— Ну дык скажы! — узрадаваўся Фрэнк, відавочна задаволены тым, што дагадзіў Андрону.
— Дзе і як? — іранічна глянуў на яго Андрон. — Мне ў Амерыку ехаць часу няма.
— Ды не трэба нікуды ехаць, тут можаш пагаварыць, па сваім тэлефоне, — сказаў Фрэнк, здымаючы з абкалупа нага рычажка тэлефонную грубку і набіраючы нумар.
— Ты што, міжгорад набіраеш? — з’едліва спытаў Андрон.
— Не, — крутнуў галавой Фрэнк, — адразу нумар прэзідэнта. У нас гэта проста, ніякіх праблем.
Фрэнк набраў нумар, пачакаў трохі і працягнуў трубку Андрону:
— На, гавары. Я толькі электроннага перакладчыка падключу, каб вы з прэзідэнтам зразумелі адзін адна го. — Фрэнк дастаў з кішэні бліскучую трубачку нак шталт аўтаручкі з дроцікам і ўтыркнуў канец дроціка ў тэлефонны шнур.
Андрон прыцягнуў трубку да вуха.
— Кабінет прэзідэнта, — пачуўся ў трубцы немалады, але даволі цвёрды голас.
Андрона потам прабіла.
— Ну, адказвай, — падміргнуўшы, бадзёра штурхнуў яго ў бок Фрэнк Морган. — Кажы, што хочаш, я ўсё на сябе бяру. Пра галоўнае пытайся, бо часу ў цябе ўсяго сем мінут.
— Кабінет старшыні калгаса «Каруны» Андрона Сы цюка, — здолеў разняць здранцвелыя губы Андрон. — Як здароўе?
— Нармальна, — уздыхнуў прэзідэнт. — Хоць старасць, як у нас кажуць, не радасць.
— У нас таксама гэтак кажуць, — крыху свабадней сказаў Андрон, узрадаваўшыся, што знайшоў за што зачапіцца.
— Так, у нас шмат агульнага, — згадзіўся прэзідэнт.
— А сям’я як? — спытаўся Андрон.
— Нічога, мае ўсе ў Каліфорніі зараз, — сказаў прэзідэнт. — Там цяплей. А вашы дзе?
— Тут, у Карунах, — адказаў Андрон. — Жонка на ферме, а сын у школе.
— У вас вялікая ферма? — зацікавіўся прэзідэнт.
— Вялікая. I не адна, а цэлых восем, — уздыхнуў Ан дрон, успомніўшы, што гэтую зіму тугавата будзе з кар мамі. — У нас мясамалочны накірунак.
— Мнагавата работы? — паспачуваў прэзідэнт.
— Хапае, — прызнаўся Андрон. — Рабочых рук не стае. Маладыя хлопцы ў армію ідуць, а назад пасля ў вёску амаль ніхто не вяртаецца.
— Міграцыя, — сказаў прэзідэнт. — Заканамерны працэс.
— Міграцыя! — узлаваўся раптам Андрон. — Каб вы са сваёй праграмай «зорных войнаў» не насіліся, як ду рань з торбай, то ніякай бы міграцыі не было. Распусцілі б арміі, і ўсё. Мы тут за мір змагаемся, а вы…
— I мы змагаемся, — нервова перапыніў яго прэзідэнт.
— Чаму ж тады міру няма? — з’едліва спытаў Андрон.
— Як гэта няма, калі ёсць, — не згадзіўся прэзідэнт.
— Але ж няўстойлівы, на грані катастрофы, — набіраў голас і ўпэўненасць Андрон. — Ваенныя базы па ўсім све це раскіданы. Лакальныя войны амаль на ўсіх кантынен тах ідуць. I любая з іх у любы момант можа перарасці ў сусветную. Хіба не так?
— Так, — вымушаны быў згадзіцца прэзідэнт.
— Што ж рабіць? — з прамым падтэкстам паставіў пытанне Андрон.
— А хрэн яго ведае, — другі раз уздыхнуў прэзідэнт, і па ўздыхах лік стаў адзіндва на карысць Андрона. — Сам пра гэта думаю.
I тут сувязь абарвалася.
— Нармальны мужык, — голасам пераможцы сказаў Андрон, паклаўшы трубку і накрыўшы тэлефон далон ню. — Але хай падумае, яму за гэта грошы плацяць.
Тэлефон раптам зазваніў, Андрон падняў трубку.
— Хелло, — пачуў ён той жа голас, але ўжо ў англійскім яго варыянце, бо якраз у гэты момант Фрэнк Морган вырваў дроцік свайго электроннага перакладчыка. — Вы бачайце, зусім забыўся пра галоўнае ў вас запытацца.
— Пра што? — нечакана для сябе самога ўсё зразумеў і паанглійску адказаў Андрон.
— Як там Юткава вежа? — спытаў прэзідэнт. — Стаіць, не падае? Да неба колькі засталося?.. I ці не маглі б вы мне па сакрэту сказаць, навошта ўсёткі ён яе будуе?..
Андрону аж дух заняло. Ён вылаяўся панашаму, чаго прэзідэнт, дзякуй Богу, не зразумеў, і з грукатам кінуў трубку.
З прэзідэнтамі, хутчэй за ўсё, мала хто з нас асабіста знаёмы, таму вернемся давайце да Юткі Казубоўскага, дзеля якога і пачалі мы распавядаць усю гэ тую фантастычнадакументальную, малаверагодную гісторыю. Звесіўшы ногі, сядзіць зараз Ютка на самым версе, на самым крайку сваёй вежы, а над русявай га лавою ягонай — так блізка, што можна, здаецца, рукой крануць, — праплываюць нізкія, шэрыя, мокрыя асеннія аблокі. Пара лістапада — сумнаватая пара, і, можа, праз тое на душы ў Юткі няўтульна, дрогка, прыцемна, нібыта ўвайшоў ён пасля доўгай дарогі ў настылую хату і ніяк не знойдзе запалкі, каб распаліць печ. Чаго Ютку сум на, хто яго ведае, хоць ёсць на тое прычыны — і няма прычын, а сумна іншым разам чалавеку і ні з чаго бы вае, проста так, з таго, што жыве. «Э, такой бяды, — ду мае Ютка. — Вось уздыму вежу за аблокі, дык і весялей будзе. Старана наша не надта сонечная, а над аблокамі заўсёды сонца. Кожнаму чалавеку трэба вежу сваю збу даваць, каб да яго падняцца…»