— Куды ж мне голаму ў адным пінжаку? — спытаў Вадзім Альбертавіч, калі рабіць ім у Пеккі зусім ужо не стала чаго і настала пара спяшацца на цягнік. Тады толькі Пекка і даў яму свае порткі, красоўкі і белчырвона белую фінскую куртку, а не тое што Вадзім Альбертавіч у Фінляндыю прыехаў беларускім нацыяналістам — у куртцы са спалучэннем колераў, забароненым беларускімі ўладамі на мяжы тысячагоддзяў.
— Усё, — сказаў Пекка, — дзякуй і бывайце. Болей мне ад вас, мужыкі, анічога не трэба…
Ад’езд ад гасцініцы на вакзал Сонечка прызначыла а па лове шостай, і трэба было б з’явіцца раней, бо і рэчы, і раз мовы непатрэбныя, і білет калектыўны, адзін на ўсю групу, каб танней, а яны, у чужой адзежы і з абсмаленымі бровамі, стаялі чорт ведае дзе спінамі да пажарышча, не бачачы на перадзе, у смутным паўночным світанку нічога, што магло б хоць кудысьці ехаць і да чагонебудзь іх падвезці. Пекка сказаў: «Ідзіце ўсё наўпрост, там будзе начны аўтобус…», — але ці то яны пайшлі няправільна наўпрост, ці то аўтобус пайшоў правільней за іх, так ці інакш — у абодвух вары янтах нашыя падарожнікі безнадзейна спазняліся. Зза такой мітрэнгі яны ўжо гатовыя былі запанікаваць, таму што, калі нават ты спазняешся, але ведаеш, у які бок спаз няешся, гэта адно, а калі і не здагадваешся, у які бок спаз няешся, гэта зусім іншае, але тут Алег Мікалаевіч, які быў на дзве галавы вышэйшы за Вадзіма Альбертавіча, заўважыў таксі, што стаяла метраў за трыста ад іх каля аўтобуснага прыпынку. Яны, як учадзелыя, бо такімі і былі, кінуліся да машыны навыперадкі, нібыта ў адным і тым жа таксі адзін з іх мог паехаць хутчэй за другога. Таксіст драмаў, яны расштурхалі яго і так закрычалі: «Антон! Антон! Антон!» — што той спрасоння насмерць перапалохаўся і, нават уцяміўшы, што яны не з рускай мафіі, усё ж яшчэ мінут пяць стаяў, перш чым адчуў сябе здольным на тое, каб завесці матор і рухацца, хоць неяк распазнаючы дарогу. Час сыходзіў — і адносна часу ад’езду раўняўся ўжо нулю з мінусам дзесяць, аднак за ставалася, цеплілася яшчэ нейкая надзея, пакуль Вадзім Альбертавіч не зірнуў на лічыльнік таксі. У Мінску за тыя сто марак, якія ў іх былі, яны б праехалі горад на любым таксі ва ўсе чатыры бакі, але тут, падавалася, ехалі яны не ў таксі, а ляцелі бізнескласам… І не даляцелі… Пазней, паколькі Вадзім Альбертавіч з Алегам Мікалаевічам не былі чэмпіёнамі свету ў марафоне і не засталі ўжо нікога са сваіх ні ў гасцініцы, ні на вакзале, яны доўга спрачаліся і вінавацілі адзін аднаго ў тым, што абодва крыкнулі ў адзін голас таксісту: «Стоп!» — як толькі лічыльнік шчоўкнуў лічбай 90. Ну хоць бы пачакалі, пакуль выскачыць100… І наогул, чаму яны вылезлі з машыны на паўдарозе, а не даехалі, плюнуўшы на ўсё, што там далей будзе, да кан ца, як зрабілі б гэта дома? Што іх за гэта — забілі б, ці што?.. А дзесяць марак рэшты ў таксіста не ўзялі! Таму і ўзрадаваліся, убачыўшы на дэманстрацыі Пекку, хоць нармальныя людзі пасля сённяшняй ночы пастараліся б, канечне, вочы яму не мазоліць.
Калі Пекка патрапіў, як рыбіна ў сетку, у іх перша майскія абдымкі, Вадзім Альбертавіч, глянуўшы на яго, падумаў, што фіны альбо наогул ніколі і ні з якой на годы не пераапранаюцца, альбо, калі пераапранаюцца, дык зноў у тое ж самае. Пекка быў у тым жа, ці ў гэткім жа, як і ўчора, касцюме, у той жа майцы — і на май цы красаваўся той жа, ці такі ж самы Карл Маркс на грудзях! Гледзячы на апранутага ва ўсё тое ж самае Пекку і жывогаздаровага правадыра сусветнага пралетары яту, можна было нават западозрыць, што анічога ўчора і не сталася, што і лазня цэлая, і Карл Маркс не згарэў!.. Але ж усё было і ўсё да д’ябла спалілася — і пасля ўсяго гэтага Пекка яшчэ запрашае іх у рэстаран, каб пахмяліць!
І што за людзі гэтыя фіны?.. Чухонцы нейкія…
— Дзякуй, Пекка, што ты ўчора ўратаваў мяне, — стара ючыся неяк і размову на больш высокі чалавечы ўзровень вынесці, і сапраўды яшчэ раз падзяку выказаць, прамовіў Вадзім Альбертавіч.
— Не ведаў, што тварыў, — адказаў Пекка.
Ну, і пра што, і як далей размаўляць з такім чалавекам?..
Прайшоўшы па скверыку паўз бронзавай скульпту ры (ну, дасталі!), пары голых, у бойцы, мужыкоў і на блізіўшыся да веранды рэстарана «Юттутупа», яны ўбачылі двух мужыкоў не зусім голых і яшчэ не ў бой цы, але разагрэтых і да бойкі падрыхтаваных. Адзін з іх, спусціўшы порткі па калені, адбягаў, віхляючы вя лым азадкам, ад рэстарана да заліва, ціхай вады якога фінам было мала, і яны ўмайстравалі ў ім яшчэ і бурлівы фантан, а другі нібыта збіраўся голазадага нягодніка і бессаромніка дагнаць — і лёгка дагнаў бы, калі б ведаў, што з ім пасля рабіць. Але як толькі ён спыняў пагоню і паварочваў назад да рэстарана, голазады, не падымаючы порткаў, перабіраў услед за ім спутанымі нагамі, гразіў кулаком і штосьці крычаў яму ў спіну… Пекка пераклаў, што гэта п’яны (чаго можна было і не перакладаць), і што ён гразіць, калі швейцар не ўпусціць яго ў рэста ран, накласці на верандзе гэтага камуністычнага гнязда кучу да самага балкона. З безвыходным адчаем на тва ры швейцар паварочваўся, каб зноў голазадага нібыта даганяць і забіваць — і ўсё паўтаралася спачатку…