— Андрон, — сказала яна пасвойску, бо вучыла Сыцю ка некалі спевам, — я патрабую, каб ты аб’явіў мільярдэра Фрэнка Моргана персонай нон грата і выслаў яго за межы Карун…
Выслухаўшы сваю былую настаўніцу і ўцяміўшы, якая казырная карта яму прываліла, Андрон загадаў выклікаць да сябе Ромку Казубоўскага. Праз сельса вецкую сакратарку Ромка адказаў, што ён з’яўляецца прадстаўніком фірмы рэспубліканскага падпарадкаван ня, а таму загады такой дробнай сошкі, як нейкі стар шыня калгаса, для яго пшык, і не болей. Тады Андрон пазваніў па тэлефоне ўчастковаму міліцыянеру Кузьме Сліжу, растлумачыў яму сітуацыю, на што Сліж сказаў, што гэта міжнародная акцыя і наогул справа Інтэрпола. Андрон бездапаможна глянуў на Хрысціну Сымонаўну, тая ўздыхнула цяжка, схадзіла да Сліжа, які таксама вучыўся ў яе спевам і роднай мове, заляпіла ўчастковаму аплявуху, пасля чаго той прывёў Ромку Казубоўскага ў праўленне калгаса пад канвоем. Сліж пакінуў Ромку ў старшынёвым кабінеце, адазваў Андрона на падворак і, зыркаючы па баках, зашаптаў яму на вуха:
— Ты што ж, дальбог, пра такія рэчы па тэлефоне?.. Спадарожнікішпіёны паўсюль над намі, лазерныя ка налы сувязі, наогул чорт ведае што, а ў цябе ўсё, як у цара Гароха: зняў трубку — і алё, даўно цябе нешта не чутно было. Галаву ж трэба мець на карку, а не гарбуз. А Морква праз цябе яшчэ і аплявуху мне ўрэзала.
— Ладна, — павінаваціўся Андрон. — Ператрываеш. Будзь тут, можаш спатрэбіцца.
— Давяд зі да ведама містэра Фрэнка Моргана, — вярнуўшыся ў праўленне, сталёвым голасам сказаў
Андрон Ромку Казубоўскаму, што сёння ў 12.00 па маскоўскім часе яго выклікаюць мясцовыя ўлады. Для перамоў і афіцыйнай заявы.
— Гм, — хмыкнуў Ромка. — Чхаць ён хацеў на тваю ўладу. У яго ў 12.00 прамая сувязь з прэзідэнтам Злу чаных Штатаў.
— Прэзідэнт пачакае, — цвёрда заявіў Андрон. — У крайнім выпадку, калі размова важная, містэр Морган можа перагаварыць з прэзідэнтам з майго кабінета.
Ромка зірнуў, скасіўшы вочы, на дапатопны Андронаў тэлефон з рычажкомвідэльцам і разрагатаўся.
— Таварыш участковы! — гукнуў за вакно Андрон. — Пакажыце, калі ласка, пісталет, з якога мы расстраляем грамадзяніна Казубоўскага без суда і следства як аме рыканскага шпіёна.
Сліж падышоў да вакна і ўзяўся абедзвюма рукамі за кабуру, у якой аніколі не было ніякай зброі, а ляжалі толькі цыгаркі, запалкі, схаваная ад жонкі заначка паўтара рублі і насоўка, каб запалкі і заначка не бразгалі.
— Цюцюцю, — захарахорыўся шэф Карунскай вежы, але і ў Сліжа, і ў Сыцюка былі такія твары і гэткім цьмя ным бляскам адлівалі вочы, што ў Ромкі раптам ёкну ла ў нырках. «Заб’юць, — мільганула думка. — А што?.. Кокнуць удвух і не скажуць, дзе пахавалі».
— Ну, вы… — выціснуў Ромка, стараючыся ўсё ж тры маць марку фірмы, — прыдуркі, я скажу Фрэнку, што ў вас да яго неадкладная размова. А захоча ён прыйсці ці не — гэта ўжо ягоная справа.
— Захоча, — з намёкам кіўнуў галавою Андрон. — Сліж пойдзе з табою.
— Не, гэтага не трэба, — шчоўкнуў пальцамі па кабу ры Сліж. — Яно можа за арышт сысці. Прадажная прэ са тады такі вэрхал падыме, такога слана пастараецца з мухі раздзьмуць, што… — тут Сліж крыху задумаўся, — што вынікі могуць быць планетарнымі. Ромка сам яго да цябе прывядзе. Прывядзеш? — ласкава запытаўся Сліж у Ромкі.
— Прывяду, калі пойдзе, — паспешліва згадзіўся Ромка і, выскачыўшы з праўлення, спачатку трушком, а пас ля спрынтэрскім бегам запыліў па вуліцы, разпораз азіраючыся назад, дзе, гледзячы яму ўслед, нерухома стаяў Сліж і цвёрдай рукою трымаўся за пустую кабуру.
Фрэнк Морган пастукаўся ў д зверы Андронава га кабінета з шостым сігналам дакладнага часу. «У Маскве поўд зень, — сказаў па радыё дыктар. — У Тбілісі і Астрахані трынаццаць, АлмаАце пятнаццаць, Іркуцку семнаццаць, Благавешчанску васемнаццаць, ПетрапаўлаўскуКамчацкім — дваццаць адна гадзіна».