– Win puszczał mi ten musical w jaguarze. Podjęli starą grę. Zgadnij, skąd ten cytat.
Bawiła się szklanką, obracając ją w ręku i sprawdzając klarowność i czystość wody. W końcu udało jej się utworzyć wodne logo Olimpiady.
– Nie bardzo wiem, co ci powinnam powiedzieć – rzekła wreszcie. – Nie wiem, czego oczekuję po tym spotkaniu. – Podniosła wzrok. – I ostatnie wyznanie, dobrze?
Skinął głową.
– Przyszłam do ciebie, licząc na pomoc. Naprawdę. Ale nie tylko dlatego.
– Wiem. Nie chcę o tym za dużo myśleć, beto mnie przeraża.
– Co zrobimy?
Oto szansa. Miał nadzieję, że nie ostatnia.
– Wydobyłaś akta siostry? – spytał.
– Tak.
– Przeczytałaś je?
– Nie. Tylko wzięłam.
– To może je przejrzymy?
Skinęła głową. Podano chrupiącą kaczkę i gołąbka z nasionami limby. Jessica wyjęła brązową kopertę i przecięła pieczęć.
– Zerknij na nie pierwszy – zaproponowała.
– Dobra, ale zostaw mi trochę.
– Nie licz na to.
Zaczął przerzucać dokumenty. Pierwszy dotyczył wyników Kathy w nauce. Pierwszą klasę liceum ukończyła z dwunastą lokatą na trzysta osób. Nieźle. Pod koniec maturalnej mocno zjechała w dół – na pięćdziesiąte ósme miejsce.
– W ostatniej klasie obniżyła loty – powiedział.
– A kto ich nie obniża? – odparła Jessica. – Pewnie się obijała.
– Pewnie.
Zwykle jednak oznaczało to, że szóstkowy uczeń dostaje piątki i czwórki, a Kathy w ostatnim semestrze miała jedną szóstkę, trzy trójki i pałę. Jej konto obciążyło również kilka zatrzymań po lekcjach – wszystkie w klasie maturalnej. Dziwne. Choć zapewne bez większego znaczenia.
– Powiedz mi, co się dziś zdarzyło – poprosiła Jessica pomiędzy dwoma kęsami.
Zadziwiające. Pozostała piękna nawet wtedy, gdy jadła, aż się uszy trzęsły. Zaczął od tego, co Win odkrył w sześciu magazynach porno.
– Dlaczego jej zdjęcie było tylko w tej jednej szmacie? – spytała.
– Trudno powiedzieć.
– Ale się domyślasz?
Domyślał się. Jednak za wcześnie było na wnioski.
– Jeszcze nie – odparł.
– Są jakieś wieści od twojej znajomej z telefonów? Skinął głową.
– Po naszym odjeździe Gary Grady wykonał dwa telefony. Jeden do Freda Nicklera z Gorącej Prasy. Drugi do kogoś w mieście. Zadzwoniliśmy tam, ale nikt nie podniósł słuchawki. Informacje otrzymaliśmy za późno.
– A co z grafologiem?
Nie było co owijać w bawełnę.
– Charaktery pisma się zgadzają – odparł. – Kopertę zaadresowała Kathy albo jakiś bardzo dobry fałszerz.
Pałeczki Jessiki spowolniły.
– O mój Boże!
– Tak.
– A więc ona żyje!
– To wciąż tylko możliwość. Nic więcej. Kopertę mogła zaadresować przed śmiercią. Poza tym w grę wchodzi oszustwo.
– Przesadzasz.
– No, nie wiem. Jeżeli Kathy żyje, to gdzie jest? I dlaczego to wszystko robi?
– Może ją porwano. Może zmuszono.
– Do adresowania kopert? I kto tu przesadza?
– A masz lepsze wyjaśnienie?
– Jeszcze nie, lecz staram się je znaleźć. – Powrócił do akt. – Słyszałaś o niejakim Ottonie Burke’u?
– O tym magnacie, właścicielu wielkiej wytwórni płytowej i drużyny Tytanów?
– Tak. On też wie o tym magazynie. Myron streścił jej przebieg wizyty na stadionie.
– Myślisz, że może za tym stać Otto Burke? – spytała.
– Ma motyw – zbicie ceny za Christiana. Poza tym jest wpływowy – dysponuje masą forsy. Tłumaczyłoby to również, dlaczego Christian dostał egzemplarz pisma.
– Przesłał mu wiadomość.
– Właśnie.
– W jaki sposób Burke mógłby sfałszować pismo mojej siostry?
– Mógł wynająć fachowca.
– Skąd wziął próbkę pisma Kathy?
– Kto wie? To nie takie trudne.
Jessice zaszkliły się oczy.
– A więc to był tylko fortel? Podstęp dla zdobycia przewagi w negocjacjach?
– Możliwe. Ale wątpię.
– Dlaczego?
– Coś mi tu nie pasuje. Po co Burke zadawałby sobie aż tyle trudu? Mógł nas przecież zaszantażować samym zdjęciem. Nie musiał umieszczać go w pornosie. Zdjęcie by mu wystarczyło.
Uchwyciła się tej nadziei jak deski ratunkowej.
– Masz rację – przyznała.
– Pozostaje pytanie, skąd Otto wziął to pismo.
– Może kupił je w jakimś kiosku któryś z jego pracowników.
– Niemożliwe. Cyce - słowo to znów z trudem przeszło mu przez usta (dobrze!) – mają bardzo niski nakład. Szansę na to, żeby ktoś z klubu Tytanów kupił tę szmatę, dokładnie ją przejrzał i na jednej z ostatnich stron z ogłoszeniami wypatrzył w dolnym rzędzie zdjęcie Kathy, są w najlepszym razie nikłe.
Jessica strzeliła palcami.
– Ktoś mu przysłał pocztą! Myron skinął głową.
– Mogło ją otrzymać z tuzin ludzi. Nie tylko Christian.
– Jak się tego dowiedzieć?
– Pracuję nad tym – zapewnił, ratując kawalątek chrupiącej kaczki przed zniknięciem w czeluści jej ust. Był przepyszny.
Powrócił do akt Kathy. Przez pierwszy semestr na studiach miała złe stopnie. W ciągu drugiego jej oceny znacznie się poprawiły. Spytał o to Jessicę.
– Pewnie oswoiła się z życiem na uczelni – odparła. – Zapisała się do koła dramatycznego, została czirliderką, zaczęła chodzić z Christianem. Pierwszy semestr był dla niej szokiem kulturowym. To normalne.
– Pewnie tak.
– Nie jesteś przekonany.
Wzruszył ramionami. Myron Bolitar, senor Scepticalo.
Dalej w aktach były rekomendacje. Wychowawca w liceum nazwał Kathy „niezwykle utalentowaną” dziewczyną. Nauczycielka historii w dziesiątej klasie dostrzegła u niej „zaraźliwy entuzjazm życiowy”, a nauczyciel angielskiego w klasie maturalnej uznał ją za osobę „błyskotliwą, mądrą i dowcipną”, z której „każda uczelnia będzie miała powód do dumy”. Bardzo miłe opinie. Myron zerknął na dół strony.
– Oho!
– Co takiego?
Wręczył Jessice gorącą rekomendację nauczyciela angielskiego w ostatniej klasie liceum w Ridgewood, pana Grady’ego. Pana Gary’ego,Jerry’ego” Grady’ego.
14
Ze snu wyrwał go telefon. Myron śnił o Jessice. Próbował przypomnieć sobie szczegóły, ale te rozpadły się na kawałeczki, uleciały i pozostało po nich zaledwie kilka żałosnych odprysków. Ktoś dzwonił do niego o siódmej rano. Domyślał się kto.
– Halo?