Знайшлі дурных…
Старых піцерскіх заадно з маскоўскімі прэсавалі, не зважаючы на зямляцтва. Мой партыец таксама на той сходцы быў. Ім сказалі, яны паслухалі, галовамі паківалі: маўляў, згодныя. Але ніхто, зразумела, ні капейчыны не аддаў. Наадварот, зноўку ўсе гэтак грэбсці заўвіхаліся, нібы сваё не дабралі. Тады і стала самай большай чаргой у Піцеры чарга на могілкі. Як і ў Маскве.
За піцерскі порт было некалькі войнаў, і калі пачалася новая, партыец сказаў мне, што трэба не толькі бараніцца, але і нападаць. Зубы паказваць, каб не думалі, што яны ў яго павыпадалі. Карацей, каб я набраў людзей. Групу ліквідацыі.
Я падабраў групу з сямёх. Разам са мной — васьмёра, на дзве машыны. Чатырох сваіх спецназаўскіх узяў, трох сельгаспасёлкаўскіх… На рабоце не прадыхнуць было: не паспяваў рукі абціраць.
Партыйца зноў запаважалі, адступацца ад яго, здало ся, пачалі — і раптам ледзь не кончылі. Ды яшчэ праз сваіх.
Жонка ягоная бардэль трымала, салонам яго называ ючы. Некалькі прастытутак гаспадара абслугоўвалі: у яго на пасылках былі. Такія — не падступіся. Гонар паказвалі. Свой прастытуцкі, але гонар. «Мы не ў бардэлі, мы ў са лоне». Я паспрабаваў з адной, з Ляляй, танклявай такой… Яна мне: «Ты паглядзі на сябе, кабан!..»
Сучка.
Якраз у нанятай для яе кватэры на Васільеўскім у пар тыйца і пальнулі. З дому насупраць: Ляля ў спальні акно не зашторыла. Куля зрэзала ланцужок, на якім шторная ручка вісела, зрэкашэціла. Так што партыец выпадкова ўратаваўся — і даручыў мне разабрацца.
А ў чым разбірацца?.. Сучка. Перакупілі, працава ла на некага. Трэба было астатнім паказаць, што за та кое бывае.
Я сказаў гаспадыні, каб у той жа кватэры на Васільеў скім склікала прастытуцкі сход. Увесь іх блядскі спецназ сабрала, як яны самі сябе называлі. Паставіў Лялю пе рад усімі і, калі ўжо яны спецназ, — чык па шыі! Шыя ў яе, як у курыцы, была, і Ляля, мусіць, яшчэ ўбачыць па спела, як галава ў яе адляцела, і пабегла за ёй, за галавой, без галавы, па ўсёй кватэры крывёй пырскаючы…
Эфектна выйшла. Не пападалі, прытомнасць страціўшы, толькі гаспадыня і Наташа, якую я тады і запрыкмеціў. Яна не стала, як Ляля, ламацца. Ды ўсе яны шоўкавымі сталі.
Нешта ў Наташы мяне вабіла. Яна была прастытут кай — і ў той жа час не. Я разумею, што такога не бывае, але ў ёй вось такое было.
Не ведаю, што гэта, і як растлумачыць… Мігценне… Я хацеў нават прапанаваць ёй жыць са мной. Якраз перад тым, як гаспадар падкінуў нам работу на пару. Пасля якой было ўжо не да мігцення.
Мы дазналіся, хто з канкурэнтаў заказаў партыйца, але таго, былога гэбіста, не ўдавалася паваліць. Ледзь не армію меў, моцна стаяў. Тады партыец і прыдумаў, як разабрацца з ім праз ягонага сына. Падрабязны план напісаў для мяне і Наташы, якая павінна была так хлап чука накруціць, каб ці сам ён бацьку кончыў, ці мяне ў дом правёў.
План мне не глянуўся: кіно нейкае. А хлапчук спадабаўся. Нават шкада было, калі павесіўся…
Забаўны ён быў. Я пісталет яму даю, каб ён, як мужык, за сябе пастаяў, і ён нібыта згодны бацьку прышыць, каб з Наташай быць, ды раптам кажа: «Вы пісталет мне пад шукайце, каб несапраўдным выглядаў, на цацачны па ходзіў. Каб я думаў, што гэта гульня…»
Я прынёс яму невялічкі, італьянскі, на запальнічку падобны — ён і яго не ўзяў… Так пісталецік той у мяне і застаўся: нашу з сабой, ніхто не думае, што сапраўдны.
А хлапчук вяроўкай абышоўся…
У бацькі ягонага ў ахове мой аднакашнік армейскі, былы спецназавец, служыў, які мяне папярэдзіў, што гаспадар, як толькі сына пахаваў, адразу ў Маскву паехаў. Каб давесці там, што партыец даўно ўжо ўсім замінае. І давёў. З ім згадзіліся. Так што чакай, сказаў аднакашнік, гасцей. Ці саскоквай, каб мы адзін аднаго не пастралялі.
Я не стаў чакаць. Перад тым, як саскочыць, пачысціў партыйца. Ламануў, можна сказаць, партыйную касу. Праз гэта мяне і пачалі даставаць за мяжой: вярні не сваё.
Хрэн вам. Чаму яно не маё, а ваша? Вы што, каралямі нарадзіліся?..
Дома мне не выпадала жыць. Хіба што зусім нядоўга.
У Стакгольм я падаўся, бо там у мяне свой чалавек быў. А ў яго — свой адвакат, які дапамог офіс купіць, фірму адкрыць. Параіў хоць аднаго шведа на нейкі час на работу ўзяць. Я ўзяў беспрацоўнага, адвакат журналіста знайшоў, які напісаў, што я ствараю у Швецыі новыя рабочыя месцы. Не на іхнім жыву, на сваім, ды яшчэ ім ад мяне перападае. На такіх людзей іначай, чым на звычайных імігрантаў ды бежанцаў, якіх карміць трэ ба, глядзяць.