— Ну, не ведаю, — пачухаў за вухам Артур. — Калі кот мышэй не ловіць, а пра яго ў школах байкі баяць, дык што ў тым для ката кепскага?
— Каты не людзі — і не маюць партыйнай прынцыпо васці! — прыставіў яму пісталет да вуха Леў Міронавіч, і Артур вымушаны быў згадзіцца, што яно сапраўды так.
Чэргі дураносцаў хоць і былі даўжэзнымі, але рухаліся даволі хутка, бо ўсе і спявалі адно і тое ж, і скакалі пры блізна аднолькава. Кіраўніка Дзяржавы гэткая адсут насць фантазіі стамляла і раздражняла, ён нецярпліва махаў рукой, чарговага дураносца перапынялі, налівалі яму чарку, давалі скварку — і выпраўлялі за дзверы. Калі ж Кіраўнік Дзяржавы кінуў вокам на залу і заўважыў у самым канцы самай апошняй чаргі Клаўдзію Львоўну, дык наогул пагнаў дураносцаў строем па чацвёра ў шэ раг: на чатырох адна чарка, на чатырох адна скварка — і за дзверы, на чатырох чарка, на чатырох скварка — і за дзверы… Незнаёмая прыгажуня з катом яго відавочна прывабіла. Ката, праўда, ён недзе раней бачыў, але не мог успомніць, дзе — дый чорт з ім, з катом!..
Нечакана кінула работу ў Іспаніі, невядома як з’яві лася ў банкетнай зале і стала ў чарзе за Клаўд зіяй Львоўнай з Артурам тая самая Каця Цімашук, якая для Клаўдзіі Львоўны была сяброўкай, а для Артура гаспа дыняй, хоць нібыта ўжо колішняй.
— Ставай паперад зе, — прапанавала ёй Клаўд зія Львоўна. — Ці ўсе разам давай пастаім. Чаго ты ззаду туляешся?
— Нічога, — падціснула губы Каця, адразу заўважыў шы, як паглядвае на Клаўдзію Львоўну Кіраўнік Дзяр жавы, былы яе палюбоўнік. — Мы і за спінамі сваё ўбачым. Мы за катоў замуж не выход зілі, каб папе рад зе стаяць.
Во так яно панашаму! Сама Клаўдзію Львоўну з катом сасватала — і сама яе ў тым звінаваціла!
Убачыў Кацю Цімашук і Кіраўнік Дзяржавы; кіўком пальца падазваў да сябе Стася Цянькоўскага і незада волена нешта сказаў; Стась паслухаў яго і подбегам падкруціўся да ахоўнікаў; два ахоўнікі моўчкі рушылі да Каці, узялі яе за рукі ды ногі, паднялі, разгушкалі і выкінулі ў вакно.
Артур не страціў да Каці ранейшых сімпатый і па думаў, што лепш бы выкінулі яго. Для яго такі палёт — хоць бы што, а для былой ягонай гаспадыні — наўрад ці… Хоць тут і другі паверх, але высачэзны, і ўнізе не пяры на, а мармуровыя прыступкі…
Калі чарга адорваць КДБ дайшла да Клаўдзіі Львоўны, нікога з людзей, апроч яе, у банкетнай зале ўжо не заставалася. Толькі кот Артур, Кіраўнік Дзяржавы, Стась Цянькоўскі, ахоўнікі ды нікому не бачны, нібы з паве тра злеплены, Леў Міронавіч з імянной зброяй у руках і сваімі партызанамі на люстры.
— А што з табой за кот мудакаваты? — спытаўся Кіраўнік Дзяржавы. — Здаецца, недзе бачыў я яго…
— Значыць, гэта лёс, — уздыхнула і развітальна па глад зіла Артура Клаўд зія Львоўна. — Значыць, вы пра яго думалі, калі вам так здаецца. Значыць, вы яго палюбіце. Гэта вам падарунак мой на Свята Чарговай Змены Канстытуцыі.
— Ты выйграла конкурс! — абвясціў Кіраўнік Дзяржавы. — І табе прыз. А прыз — гэта я. Цяміш?
— Так, — сарамліва апусціла вочы Клаўдзія Львоўна. — Мне Каця Цімашук расказвала.
— Якая Каця? — злосна не зразумеў Кіраўнік Дзяр жавы. — Няма і не было ніякай Каці! Ці хочаш злятаць паглядзець?
— Не, — таропка адмовілася Клаўдзія Львоўна. — Хіба што Артур…
— Артур дык Артур, — згадзіўся КДБ, якому было ўсё адно, каго выкідваць, абы было каго. — Кажы, кацяра, сваё апошняе жаданне! Чарку і скварку хочаш?
— Дзякуй, перад палётамі не п’ю, — з цырымонным рэ верансам падзякаваў Артур і ступіў бліжэй да Кіраўніка Дзяржавы, на што ахова на гэты раз неяк дэманстратыўна не звярнула ўвагі. — Хіба што з вашых рук для Льва Мі ронавіча…
Нікому не бачны Леў Міронавіч выпіў чарку, закусіў скваркай і махнуў рукой нікому не бачным партызанам, каб спускаліся да стала. Адзін партызан павіс на люстры на руках, другі — на ягоных нагах, трэці — на нагах дру гога, і так яны ўсе, роты чатыры, адзін за адным ланцуж ком і спусціліся. Толькі той першы, што на руках вісеў, падцягнуўся і з кулямётам застаўся на люстры.
— Як пераможца конкурсу маеш прыз і застаешся сён ня са мной, — пляснуў Клаўдзію Львоўну па хвастцу Кіраўнік Дзяржавы.
— Бі! — крыкнуў Леў Міронавіч. — Двайнік!
— Пераварот! Здрада! Арыштаваць! — закруціўся верталётам Стась Цянькоўскі, але тыя ж ахоўнікі, якія выкінулі ў акно Кацю Цімашук, узялі яго за рукі ды ногі і падкінулі пад столь. Стась ухапіўся за люстру і думаў адвісецца, пакуль усё скончыцца. Партызан на люстры з прададзенага Стасем кулямёта трахтахтах па ім!.. А