— Тар’я, — мякка сказаў Пенцці, які, як і Тар’я, так сама быў юрыстам, хоць і не быў прэзідэнтам, — па мойму, ты іх не зразумела… Яны ў нас грошай прасілі, а ты ім агульныя эканамічныя пастулаты стала тлума чыць. Даруй, але для гэтага ты не так ужо добра веда еш эканоміку.
— Што ж ты ім нічога не даў, калі ўсё правільна зра зумеў? — трохі пакрыўдзілася Тар’я, якая прыйшла па глядзець на першамайскую дэманстрацыю зусім не па эканамічных, а выключна па палітычных меркаваннях, таму што сацыялдэмакраты ўпершыню за апошнія гады дамовіліся пра шэсце па святочных вуліцах раз ам з камуністамі. Камуністам гэтага адразу ж падало ся мала, і яны запатрабавалі сумеснай прысутнасці на дэманстрацыі не толькі іх саміх, але і іхніх лозунгаў. Самая вострая барацьба партый, якія пачалі лаяцца, не паспеўшы пасябравацца, разгарнулася вакол лозун га «НЕ — НАТА!», у чым былі, канечне, своеасаблівыя тонкасці, паколькі, з аднаго боку, Фінляндыя ў НАТА не ўступала і ўступаць нібыта не збіраецца, але з дру гога боку…
— У мяне няма з сабой ні наяўных, ні крэдытнай карткі, — адказаў Пенцці.
— Шкада, — шчыра засмуцілася Тар’я. — А я сабе на думала, што зараз мы ў «Юттутупа» зойдзем. Пагамонім там, народ паслухаем, піва вып’ем… Свята ўсё ж, чаго дома сядзець? Дый негаваркі ты сёння: маўчыш і маўчыш да месца і не да месца… Беларусам вунь ніводнага сло ва не сказаў, а такія слаўныя хлопцы — і што яны пра цябе падумаюць? Сугней нейкі…
— Тар’я, — гэтак жа мякка спыніў яе Пенцці, — па першае, сапраўды няма грошай. Выбачай, але так сталася, не ў ахоўніка ж цяпер на піва прасіць. Падругое, дазволь табе нагадаць, што ты здала свой партыйны білет і нале жыш зараз усёй Фінляндыі, а не адным сацыялдэмакратам з камуністамі ў рэстаране «Юттутупа». А, патрэцяе, калі нават першае можна выправіць, а на другое не звярнуць увагі, дык запэўніваю цябе, што ў «Юттутупа» цяпер яблы ку няма дзе ўпасці, і нам давядзецца там, як беларускім ча плям у тумане, стаяць на адной назе, ды яшчэ прабівацца пры такой няўстойлівасці да піўной стойкі.
— Так, дарагі, — уздыхнуўшы, вымушаная была згадзіцца Тар’я. — У гэтым, бадай, праўда на тваім баку. Што ж, ва ўсялякім становішчы ёсць свае перавагі і не дахопы.
Гэтак нетаропка перагаворваючыся і не спяшаючы ся ў хадзе, каб не стамляць ахоўніка, яны ў канчатко вай згодзе павярнулі дадому, і ніхто старонні — ні звы клыя да прэзідэнтаў, што гуляюць на волі, фіны, ні, тым болей, Вадзім Альбертавіч з Алегам Мікалаевічам не маглі б здагадацца, што сёння Тар’і Халанэн удало ся пазбегнуць адразу двух канфліктаў: міжпартыйнага і ўнутрысямейнага. За гэта сапраўды належыла б выпіць хоць бы піва, але што паробіш…
— Глядзі! — прызямліўся нарэшце ў палёце з каня і апусціў шаблю Алег Мікалаевіч, і Вадзім Альбертавіч міжволі скалануўся. — Ды не бойся, прэзідэнты скон чыліся, дзяды Марозы пачаліся… Бачыш шалёнага Пек ку? Яно неверагодна, але гэта адзіны наш сябар ва ўсёй Фінляндыі — і мы яго згубілі і знайшлі! Пайшлі лавіць, а то, баюся, збяжыць. А ён, запэўніваю цябе, апошняя наша надзея. Я, канечне, спадзяваўся на тое, што на пралетарскім свяце працы мы не застанемся зусім не пры чым, але на такую ўдачу не разлічваў.
Занятая імі пазіцыя на рагу вуліцы Невысокай Гары і вуліцы Маста на выспу была стратэгічна выгаднай для таго, каб перагарадзіць дарогу Пекку, у якім бы на прамку ён ні рухаўся, і шалёны Пекка занадта позна іх заўважыў, каб паспець збегчы і згубіцца ў шэрагах дэманстрантаў, якія, згарнуўшы сцягі, адступалі з набя рэжнай да рэстарана.
— Друг! Таварыш! Брат! — раскінуў насустрач Пек ку першамайскія абдымкі Алег Мікалаевіч. — Дзе цябе чэрці носяць?
— Дзень добры, — сказаў Пекка, — даўно не бачыліся.
— Даўнавата, — таропка згадзіўся з ім Алег Мікалаевіч. — Можна сказаць з ранняга рання, а можна сказаць, з по зняга пазна… Як бачыш, мы не паехалі!
— Невыказна рады, — сказаў Пекка. — А калі паедзеце?
— Ды разумееш, як табе сказаць… — не дачакаўшыся Пекку ў абдымкі, задуменна пацёр патыліцу вольнымі рукамі Алег Мікалаевіч. — Спазніліся мы на цягнік. Па куль да гатэля дабраліся, пакуль рэчы сабралі, тое ды сёе — нашы і з’ехалі.