Неяк на паром села адна з нашых, салонных… З біле там у люкс на восьмай палубе. Вылупілася на мяне, убачыўшы, як на здань.
У яе ў люксе мы трохі пагаварылі… Салон цяпер належыў канкурэнту нашага партыйца. А Ражон збег, прыхапіўшы грошы былога гаспадара. Не ўсе, але і няма ла прыхапіў, калі яго шукаюць. Вось і яе выправілі, каб паглядзела: ён нібыта ў Стакгольме…
Наступным разам я ўбачыла яе не ў люксавай каю це, а ў паліцэйскай хроніцы. Паліцыя не магла апазнаць труп маладой жанчыны.
Перад рэйсам, на якім плыў Павал, Ражон сказаў, што з Піцера пасылаюць некага для разборак… Дык каб я ўважлівей прыглядвалася… Асабліва да тых, хто ў казіно круціцца, у барах…
Ражон стараўся на мяне страху нагнаць, каб служ бу пільней спаўняла, але па ўсім выглядзе ягоным, па голасе адчувалася, што і сам ён пабойваўся. Бо ведаў: калі ўжо за яго ўзяліся — не адступяць. Сур’ёзныя цяпер людзі ў Расіі.
А Павал мне глянуўся… Я люблю людзей, якія весела, гуляючы адносяцца да жыцця. Для якіх дзень — капейчы на ў кішэні. І не трасуцца яны над кожнай, і не глядзяць, колькі засталося. Як пашчасціць, бо лёс — рулетка.
Ён шапнуў мне пад раніцу, што, калі захачу, можам быць разам. Мне гэта ўсе прапаноўваюць — хто з раніцы, хто ўвечары… Я адказала, што мы не можам быць раз ам, бо я прастытутка. Нават не сказала, што былая. Ён засмяяўся: «Дык і што?.. Ведала б ты, кім бываюць мужыкі…»
Гэтыя беларусы, асабліва жулікі, усё адно як шведы. На Павала я і не падумала нічога, пакуль ён, збіраючыся ўраніцы, пісталет не дастаў, зноў яго схаваўшы хуцень ка… Невялікі такі, падобны на той, які Ражон хлапчуку даваў. Пад запальнічку зроблены.
Са Стакгольма Павал ехаў у Мальма, дзе ўжо болей за тыдзень па кантрабандных сваіх справах круціўся Ражон. Усё нібыта сходзілася — і я прызначыла Павалу ў Маль ма спатканне. Але назаўтра, каб даць яму шанс. Калі ён паспее разабрацца з Ражном, дык што ж: рулетка, лёс. І ніхто мне шыю сціскаць не будзе.
Я на пароме яшчэ была, калі патэлефанаваў, як ад чуўшы нешта, Ражон. Спытаў: «Ну, што?..» Я адказа ла, што, здаецца, прыслалі чалавека. І ён едзе ў Маль ма. Заўтра ў шэсць вечара каля гатэля «Хілтан» я су стракаюся з ім.
Ражон хмыкнуў. У яго хмык такі — нібы ўсхрап, як у звера, які нажэрся і задаволены. Хутчэй за ўсё, ён і ёсць звер, абліччам пад чалавека падроблены.
Мы мала пра іншых ведаем, дый пра сябе не болей… Мне вось што пра саму сябе незразумела: нашто я Ражну пра Павала сказала?.. Хоць яшчэ да таго, як ён хмыкнуў, падумала: «А што гэта я раблю?.. Каго, як фіны лес, зберагаю?..» І адразу ж, за імгненне нейкае, сама пе радумала сябе: «Калі Павал першым разабрацца не па спее, тады чарга Ражна. Шанс у кожнага быць павінен».
Чаму я так зрабіла?.. так падумала?.. так перадумала?..
Не ведаю.
Па абедзе ў фітнэсцэнтры ніхто і нічым у той дзень не займаўся, шлюбную цэрымонію неадрыўна глядзелі: дацкі прынц жаніўся. На вяселле ў Капенгаген усе еўра пейскія каралі і прэзідэнты з’ехаліся; у нявесты ў крэ мавай сукенцы шлейф быў метраў дваццаць; адна з наведвальніц фітнэсцэнтра, англічанка, мела некалі з прынцам нейкія адносіны, была ягонай girlfriend, дык да пытвалася ва ўсіх і ні ў каго: «Ну што ён у ёй знайшоў?.. Што ў ёй знайшоў ён, звар’яцеў?..» — пакуль я не ска зала да ўсіх і да яе, што для дацкіх прынцаў вар’яцець — гэта нармальна. Англічанка заткнулася, а я глядзела на бліскучапералівісты шлейф нявесты, што цягнуўся па чырвонай дывановай дарожцы і быў, мусібыць, нават з космасу відаць; і гэтак зашчымела ўва мне: не было ў мяне і ніколі не будзе вяселля не тое што каралеўскага — аніякага. Яшчэ я думала пра тое, колькі ж адначасова ў свеце самага рознага адбываецца: вунь каралі з каралевамі, дзіўныя ў наш час у каронах сваіх, сабраліся, нявеста з бясконцым шлейфам і жаніх у залатых эпалетах, святар у белым жабо, кветкі, бляск, этыкет, манеры, а непадалё ку Ражон з Павалам кружляюць, думаючы, як ім адзін аднаго забіць; і раптам я адчула, мне здалося: з Павалам у мяне нешта можа быць. Няхай сабе не каралеўскае, але нешта можа быць, бо для яго вар’яцець — гэта нармаль на. І ўжо з фітнэсцэнтра спускаючыся, я са шкляно га ліфта, да якога не прывыкнуць ніяк, бо здаецца, што восьвось звалішся, уніз абрынешся, убачыла, як да Па вала, які нетаропка, бо да шасці паўгадзіны яшчэ заста валася, крочыў да гатэля, а я на паўгадзіны раней спу скалася, каб папярэдзіць яго, што ў шэсць да мяне ні ў якім разе нельга падыходзіць, каб пасля ў нас з ім, ня хай не каралеўскае, але нешта ўсё ж было… — дык вось тут я і ўбачыла са шклянога, нібы паветранага, ліфта, як да Павала, ва ўсё новае, нібы на вяселле, апранутага, бо ён, мусіць, разбагацеў, падышоў чалавек, апрануты неахайна, як бадзяжнік, і папрасіў, як мне здалося, у Павала прыпаліць, а Павал дастаў пісталет, на запальнічку падоб ны, бо, мусібыць, усё зразумеў, першым хацеў стрэліць, але не паспеў: бадзяжнік апярэдзіў яго, стрэліўшы з гэт кага ж пісталета, і Павал доўга, нібы не знаходзячы, куды кейс паставіць, абсядаў, падмінаючы зялёны пакет з нама ляваным на ім чырвоным трактарам, і ўсё глядзеў услед бадзяжніку, які паціху, не азіраючыся, адыходзіў ад яго па Södra Förstagatan, 1ай Паўднёвай вуліцы, у пачат ку якой прамільгнуў і згубіўся ў натоўпе Ражон, які без мяне, звярыным нюхам сваім вынюхаў Павала і скарыстаў свой шанс, а Павал свой не скарыстаў, і, можа быць, праз мяне: я заняла яго спатканнем, вунь як апрануўся — не на смерць жа…