— А хто і калі на болей дамаўляецца? — паціснуў пля чыма Пекка. — Як адказваў адзін мой любімы прафе сар Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС, калі ў яго пыталіся пра час надыходу камунізму: там пабачым… Шмат якія з засвоеных у акадэміі сентэнцый я пасля адпрэчыў, але некаторыя захаваў у сабе, як памяць.
— І доўга вы іх засвойвалі? — спытаў Вадзім Альбертавіч.
—Шэсць гадоў, дзевяць месяцаў і семнаццаць дзён. Таму прапаную вам перайсці са мной на ты без намаганняў. Як з сябрам, таварышам і братам. Іначай пайшлі вы…
— Дамоўлена, таварыш! — паспешліва рукапаціснуўся з Пеккам Алег Мікалаевіч, а Вадзім Альбертавіч сваю руку ўскінуў у інтэрнацыянальным жэсце «No passaran!», з задавальненнем убачыўшы, што яна не адвалілася…
— Дык, выходзіць, вы сокалы Лукашэнкі? — спытаў Пекка, паказваючы ім лазню, якая была большая за ква тэры Алега Мікалаевіча з Вадзімам Альбертавічам, ці, ва ўсялякім разе, большай за адну з іх, а займала хіба чвэртку вялізнага і нейкага насцярожана пустэльнага Пеккінага дома. — А чаго сюды прыляцелі? Каб вас збілі і на плошчы прыдушылі?
— Ды як табе сказаць… — азіраючыся ў парыльні памерамі са свіран і не ўяўляючы, колькі ж трэба дроў і часу, каб напаліць яе хоць бы да першага поту, безнадзей на кінуў на падлогу бярэмя бярозавых круглякоў Алег Мікалаевіч. — Друг, куды ты нас прывёў? Што ты тут без нас звычайна робіш?
— Сапраўды страшнавата… — глянуўшы з дзвярэй лазні ў панурыя прыцемкі дома, згадзіўся Пекка. — Мо жам святло запаліць і не мыцца.
— Ну ўжо не ўжо, — рашуча нахіліўся шчапаць бяро сту і распальваць агромністую, пад уласным цяжарам падазрона скрыўленую печ, Алег Мікалаевіч. — Цяпер мне цікава, колькі мы, не спяшаючыся, выпіць паспее ем, пакуль гэтая домна крывая хоць да тэмпературы ча лавечага цела нагрэецца?..
Выпіўку, паколькі крамы з нагоды свята былі за чыненыя, яны ўзялі па дарозе ў Пеккінага знаёма га, з якім разлічыўся за ўсё Пекка, не дазволіўшы ім патраціць сотню марак, што засталася ў іх да Піцера, хоць бы на піва. Гэта было зразумела, у Мінску яны зрабілі б з ім тое самае і нават болей, але пасля ўжо, калі распалілі лазню і селі за стол, здалося некалькі незразумелым, навошта ўвогуле ён нейкую выпіўку дабіраў, калі ў бары ягоным яна паўставала ў асарты менце і колькасці, разлічанай на столькі гасцей, колькі змясціцца іх магло і ў доме разам з лазняй, і ў падвор ку з буданамі, і ў бліжэйшай акрузе.
— Гэта ўсё кантрабанда ў розных бутэльках, — патлу мачыў Пекка. — Я падумаў, што, можа, вы яе прынцы пова піць не станеце.
Вадзім Альбертавіч і Алег Мікалаевіч пераглянуліся — і абодва яны адзін па адным заўважылі, што абодва не зразумелі, сур’ёзна гэта сказаў шалёны Пекка, альбо гэ так здзекліва, пафінску пажартаваў.
— Каб ты ведаў, трэцяя любімая жонка Вад зіма
Альбертавіча трошкі працуе ў турыстычным бюро, а сам Вадзім Альбертавіч — у мінулым хакеіст, але такса ма, можна сказаць, трошкі… — пачаў адказваць на пы танне Пеккі пра тое, чаго яны сюды прыляцелі, Алег Мікалаевіч, разліваючы ў родныя маліноўскія і такса ма, мусібыць, кантрабандныя шклянкі некантрабанд ную, свежую, толькі што купленую ў Пеккінага знаёмага фінскую гарэлку, якая дома была раскошай па святах.
— Як гэта трошкі? — спытаў Пекка, ківаючы на дзве трэці напоўненыя шклянкі.
— Ну, разумееш, хоць ён і прабіўся запасным аба ронцам у зборную, але адносна невысокі рост трошкі супярэчыў высокім спартыўным дасягненням — і Вадзім з хакею цалкам перайшоў у цэментную прамысло васць, дзе рост не мае значэння і дзе ён вырас да паса ды галоўнага інжынера завода.
— Гэта дасягненне, — з павагай сказаў Пекка. — Прапаную выпіць за цэментную прамысловасць Беларусі!..
— А што ў Беларусі мацнейшае? — спытаў Пекка, калі ўсе без пярэчанняў выпілі, і галоўны інжынер з галоўным тэхнолагам цэментнага завода ад якаснай гарэлкі паморшчыліся, а Пекка не. — Гарэлка, ці цэмент?
— Наш цэмент мацней за вашу сталь, — успомніў Вадзім Альбертавіч.
— Гэтага не можа быць, — не згадзіўся Пекка.
— Чаму?
— Таму што няма ў Фінляндыі аніякай сталі. Ні цвёрдай, ні мяккай. Паўсюль адна вада, скалы ды лес.
— А жывеце… — пакруціў галавой Вад зім Альбертавіч.
— Дык вось любімая жонка Вадзіма Альбертавіча, — працягваў, закусваючы, Алег Мікалаевіч, — дый тое, прашу заўважыць, толькі трэцяя жонка, а не першая і не другая, прэзентавала яму суцяшальны тур у юнацт ва — на чэмпіянат свету па хакеі ў СанктПецярбургу… І я згадзіўся Вадзіма Альбертавіча ў гэтай ягонай ванд роўцы, як Мефістофель Фауста, суправаджаць.