu Skarbu, czekał już na nich pracownik biura badawczego. Stał w recepcji, ubrany w wełniany sweter i niebieskie spodnie, jakby wstał świeżo od stołu. Mniej więcej w wieku Reachera, wyglądałby zupełnie jak profesor uniwersytecki, gdyby nie oczy – mądre i czujne, jakby widział sporo rzeczy i słyszał o wielu innych. Nazywał się Swain. Stuyvesant przedstawił go i zniknął. Swain poprowadził Reachera i Neagley korytarzami, z których wcześniej nie korzystali, do pomieszczenia służącego niewątpliwie za bibliotekę i salę wykładową. Pośrodku stał tuzin krzeseł, zwróconych w stronę podium. Z trzech stron wzdłuż ścian ustawiono regały, pod czwartą boksy z komputerami na biurkach. Do każdego podłączono drukarkę.
– Słyszałem, co mówi FBI – oznajmił Swain.
– Wierzy pan w to? – spytał Reacher.
Swain jedynie wzruszył ramionami.
– Tak czy nie? – naciskał Reacher.
– Nie jest to niemożliwe – przyznał Swain. – Ale nie ma
powodu, by wierzyć w tę teorię. Równie dobrze mogliby to
być byli agenci FBI. Albo obecni agenci FBI. Jako agencja
jesteśmy lepsi niż oni, może próbują nas podkopać.
– Sądzi pan, że powinniśmy popracować nad tym aspektem sprawy?
– Jest pan bratem Joego Reachera, prawda?
Reacher przytaknął.
– Pracowałem z nim – oświadczył Swain. – Dawno temu.
– I?
– Zachęcał do czynienia przypadkowych uwag.
– Ja też – odparł Reacher. – Ma pan jakieś?
– Moja praca to czysto akademickie rozważania – powiedział Swain. – Rozumie pan? Jestem wyłącznie teoretykiem, naukowcem. Jestem tu po to, by analizować.
– I?
– Obecna sytuacja wygląda inaczej niż wszystkie, z jakimi zetknąłem się do tej pory. Wyraźnie widać kryjącą się w niej nienawiść. Zabójstwa dzielą się na dwie grupy: ideologiczne bądź praktyczne. Zabójstwo praktyczne to usunięcie danego człowieka ze ściśle określonych pobudek politycznych bądź ekonomicznych. Zabójca ideologiczny morduje kogoś, bo go nienawidzi. W ciągu ostatnich lat podjęto wiele podobnych prób zamachów. Nie mogę opowiedzieć wam o żadnej z nich nic prócz tego, że większość nie posunęła się zbyt daleko i że zawsze pojawiała się głęboka nienawiść, zwykle jednak starannie skrywana na poziomie spiskowca. Ci ludzie szepczą między sobą, a my widzimy wyłącznie rezultaty. Tym razem jednak nienawiść jest wyraźna, nieskrywana. Zadali sobie wiele trudu, bardzo ryzykowali, by nas o niej poinformować.
– Jakie są pana wnioski?
– Uważam, że pierwsza faza była naprawdę niezwykła. Listy? Proszę pomyśleć o ryzyku, o wysiłku wymaganym, by je zminimalizować. Zainwestowali niewiarygodnie dużo
środków we wstępną fazę planu. Muszę zatem zakładać, iż uznali, że warto.
– Ale mylili się – wtrąciła Neagley. – Armstrong nie widział na oczy żadnego z tych listów. Zmarnowali tylko czas.
– To kwestia zwykłej ignorancji. Czy pani wiedziała, że w żadnym razie nie rozmawiamy o groźbach z naszymi podopiecznymi?
– Nie – przyznała Neagley. – Zaskoczyła mnie ta informacja.
– Nikt nie wie – odparł Swain. – Każdy jest zaskoczony. Ci ludzie sądzili, że przekazujemy mu wszystko. Dlatego uważam, że to sprawa osobista, że on jest celem, nie my.
– My też tak sądzimy – wtrącił Reacher. – Ma pan jakieś konkretne powody?
– Pomyśli pan, że jestem naiwny – mruknął Swain. – Ale nie wierzę, by ktokolwiek, kto pracuje bądź pracował dla nas, zabił tamtych dwóch Armstrongów. Nie w ten sposób.
Reacher wzruszył ramionami.
– Może istotnie jest pan naiwny. Może nie. Ale to nie ma znaczenia. My i tak jesteśmy przekonani.
– A co was przekonało?
– Dywiz w drugim liście.
– Dywiz? – Swain zastanowił się chwilę. – Tak, rozumiem. To możliwe, lecz nieco poszlakowe.
– Nieważne. Zakładamy, że to sprawa osobista.
– Dobrze, ale czemu? Jedynym możliwym wyjaśnieniem jest to, że go nienawidzą, chcą z niego zadrwić, pragną go dręczyć, przerazić, sprawić, by najpierw cierpiał. Samo zabójstwo im nie wystarczy.
– Kim zatem są? Kto tak bardzo go nienawidzi?
Swain machnął ręką, jakby odsuwał na bok to pytanie.
– Najpierw coś jeszcze – rzekł. – Trochę teoretyzuję, ale myślę, że popełniliśmy błąd w obliczeniach. Ile wiadomości otrzymaliśmy?
– Sześć – odparł Reacher.
– Nie – zaprzeczył Swain. – Uważam, że było ich siedem.
– Gdzie jest siódma?