— Цяплей будзе, — пацепнуў плячыма Вадзім Альбертавіч.
— Цяплей яму будзе!.. Сэрца пасадзіць хочаш?
— І праўда што… — зірнуў на пустыя бутэлькі Пекка і некага, мусіць, працытаваў, калі сам не пісаў вершы:
«Мужыкі, што п’юць, гуляюць,
Дух і цела аслабляюць…»
— Ну, вось бачыш, нават фіны ведаюць, — да дна разліў невядома якую пляшку Алег Мікалаевіч.
«Эх, б.., тваю маць,
Будзем яйцы аслабляць!» — скончыў цытаваць невядома каго Пекка.
— А, тады ў лазню, — падняўся зза стала Алег Мі калаевіч. — Пайду зірну, як яна там… Не піце без мяне, каб на роўных паміраць. Без вас мне жыць сэнсу няма…
— Правільна, усё і усе разам, — сказаў Пекка. — Разам п’ем, разам гуляем, разам парымся, разам паміраем.
Разам пайшлі глядзець на агульную магілу.
У лазні было холадна, але не так, каб замерзнуць. «Для фіна нармальна», — сказаў Пекка і пачаў распранацца.
— Можа, гарэлкай цябе нацерці, каб не прастудзіўся? — прапанаваў Алег Мікалаевіч.
— Нацерці, — згадзіўся Пекка. — Але і я вас натру. Усё і ўсе разам.
Алег Мікалаевіч павярнуўся ўжо, каб пайсці па га рэлку, але зачапіўся позіркам за драўлянае вядро, што вісела на круку каля печы, і хвіліну памысліў.
— Я вядро вазьму драўлянае. Бутэлькі, калі пары падкінем, нагрэюцца.
— Вазьмі, — падтрымаў яго Пекка. — Траім з вядра лацвей націрацца.
Алег Мікалаевіч пайшоў з вядром па гарэлку, а Вадзім Альбертавіч, гледзячы, як усё не можа і не можа сцяг нуць з сябе майку Пекка, і падумаўшы пра тое, як было б тут і зараз хай сабе й барадатаму Карлу Марксу, без імпэту пачаў здымаць туфлі.
— Разумееш, — сказаў Пекка зпад задранай на галаву майкі, — ніяк да канца не адпускае мяне марксізм. Душу вунь адпусціў, а галаву — не.
Вадзім Альбертавіч сцягнуў з яго майку і дагала вызваліў ад марксізму.
— Фух! — выдыхнуў Пекка. — Адразу лягчэй стала. Задушлівае ўвогуле нейкае вучэнне…
Праз мінутудругую, звесіўшы галовы і скурчыўшыся, як абадраныя пеўні пасля п’янай бойкі, яны сядзелі на палку і, пакалочваючыся ад дрыжакаў, парыліся.
— Пары б падкінуць… — запытальна прапанаваў Вадзім Альбертавіч.
— Не зашкодзіла б, але няма з чаго, — страсянуўся Пекка. — Галоўны тэхнолаг вядро знёс.
Алег Мікалаевіч вярнуўся, ашчадна несучы вядро паперадзе сябе дзвюма рукамі.
— Ані кроплі не расплюхаў! — з самапавагай канста таваў ён, не вешаючы вядро зноўку на крук, а асцярож на ставячы яго на падлогу каля печы. — Нібыта і вядро невялічкае, а дваццаць пляшак увабрала! Я думаў, што не ўбярэ… Найбольшае, меркаваў, пятнаццаць…
— Там столькі гарэлкі не было, — засумняваўся Пекка.
— Было і яшчэ засталося. Я знайшоў за барам. Поўную скрыню.
— За барам ты толькі спірт мог знайсці. Я ж вас папярэджваў, што кантрабанда. А ну дай паспрабаваць…
— Паддай, — сказаў, п’яна акаляваючы, Вадзім.
— Куды? — спытаў Алег.
— У печ! — ужо злуючыся і раздражняючыся, загадаў Пекка. І, як выявілася праз імгненне, з ягонага боку гэ та было няправільна: нельга фінам злавацца на славян, таму што славяне тады разумеюць іх жарты не так, як трэба, а пасвойму.
— Ёсць! — выканаў загад Алег і, падняўшы вядро і аступіўшыся на бярозавым кругляку, плюхануў з вядра, як выйшла, на яшчэ ледзьве цёплыя зверху камяні, якія і прашыпець не паспелі, як спірт свістануў між імі це раз рашотку ў топку — і ўнутры печы гухнула, ударыла ў дзверцы, але, на шчасце, не выбіла іх на Алега, а печ падламілася ў супрацьлеглай, самай тонкай сваёй задняй сценцы, адкуль, як з сапла ракеты, і шугануў агонь. Печ яшчэ хіснулася ўзадуперад, нібыта намагаючыся сама захавацца, і, прагінаючыся, стала закульвацца назад, рас кочваючы палаючыя камяні і з пылам, дымам ды іскрамі ўсімі цаглінамі сама на сябе абвальваючыся.
Алег, Вадзім і Пекка гайсанулі ад печы так, быццам і не былі п’янымі дурнямі. Адразу ж, як толькі гухнула, яны гарохам пакаціліся да дзвярэй, але зратавала іх не столькі хуткасць, колькі прастора, у якую паспелі яны адкаціцца, зратавала тое, што ў вялізным доме Пеккі і лазня была надта ж вялікая. Такая вялікая, што і напало ву не паспела згарэць, як ужо прыімчалі пажарныя. Трэ ба, праўда, сказаць, што і фінскія пажарнікі — не п’яныя дурні, і на пажары прыязджаюць яны незвычайна хутка, у чым Алег Мікалаевіч і Вадзім Альбертавіч на ўласным вопыце змаглі пераканацца…
Пакуль пажар, пакуль пажарнікі, пакуль тое ды сёе, пачало світаць. Падлічыўшы хуценька страты, высветлілі, што ў Пеккі, апроч кута дома з лазняй, згарэла май ка з Карлам Марксам, а ў Вадзіма Альбертавіча май ка без Карла Маркса, затое з порткамі і туфлямі. Добра яшчэ, што трусы ён у лазні зза холада не зняў, у якіх, накінуўшы на плечы паўпаліто, і мітусіўся на пажары. Паўпаліто прапалілася іскрамі, вычарнілася ў сажы і выглядала праз тое лахманамі… У Алега Мікалаевіча з адзежы нічога не згарэла, толькі ён сам трохі апаліўся з броваў і чуба, а так болей нічога. Ну, згарэлі яшчэ два венікі, бярозавы і дубовы, але ў гэткай лазні наўрад ці імі, хай бы яны і ўцалелі, можна было б пакарыстацца.