Хораша Фрэнк сказаў — добра яму за гэта і пайшло. I давайце парадуемся, што не было ў той час на той вячэры ні нацыяналістаў, якія б маглі скарыстаць пла нетарнае мысленне Фрэнка ў сваіх рэгіянальных мэтах, ні шавіністаў, якія ад такой прамовы амерыканскага мільярдэра маглі б падавіцца мяккім бананам.
Пасля некалькіх прамежкавых тостаў нязначных асоб, адна з якіх доўга і нудна пераказвала змест маніфеста Б. Расэла і А. Эйнштэйна: «Памятайце пра тое, што вы на лежыце да роду чалавечага, і забудзьцеся пра ўсё астат няе», адказнае слова ўзяў Андрон Сыцюк.
— Сёння якраз я меў гутарку з прэзідэнтам Злуча ных Штатаў, — пачаў Андрон, строга гледзячы прама ў вочы камандуючаму Шостым амерыканскім флотам, — і ён мне абяцаў падумаць над тым, як скараціць коль касць ваенных базаў, як пакласці канец так званым ла кальным войнам, як прадухіліць мажлівую сусветную катастрофу, а таксама над іншымі, пастаўленымі мной, пытаннямі стратэгічнага значэння. Так што калі весці разумную палітыку, то ўсё ў свеце можна наладзіць най лепшым чынам, таму я цалкам згодны з першай пало вай выступлення паважанага містэра Моргана. Аднак, што да другой паловы ягонага выступлення, — тут Ан дрон перастаў нарэшце свідраваць позіркам камандую чага Шостым амерыканскім флотам і перавёў вочы на генералпракурора Самшытавых астравоў, які залез у гэты час на какосавую пальму, сарваў какос і цэліўся ім у галаву дацкага прынца, пляменніка каралевы Англіі, — а канкрэтна, што да Юткавай вежы, — працягваў Ан дрон, думаючы пра тое, пападзе генералпракурор у макаўку дацкага прынца ці прамахнецца, а калі пападзе, то што расколецца, гарэх ці галава, — дык тут я катэ гарычна супраць. Ютка Казубоўскі — авантурыст, ак цыя ягоная — звычайная пагоня за сенсацыяй і нао гул шкодная справа, якая спарадзіла нездаровы ажыя таж, няправільную фінансавагаспадарчую і палітычную арыентацыю, што адцягвае найлепшыя сілы нашага кал гаса, раёна, рэспублікі і ўсяго чалавецтва ад стварэння сапраўдных матэрыяльных і духоўных каштоўнасцяў.
Хіба нам няма чым ганарыцца, акрамя ягонай вежы? — знайшоўшы вачыма ў дальнім кутку зялёны фрэнч Юткі Казубоўскага, які якраз піў на брудэршафт з магістрам тайнай італьянскай масонскай ложы, — выгукнуў з па фасам Андрон Сыцюк. — Хіба ў нас няма чаго пака заць дарагім гасцям, акрамя гэтай груды ледавіковага камення?
— Няма, — спакойна адказаў Ютка на Андронаў вы пад, а магістру паківаў пальцам: «Няма… I ты ў мяне не пытайся…»
Акурат у гэты момант генералпракурор Самшытавых астравоў шпурнуўтакі свой гарэх, але прамахнуўся — і какосавае ядро, прасвістаўшы над плячом дацкага прын ца, чмякнулася ў місу з разлезлым халадцом, над якім, прыцмокваючы, завіхаліся лыжкамі ваенны аташэ не вядома скуль, міністр сельскай гаспадаркі Ізраіля і не то ўдава, не то дачка грэчаскага мільянера Анасіса. Тое, што адбылося, калі халадзец вылецеў з місы, нават для мужчын было непрыемна, а для жанчыны, на якой адной плаціны ды каштоўных камянёў на добрых чатырыста тысяч долараў, — можаце сабе ўявіць! Не то ўдава, не то дачка грэчаскага мільянера падняла страшэнны вэрхал! Яна крычала, што жыхарам Самшытавых астравоў раз ам з іх генералпракурорам яшчэ тры стагоддзі на паль мах сядзець трэба, а не ў Еўропу сунуцца, каб на халя ву жлукціць тут самагонку з цывілізаванымі людзьмі. Пасля яна такое панесла, з такімі слоўцамі, што нават электронны перакладчык анямеў, а калі апрытомнеў, паўтараў толькі: «Ідыёма, перакладу не падлягае… Ідыёма, не перакладаецца…» — і нарэшце вымушаны быў сарамліва папрасіць прабачэння за сваю недасвед чанасць у тонкасцях грэчаскай мовы. Аднак дзіўная рэч: тое, што не зразумеў электронны перакладчык, цудоўна зразумелі і Хведар, і Ютка, і Андрон, і Ромка, і аптэкар Саламон Цукерман, карацей, усе, хто ведаў панашаму, і кожны з іх паасобку адчуў гонар за моц і сілу славян скага слова, падзівіўся глыбіні ягонага пранікнення ў іншапляменныя моўныя пласты. Адзін толькі ўчастковы