Дабрыян. Я не маю часу паўтараць сказанае.
Болдвін. Вы не ёсць вельмі ветлівы. А рэпартаж будзе. Які трэба… (Выходзщь.)
Дабрыян. Які трэба вашым гаспадарам. Гэта мы ведаем.
Антаніна Васільеўна (уваходзщь з поштай у руках. Ківае на дзверы). Адпрэчылі?
Дабрыян. Ледзь адчапіўся. Спрабаваў таргаваць мяне.
Антаніна Васільеўна. I многа даваў?
Дабрыян. Мільёнамі спакушаў.
Антаніна Васільеўна. Прыдурак. (Кладзе пошту на стол.) Вось вам яшчэ дабаўка.
Дабрыян. I калі ж я ўсё гэта прагледжу? (Садзіцца і праглядае пошту.) Да мяне больш нікога няма?
Антаніна Васільеўна. Калгасніца з падшэфнага калгаса. Пенсіянерка.
Дабрыян. Чаго яна хоча?
Антаніна Васільеўна. Не гаворыць. Кажа, толькі самому акадэміку скажу.
Прымеце? У вас жа хутка пасяджэнне.
Дабрыян. Сёння не прыму — заўтра прыйдзе.
Антаніна Васільеўна выходзіць. Праз хвіліну ўваходзіць калгасніца.
Калгасніца. Дзень добры вам.
Дабрыян. Добры дзень. Праходзьце. Сядайце.
Калгасніца. Сядзела. На машыне дзве гадзіны, ды тут, у вашым прылазніку, з гадзіну.
Дабрыян. Людзей шмат. Давайце знаёміцца.
Калгасніца. Я вас знаю. Вы прыязджалі да нас. Я з калгаса «Ураджай».
Дабрыян. А як вас зваць?
Калгасніца. Прозвішча — Лапата. Ну, пішуць — Лапато. Гэта як бы далікатней. А завуць — Алена. Алена Максімаўна.
Дабрыян. Дык што ж мне скажаце, Алена Максімаўна?
Алена Максімаўна. Чула я, таварыш акадэмік, што вы людзей робіце неўміручымі. I нават пацукоў. Радыё перадавала.
Дабрыян. Дык вы таксама хочаце быць неуміручай?
Алена Максімаўна. Не, я не пра сябе. Я пажыла ўжо, дзякуй Богу, дзяцей пагадавала, унукі растуць. Ну, там пасля ужо, калі гэтага лякарства астанецца у вас на маю долю…
Дабрыян. Дык вы пра дзяцей клапоціцеся?
Алена Максімаўна. Дзеці мае прабітныя. Адзін — трактарыст, другі на ферме працуе, прэміі палучаюць. На дошцы вісяць. Яны самі даб‘юцца.
Дабрыян. Значыць, пра ўнукаў?
Алена Максімаўна. А пра ўнукаў яшчэ рана.
Дабрыян. Дык што ж вы хацелі?
Алена Максімаўна. Я неяк не адважуся гаварыць.
Уваходзіць Антаніна Васільеўна, адчыняе шафу і бярэ папку.
Дабрыян. Калі ўжо адважыліся прыйсці…
Алена Максімаўна. Таварышок акадэмік, даражэнькі! Я вас вельмі прашу: зрабіце маю кароўку неўміручай!
Антаніна Васільеўна не утрымалася і фыркнула са смеху.
Чаго ты фыркаеш! Табе у магазіне гатовае, а мне надаіць трэба. (Да Дабрыяна.) Вельмі ж кароўка ўдалая. Каб вы толькі глянулі на тое вымя! Але ўжо не маладая. Гады праз чатыры трэба будзе мяняць. А там якая удасца, бог яе ведае.
Дабрыян. Вось гэта задалі вы мне задачу!
Алена Максімаўна. Я думаю, калі пацука можна, чалавека можна, дык і карову можна. Яна ж пасярэдзіне паміж імі.
Дабрыян. Вы правільна думаеце. У прынцыпе яно можна.
Алена Максімаўна. А мне не у прынцыпе трэба, а ў хляве.
Дабрыян. Але ж людзям не толькі малако, а і мяса патрэбна. А калі ўсе каровы будуць неўміручыя…
Алена Максімаўна. Я ж пра ўсіх не гавару. Мяса вунь калгас больш за тысячу гэтых самых цэнтнераў здаў. Колькі гэта на пуды, я ўжо і не ведаю. А мне і ўнукам — малачко на першым плане. (Доўгая паўза.) Дык зробіце?
Дабрыян. На жаль, не магу.
Алена Максімаўна. Чаму?
Дабрыян. Складанае гэта пытанне, Алена Максімаўна. Спачатку з людзьмі трэба разабрацца. Тут яшчэ думаць і думаць трэба.
Алена Максімаўна. З людзьмі яно вядома, а з каровай жа ўсё ясна.
Дабрыян. Гэта вам так здаецца.
Алена Максімаўна. Дык не можаце?
Дабрыян. Не магу, Алена Максімаўна.
Алена Максімаўна (устае). Ну што ж… Прыйдзецца скардзіцца, заяву падаваць.
Дабрыян. На каго?
Алена Максімаўна. На вас, таварыш акадэмік.
Дабрыян. Каму ж вы будзеце скардзіцца?
Алена Максімаўна. Правіцельству. Яно разбярэцца, што ў гаспадарцы больш патрэбна — каровы ці пацукі.
Алена Максімаўна і Антаніна Васільеўна выходзяць. Адчыняюцца дзверы, і ўваходзіць Наташа.