— Не круціся, як г…. ў віры, — асадзіў яго Ютка. — Я калі і паеду, дык цябе не вазьму.
— Як гэта не возьмеш, — адгрызаючы нітку, ледзь не праглынуў яе разам з іголкаю Ромка. — Ты ж мне баць ка! Я крэўны твой, адзіны сын! Ты не маеш права!
— Я на ўсё маю права, — адрэзаў Ютка. — Чыя вежа: мая ці твая? Ты хоць адзін каменьчык наверх падняў?.. Ён во падняў, — паказаў Ютка на Хведара. — Ён і паедзе.
— Нікуды я не паеду, — адразу ж не згадзіўся Хве дар, стараючыся як мага ніжэй спусціць у поясе Ютка вы порткі, якія былі яму караткаватыя. — Мне Рыжу лю ў рэкардысткі сёлета выводзіць, на рубеж пяці тысяч літраў. Апошні квартал застаецца, зімні, самы адказны, а я ў Амерыку падамся. Як я пасля Рыжулі ў вочы гля ну? Што ёй скажу?
— А ты з ёю едзь, — раптам разважліва сказаў Ромка, у якім, трэба прызнацца, шмат чаго і добрага было, у тым ліку і прастадушнасць, і вясёлы нораў, толькі ўсё гэта не атрымала свайго развіцця, знаходзілася ў першабыт ным стане, а вось усё астатняе, што не вельмі падабала ся бацьку, цудоўна развілося і мела зусім сталы выгляд абэлтуса і дармаеда. — Сваё малако мець будзеш, менш на яду патрацішся, новыя порткі купіш.
— Малайчына, — пахваліў яго Хведар, азіраючы сябе ў люстэрку. — Я ж табе казаў, Ютка, што ён яшчэ не зусім кон чаны чалавек… А ў портках тваіх мне на вуліцу выходзіць нельга. Я ўсёткі даяр, кавалер ордэна «Знак Пашаны», а не Карлсан, што жыве на даху. Так што ідзіце без мяне.
— Тады і я не пайду, — заявіў Ютка. — Заціркай павячэраем.
Ромка падняўся, сцягнуў з сябе джынсы фірмы «Le vis», зняў кашулю той жа фірмы і, ні слова не кажучы, працягнуў сваю апратку Хведару.
— А ты? — прымяраючы джынсы, спакойна, нібыта нічога іншага ад Ромкі і не чакаў, быццам той і насіў порткі толькі для таго, каб аддаць іх суседу, а самому за стацца голым, спытаўся Хведар, якому фірмовыя джын сы з кашуляй не толькі спадабаліся, але і прыйшліся самы раз, бо Ромка вылузаўся куды вышэйшы за баць ку, які амаль што ўсё жыццё, сам таго не ведаючы, быў вегетарыянцам, еў адно раслінную ежу, бульбу ды яшчэ зацірку, а праз тое не дабраў вітамінаў.
— А я не даяр і не кавалер «Знака Пашаны», я і ў тваім халаце магу пайсці, — сказаў Ромка, выцягваючы зпад ложка куфэрак і дастаючы адтуль вельветавыя штаны і велюравую кашулю, новенькія, у цэлафанавых мяшэч ках. Ён напяў на сябе вельвет, накінуў велюр, адарваў ад адзежы стракатыя этыкеткі і ўручыў іх Ютку з Хве дарам, кожнаму па адной.
— Наце, трымайце пропускі на вячэру. Я вам не паеду ў Амерыку, карчы старыя!
— От жа шчанюк, — сплюнуў Ютка. — Пашкадаваў-такі новае.
— Ведаеш што, Ютка, — задумліва сказаў Хведар, кру цячы ў пальцах этыкетку ад велюравай кашулі, — усё ў свеце можа стацца. Мажліва, ты нават вежу сваю да неба дабудуеш, але халат мой даярскі падшыванец гэты аніколі ўжо не апране. Надта ты ўжо шчасця для яго хацеў, перастараўся…
— Амэн, — паставіў кропку Ромка і зарагатаў.
Фрэнк Морган сустракаў гасцей каля ўвахода ў гасцініцу, стоячы ў абдымку з Андронам Сыцюком. Ютку спачатку гэта не дужа спадабалася, але пасля ён падумаў, што, можа, яно і на лепшае: Андрон цяпер хоць да вежы ягонай чапляцца не будзе, у чым, як паказалі далейшыя падзеі, Ютка здорава памыляўся.
На вячэру апроч Андрона, Ромкі, Юткі і прыведзена га ім Хведара былі запрошаныя таксама дырэктар шко лы Ігнат Валошка, галоўны ветэрынар Васіль Блізнюк, аптэкар Саламон Цукерман, аграном Станіслаў Стапуль і ўчастковы міліцыянер Кузьма Сліж, які знаходзіўся тут як бы ў двух іпастасях: і ў гасцях, і пры службовым выкананні, а таму зорка і напружана пазіраў на гасцей, на ўсіх разам і на кожнага паасобку.
Усе названыя асобы, у тым ліку і Андрон, як ён ні тыкаўся і ні братаўся з Фрэнкам, — лічыліся гасцямі з боку Хрысціны Сымонаўны, гаспадыні вечара, якая, як і нале жыць жанчыне, завіхалася недзе разам з поварамі на рэста раннай кухні, хоць Фрэнк усяляк яе ад гэтага адгаворваў. 3 боку самога Фрэнка Моргана гасцямі на вячэры былі:
генералпракурор Самшытавых астравоў;
намеснік міністра замежных спраў Францыі;
ваенны аташэ невядома скуль;
былы чэмпіён свету па шахматах Бобі Фішэр; камандуючы Шостым амерыканскім флотам; міністр сельскай гаспадаркі Ізраіля;
дацкі прынц, пляменнік каралевы Англіі;
не то ўдава, не то дачка грэчаскага мільянера Анасіса;